nummer van 03/04/2015 door

‘Caledonia’ van Cromagnon

Een heel nieuw niveau van weirdness

Cromagnon-"Caledonia" (1969)

Het is net of Ministry, Einstürzende Neubauten of een andere industrialband uit de jaren 80 een blackmetalcover speelt met doedelzakken. Behalve dan dat al die elementen nog niet bestonden toen de mysterieuze krachten achter Cromagnon het nummer ‘Caledonia’ eind jaren 60 opnamen. Vooruit, doedelzakken bestonden al een hele tijd.

Er gaan veel verhalen rond over ‘Caledonia’, en nog veel meer over de band Cromagnon en hun enige album Orgasm uit 1969. Verhalen die even bizar zijn als de oorpijnigende mix van black metal screams (die toen nog lang niet waren uitgevonden), paranoïde gefluister en de al genoemde superirritante doedelzakken. En toch heeft de unieke naargeestigheid van het nummer iets. Iets compleet onaards dat later genres als noise en no wave zou inspireren, iets revolutionairs waardoor Pitchfork het onlangs nog verkoos tot één van de 200 beste nummers uit de jaren 60. Iets waardoor je blijft luisteren.

Maar goed, de verhalen dus.

Cromagnon_orgasmHet vaakst hoor je dat Cromagnon werd opgericht door de succesvolle songwriters Brian Elliot en Austin Grasmere. Ze wilden een experimenteel album maken, waarin al hun creatieve ideeën over muziek eindelijk samen zouden komen tot een “movie for the ears”, ver verwijderd van de standaardformule die popmuziek toen al was geworden.  Ze benaderden Bernard Stollman van cultlabel ESP-Disk. Stollman was al gekke projecten gewend; de muziek op zijn eerste albums was in het esperanto gezongen, daarna switchte hij naar free jazz en extreem vage psychedelica. De songwriters achter Cromagnon kwamen met een heel nieuw niveau van weirdness. Toen hij ze vroeg wat het thema achter het op te nemen album zou worden, antwoordden ze “everything is one.” Meteen wist hij dat hij hier aan mee wilde werken.

Hippiecommune

Vanaf dit punt wordt het verhaal iets vager, krijgt het meerdere varianten. Het schijnt dat Elliot en Grasmere een hippiecommune strikten als achtergrondband, die ze in de album credits vermeldden als The Connecticut Tribe. De ene bron zegt dat deze tribe gewoon bestond uit leden van The Residents, elders lees je juist over leden van Negativland, en in andere verhalen hebben ze het weer letterlijk over een hippiecommune met een hoop rare en vooral gevaarlijke types. Wie het ook waren, de mensen in The Connecticut Tribe hielpen Elliot en Grasmere in 1969 met het opnemen van hun enige Cromagnon-album. Orgasm werd in 1969 uitgebracht door ESP-Disk en in 2000 enigszins gecensureerd heruitgebracht als Cave Rock. Het is een mindfuck van een album, een dadaïstische, sektarische freakout met primitieve percussie, raar geschreeuw en gechant, Brian Wilson-achtige melodieën en Jimi Hendrix-achtige overstuurde gitaarsolo’s. En dan zijn er nog die doedelzakken.

Nu is de identiteit van The Connecticut Tribe al mysterieus, maar eigenlijk zijn we er maar zo mee akkoord gegaan dat Brian Elliot en Austin Grasmere twee bekende en succesvolle popsongwriters waren voor ze aan dit gestoorde project begonnen. Toch vind je nergens veel info over deze zogenaamde legendes, en hebben we sinds 1969 ook geen hit meer van ze mogen horen.

Het echte verhaal

De bloggers van weirdestbandintheworld.com doken dieper in het verhaal dan iemand daarvoor had gedurfd, en kwamen er achter dat de identiteit van Elliot, Grasmere en hun Connecticut Tribe wel degelijk te achterhalen is. Helaas was er geen hippiecommune in het spel, maar bestond de band uit leden van 60’s popgroep The Boss Blues. Elliot was de producer van de band en Grasmere de leadgitarist. Er is zelfs een bandfoto:

The Boss Blues, Austin Grasmere is de tweede van rechts.

The Boss Blues, Austin Grasmere is de tweede van rechts.

In 2002 werden ex-Boss Bluesers Sal Salgado, Peter Bennett en Vinnie Howley (Austin Grasmere was toen al overleden) geïnterviewd door het lokale radiostation WXCI over Cromagnon en het opnameproces van Orgasm. Na al die verhalen over ontspoorde hippies en rare thema’s als everything is one is het ontnuchterend om te vernemen dat het album gewoon werd opgenomen in een studio in New York. Gelukkig brengen slechts drie seconden van albumopener ‘Caledonia’ je alweer in de juiste sfeer en kun je het verhaal achter Cromagnon met je ogen dicht zo gek maken als je wil. Zelf stel ik me er het liefst altijd een paar satanistische rituelen met geofferde geiten en subliminale boodschappen bij voor, maar bedenk er vooral bij wat je zelf gezellig vindt. Dat deden Elliott en Grasmere zelf ook, en het resultaat was een bizar geluid waar andere bands pas twintig jaar later aan toe waren.

Tags: , , , , , , , , ,

-->