nummer van 24/04/2015 door

‘Never Surrender’ van Blitz

Wie zou jij een flinke lel willen verkopen?

Blitz – Never Surrender

Er zijn op dit moment best veel mensen die ik eens flink op hun bek zou willen slaan. Om te beginnen met die oetlul die op de RTL-website onder het nieuwsbericht over de honderden verdronken vluchtelingen schreef: “Dat scheelt weer 700 uitkeringen, maal 50 jaar. Kassa.” Wat voor een harteloze lul ben je dan toch als je zoiets uit je vingers krijgt, al is het maar een grap of provocatie. Ik snap best dat het een ingewikkelde kwestie is, maar mensen die hun leven wagen om ergens een beter leven op te bouwen, help je. Of dat nou is door ze hier op te vangen, of door te proberen die mensen perspectief te bieden in hun thuisland. Maar je gaat niet smalend lopen doen als ze massaal verdrinken.

Falafel

Van een andere orde, maar wie ik ook eens flink te lijf wil gaan, zijn de twee jongens die in de snackbar werken bij mij in de buurt. Sowieso heb ik al ruzie met ze. Een tijdje geleden sta ik in hun winkel en bestel een falafel in een dürüm. Als de minst snuggere van de twee met de gore shoarmaschep vol resten vlees de sla en falafel in de dürüm doet, maak ik daar een opmerking over. “Gadver, dat vind ik smerig.” Ik zeg het niet erg vriendelijk, dat geef ik toe. Maar ik zie de lappen dood dier aan de tomaat kleven. En dat moet ik zo naar binnen werken (ik ben al 20 jaar vegetariër)? No way. “Dan eet je het toch niet”, is het bijdehante antwoord. Een keer eerder gebruikt hij nota bene netjes een schone schep. “Dan niet”, antwoord ik en ik vertrek. Met honger, maar wel met het morele gelijk aan mijn zijde. Een paar dagen geleden loop ik ze weer tegen het lijf. “Buurman, durf je weer een keer te komen”, zeggen ze treiterend. Ik wil ze op hun bek slaan.

Slechte chauffeur

Lekker schijt aan alles en iedereen.

Het is geen grap

Wie ik ook eens op fysieke wijze een les wil leren, is die eikel uit dat filmpje dat ik laatst op Dumpert.nl zag. Een jonge autochauffeur wordt aangehouden door de politie omdat hij nogal slordig en vreemd rijdt. Wat zich dan voor de camera ontvouwt, is een waanzinnig debiel tafereel. Op de een of andere manier denkt die jongen dat het nodig is om te laten zien dat ie toch best stoer is. Nare opmerkingen, slechte grappen, niveautje kleuterruzie over wie eerst het rode potlood mag hebben en intimiderend gedrag. En dan zeggen: “Raak me niet aan jongen, je mag me niet aanraken jongen, ga weg jongen, ik mag hier gerust staan hoor jongen, waarom moet ik zitten jongen, ik ga gewoon staan jongen, je moet me niet intimideren, jongen.” Het is vast niet als een grap bedoeld, toch denk ik dat wel altijd. Hij heeft schijt aan iedereen. Zoveel is duidelijk. En mijn vuisten jeuken.

Hoesooooo?

Gisteren. In een volle metro stiefelt een oude en broze vrouw met blindenstok richting de zitplaats voor invaliden. Het meisje dat er zit – neus in haar iPhone, dopjes in de oren  – kijkt niet op of om. De oude vrouw vraagt of ze daar mag zitten. “Hoesooooo?” Het meisje kijkt nog steeds niet op. Anderen zijn al opgestaan om plaats te maken voor de vrouw en ik loop richting het meisje om haar uit de stoel te meppen en te roepen: “Rot op, trut, laat die vrouw zitten en kijk godverdomme iemand aan die jou iets vraagt.” Gelukkig is iemand net iets sneller dan ik en zegt vriendelijk doch dwingend: “Ik zou heel snel opstaan voor die mevrouw zodat die op deze plek kan zitten. Die is immers bedoeld voor invaliden.” Het meisje staat verveeld op. Ik geloof dat ze tijdens dit voorval – dat maar een ogenblik duurt, de oude vrouw zit voordat de metro verder rijdt – geen een keer haar blik van haar mobiel wendde.

Stoom afblazen

Even stoom afblazen.

Opluchting

Natuurlijk ga ik nooit van mijn leven iemand echt op zijn bek slaan. Dat doe je niet. Het blijft bij een opmerking, een scheldpartij en mijn soms onverbloemde mening. Maar wat zou ik het soms toch graag willen. Anders moet je weer dat gesprek aangaan, luisteren naar kulargumenten en flauwe smoezen, terug praten. Het kost tijd, moeite, energie. Een snelle tik zou dan zo opluchten en heel goed uitdrukken waar ik soms veel woorden voor nodig heb.

Gelukkig haalt een stoer potje punk dan al snel de stoom van de ketel. Ruige mannen die over ruige dingen zingen, zoals je nooit overgeven en voor jezelf op blijven komen. Een mooie soundtrack voor als ik dan even mijn ogen sluit en voorstel hoe ik korte metten maak met al die hufters waar je dagelijks tegenaan loopt en mee moet wedijveren. “Never give in to things they say / Better move fast before it’s too late / Lose the race, lose your face / Never surrender!”

Tags: , , , , , , ,

-->