nummer van 26/04/2015 door Guuz Hoogaerts

‘There’s A Light’ van Shirley Ann Lee

Ons geloof in mooie muziek

Guuz Hoogaerts kennen we van zijn fantastische zuchtmeisjesblog Filles Sourires, zijn werk als journalist en muziekkenner voor The Guardian, in tijdschriften (o.a. Esquire, VaraGids), op de radio (o.a. VPRO, NCRV) en op tv (TopPop3). En van zijn stukken voor Nummer van de Dag natuurlijk – vandaag schreef hij alweer zijn vijfde gastblog. Momenteel werkt Guuz aan de biografie van Mojo Concerts, de grootste concertorganisator van Nederland, als hij niet in een donker zaaltje of fraaie kerk met geloofsgenoten Mooie Muziek opzoekt.

SHIRLEY ANN LEE – THERE'S A LIGHT – REVIVAL

Op 2 april jongstleden, Witte Donderdag, ging ik ter kerke. Zo’n mooi witgeschilderd godshuis, bijna helemaal van hout. Met een hemelsblauw geschilderd plafond, een fraaie kansel met houtsnijwerk en een pijporgel achterin. Ongemakkelijke stoeltjes, geen houten bankjes.

Ik kwam er samen met geloofsgenoten. We beleden ons geloof in Mooie Muziek. Onze liefde voor Eerlijke Teksten, en onze hoop op Nog Meer Fraaie Liedjes. De pijlers van dit blog, zeg maar.

Foto: Marco Bakker

Foto: Marco Bakker

Voorgangers waren geen dominee’s of pastoors, maar vier lekenpriesters: Michelle David, Onno Smit, Paul Willemsen en Toon Oomen. Gevieren hebben ze een plaat gemaakt, The Gospel Sesions Volume 1. Ze maken ook samen muziek in Lefties Soul Connection en Beans & Fatback. Bands die aanwijsbaar de afgelopen eeuw aan populaire muziek onder de naald hebben gehad. Die, in geval van de Amerikaanse Michelle David, de historie van populaire muziek van kinds af aan kreeg ingeprent. “There were stories of me in diapers being forced (with love) to hit operatic notes in the pews”, schrijft ze in de liner notes van The Gospel Sessions, waarin ze ook de naam van haar eerste bandje noemt: The Missions of Love. David was toen 5 jaar oud.

The Gospel Sessions is een plaat waarop gospel, de basis van vrijwel alle popmuziek, “uit elkaar wordt gehaald”, zoals Onno Smit het hier zegt. Dit is geen Sister Act. Geen James Brown in The Blues Brothers. Geen additieven in de vorm van massale koren, juichende Hammonds en extatisch rinkelende tamboerijnen. David, bekend van het uitbundige trio Big, Black & Beautiful en nota bene door Henk van der Meijden naar Nederland gehaald voor een Motown musical, zong vrijwel alle liedjes zittend. Voorover gebogen. Alleen zo kon ze zich inhouden.

En zo blijven de gitaren van Smit en Willemsen en de beperkte percussie van Oomen helder, in balans met de vocalen. Hier is niemand dwingend, maar allemaal even bepalend.

Dat David wel gelovig is en de mannen niet, wringt nergens. “Gospel music has not been just a form of entertainment for me”, schrijft David in de liner notes. “It’s my comfort in knowing that I have God to lean on.” Als katholiek opgevoed Brabants jongetje kan ik me bij dat gevoel wel wat voorstellen. En helemaal nadat ik ooit in opperste verwarring een EO-Jongerendag verliet. Ik was daar voor een radioreportage. Ik studeerde, ik zag hooguit een kerk als ik er voorbijfietste op weg naar de kroeg. God, het geloof, het had geen betekenis voor me. Maar na een dag te zijn ondergedompeld in blij zingende christenen, na leeftijdgenoten te hebben gesproken die eruitzagen als ik, maar ook het Woord van God behoorlijk letterlijk namen en zich daar heel, heel gelukkig bij voelden, begon het bij mij te knagen.

Ik was niet zo gelukkig. Ik hing van de twijfel aan elkaar. Mijn kompas tolde. Deed ik het fout? Was het geloof de houvast waarnaar ik op zoek was?

Dat was het niet. Muziekbeleving bleek een veel betere houvast. Daarin kon ik mezelf net zo goed verliezen, daarin waren genoeg iconen om voorbeeld aan te nemen, daarin vond ik genoeg geloofsgenoten en bleek dat het samen meebrullen met, zeg, Melissa Etheridge (haar show in 1989 in Noorderligt Tilburg is een van de meest intense waar ik ooit bij was) minstens zo louterend was als het zingen van een psalm.

Shirley Ann LeeZo af en toe komt die Doe-ik-het-wel-goed-zonder-Jezus-twijfel toch naar boven. Als ik het levensverhaal van Shirley Ann Lee lees, bijvoorbeeld. Ze groeide arm op in Ohio, had “a disastrous marriage” en voelde ineens de drang om de Heer te prijzen met muziek. Via een radioprogramma en een handvol singles. Het Numero label stelde er een cd van samen. Er staan nummers op met overstuurde sitarbegeleiding, een gitarist die net iets achter de tel harkt en het geluidsspectrum ‘wiebelig’ noemen is als zeggen dat windkracht 11 een ‘stevig briesje’ is. Maar die stem. Die stem is rotsvast op koers. “I was blind but know I see, Jesus came and he rescued me”, zingt ze in ‘There is a Light’. Zelf had ze haar opnames nooit meer teruggehoord, totdat iemand van Numero ze haar kwam laten horen. Omdat Shirley geen cd-speler bezat, moest dat in de auto. Dat leverde deze kippenvel-video op:

Downriver Revival – Shirley Ann Lee

De manier waarop ze op het eind “Thank you” zegt, is wonderschoon.

Shirley Ann Lee‘There is a Light’ van Shirley staat ook op The Gospel Sessions. Songs of Light, het album van Shirley Ann Lee was namelijk het eureka-moment waar Onno Smit naar op zoek was. Hij wilde, als fervent rootsmuziek-liefhebber, graag ‘iets’ doen met gospel, maar had geen idee wat. Toen hij via via Songs of Light kreeg toegespeeld, wist hij het wel. Niks massaal, niet vol optuigen, nee, het moest basaal. Maar fier. En gezongen door iemand die, net als Shirley Ann, geen twijfel kende in haar geloofsbeleving.

Die Witte Donderdag, in het witgeschilderde kerkje in Schellingwoude, zag een volle kerk vier mensen geloofwaardig zingen over liefde en hoop. Na afloop was ik niet verward. Ik kende geen twijfel. Mijn oren waren verwend, mijn hart was verwarmd, mijn keel was schor (natúúrlijk zong ik mee) en ik voelde dat het goed was geweest. Heel goed. Mijn geloof is muziek. En dit was mijn gebed.

The Gospel Sessions – There's a Light

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->