nummer van 05/04/2015 door Laurens Collée

‘Strong Man’ van 16 Horsepower

Hel en verdoemenis op Eerste Paasdag

Nadat twittertovenaar Laurens Collée met zijn one man band Stem Long een concert gaf dat alleen via videostreaming op internet te volgen was, besloot hij er een maandelijks terugkerend fenomeen van te maken. Op Uitdeloods.nl kun je iedere eerste zondag van de maand een intiem en uniek internetconcert van wisselende artiesten bijwonen. Vandaag vertelt hij aan de hand van een ultiem paasliedje waarom hij zelf ooit muziek begon te maken.

16 HORSE POWER – STRONG MAN

Mijn jeugd kenmerkte zich niet bepaald door een liefde voor popmuziek. Bij ons thuis werd uitsluitend klassieke muziek gedraaid, psalmen en gezangen, later afgewisseld met wat zoetsappige gospel en U2. Als tiener luisterde ik nog vooral Classic FM en min of meer stiekem Sky Radio. Niet omdat popmuziek verboden was, maar lange tijd was niemand bij ons thuis er kennelijk bijzonder in geïnteresseerd. Pas tegen het eind van de middelbare school leerde ik drie bands kennen die aan het begin stonden van een lange, nog altijd voortdurende muzikale inhaalslag: Radiohead, Kashmir en 16 Horsepower. Ik was toen 17 en er ging een wereld voor me open. Eerder had ik nog nooit echt nagedacht over de muziek die ik hoorde, laat staan aandachtig de teksten bestudeerd. Ik vond het gewoon mooi of niet mooi. Nog altijd vind ik het lastig om op woorden te letten wanneer ik muziek luister, maar de teksten van 16 Horsepower heb ik woord voor woord gelezen.

Hel en verdoemenis

Ik speelde al een tijdje gitaar, voornamelijk in de kerk, toen een vriend ‘Sinnerman’ liet horen in de uitvoering van 16 Horsepower. Nog diezelfde week kocht ik Folklore, hun laatste cd, en niet lang daarna had ik alle voorgaande albums nummer voor nummer gedownload via Kazaa. Nog nooit had ik iets gehoord dat binnenin zo resoneerde als de vurige stem vol hel en verdoemenis van David Eugene Edwards, ruw begeleid op banjo, bandoneon of slidegitaar. Ik was er zo van onder de indruk dat ik ook zulke muziek wilde maken. Dus kocht ik een banjo, mijn vriend een mandoline en samen probeerden we dezelfde soort godvrezende teksten over verdoemde zielen te schrijven, op de duistere klanken van countryfolk. 2 Barrel Shotgun, noemden we onszelf, want het moest allemaal wel een beetje luguber overkomen.

David Eugene Edwards

David Eugene Edwards

Aanklager, rechter en beul

Er zijn weinig liedjes van 16 Horsepower die me niet raken, maar ‘Strong Man’ is er een die zich een pijnlijke weg naarbinnen brandt. Op geen enkel nummer zingt David Eugene Edwards, kleinzoon van een Methodistenpredikant, ons zo woedend toe als hier. Slechts begeleid door een trillende, slepende slide op zijn gitaar, schetst hij ons de laatste seconden van een rechtszaak. Traag plukt hij aan zijn snaren, zijn gitaar in mineur gestemd. De man die berecht wordt, krijgt zonder enige twijfel de doodstraf. Als aanklager, rechter en beul tegelijk spuwt Edwards ons toe dat er geen ontkomen aan is. Elk couplet is genadelozer en de dreiging wordt met iedere zin angstaanjagender. Er lijkt voor deze man geen enkele redding en voor de beul geen moment te verliezen om uit te voeren wat deze man verdient: de galg. Zijn hele leven heeft hij op eigen kracht geleefd, geregeerd met zijn mantel en zijn kroon. De aanklacht? “He is the one who brought down the son.”

Het touw van de galg kraakt

Wie een beetje bekend is met de thematiek van 16 Horsepower zal zo net na Goede Vrijdag al snel doorhebben om welke Zoon het hier gaat. In ‘Strong Man’ staat geen individu terecht, maar een zondige mensheid, waar Edwards zichzelf ongetwijfeld ook toe rekent, “let there be no goddamn doubt.” Hij valt stil, alleen zijn slide beeft op de snaren. Het touw van de galg kraakt, is er echt geen vergeving? Dan valt de band bij en barst hij uit in de woorden van een oude hymne over het bloed van Jezus, dat volgens Edwards’ heilige bijbel op Goede Vrijdag vloeide voor zijn en onze zonden.

There is power
Wonder workin’ power
In the blood of the Lamb
There is power
Wonder workin’ power
In the precious blood of the Lamb

Zonde, schuld en berouw

David Eugene Edwards preekt nu als Wovenhand nog altijd met hetzelfde vuur in zijn stem, maar 16 Horsepower ging vlak nadat ik ze leerde kennen uit elkaar. De banjo heb ik nog steeds en al speel ik er nauwelijks meer op, ik zal nooit vergeten dat ik door David Eugene Edwards zelf liedjes ben gaan schrijven. De man die, zo blijkt uit dit liedje, ondanks zijn gitzwarte wereldbeeld en zijn muziek doordrenkt van zonde, schuld en berouw, nooit is vergeten wat de hoopvolle betekenis van Pasen is.

Tags: , , , , , , , , ,

-->