nummer van 21/04/2015 door

‘Leagere School In Hummelo’ van Normaal

Pröpkes schieten en deerntjes ploagen

Normaal – Leagere School In Hummelo

Michael Jackson, The Beatles, Bert en Ernie… allemaal scoren ze hoog in het rijtje met mijn eerste muzikale herinneringen. De eerste plaats is echter onbetwist voor Normaal, die ik al vroeg leerde kennen als één van de favoriete bands van mijn vader. Ik zie het cassettehoesje nog precies voor me in het dashboardkastje liggen, terwijl ik vanaf de achterbank van de Opel Kadett van m’n ouders half over de chauffeursstoel hang om maar niets te missen van wat er op de weg voor ons gebeurt.

Niet dat daar zoveel gebeurde overigens, want het waren stille boerenweggetjes die ons elke zondag van ons huis in Deventer naar mijn oma in Epe brachten. Desalniettemin leek het op zevenjarige leeftijd steeds weer een enorme reis, waarbij ik elke week opnieuw versteld stond van het feit dat m’n vader dat allemaal maar uit z’n hoofd wist te vinden. En steevast was het album De Boer Is Troef van Normaal uit 1983 daarbij de soundtrack.

Normaal

Dialectrock heeft doorgaans een nogal een onbenullig karakter en wie die mening baseert op een concert waar vrouwen met ontbloot bovenlichaam bovenop mannenschouders een douche van bier en stro ondergaan kan ik niet helemaal ongelijk geven. Maar natuurlijk kent ook dialectmuziek een veel diepere bodem dan dat. Zo luisterde ik ook als zevenjarig ventje al aandachtig op de achterbank als ‘Leagere School In Hummelo’ op de autoradio voorbijkwam.

Als ik er nu zo over nadenk is dat aan de ene kant eigenlijk heel vreemd, want hoe kun je als klein kereltje nou het sentimentele karakter van zo’n nummer waarderen? Aan de andere kant is het natuurlijk de perfecte leeftijd om je leven te herkennen in zinnen als:

De vri-je woensdagmiddag, doar leaven ik noar toe
Appels jatten, flinten schieten op één of andere koe

en

Schoolreisjen met de klas was veur mien een hoogtepunt
breudjes en twee gulden zakgeld, een rulleken peppermunt

Beter kun je jeugdherinneringen eigenlijk niet verwoorden. En die nostalgische ondertonen herkende ik er later natuurlijk alsnog veel bewuster in. Het was een kant van Normaal die live slechts zelden te zien was, maar op plaat af en toe eens de ruimte kreeg in de vorm van nummers als ‘Gin Pot Zo Scheef’ (over een boer die maar niet aan de vrouw raakt) of ‘Ballade Van Een Muzikant’.

In 2007 liet Bennie Jolink op zijn solo-album ‘Opa Vertel Es’ de keerzijde van de medaille eens helemaal in al zijn misère schitteren. In een productie die doet denken aan de American Recordings van Johnny Cash geeft de onverwoestbare rocker alle ellende prijs die zijn leven tekende. De inspiratie kwam uit het lijf dat hij zelf door de jaren heen gesloopt had, van de vrouwen die hem verlieten, dankzij de managers en beste vrienden die hem bedrogen en vloeide voort uit de depressie die uiteindelijk onvermijdelijk was. Een setting waarin zelfs een klassieker als ‘Ies Kan Liehn’ pas zijn echte geluid leek te krijgen.

Bennie Jolink – ies kan liehn

Dit stuk verscheen eerder in kortere vorm op het blog Ondergewaardeerde Liedjes.

Tags: , , , , , , , ,

-->