nummer van 30/03/2015 door

‘Waterfalls’ van TLC

Fan vanaf mijn tiende

TLC – Waterfalls

Ik was tien en woonde in een buitenwijk van de stad. Mijn ouders werkten allebei en omdat ik er ruim twintig minuten over deed om van huis naar school te fietsen en vice versa – een eeuwigheid als je maar een uur pauze hebt – moest ik het grootste deel van de week ‘overblijven’. Die term heb ik sinds de jaren 90 eigenlijk niet meer gehoord. Ik heb geen vrienden met kinderen in de leeftijd waarop er wordt overgebleven. Het is geen term die ik dagelijks bezig, of tegenkom in het nieuws. Bestaat overblijven eigenlijk nog wel?

Google geeft 502.000 resultaten in 34 seconden voor de term ‘overblijven’. Ik had geen idee, maar overblijven lééft. Het leeft zelfs zo erg dat er naast tussenschoolse opvang – de chique term voor overblijven – ook voorschoolse en naschoolse opvang bij is gekomen. Er moeten meer kinderen worden opgevangen, nu er steeds meer tweeverdieners zijn. In januari zei het Jeugdjournaal: scholen gaan hun schooltijden ervoor aanpassen, want het oude systeem is eigenlijk helemaal niet zo handig voor werkende ouders (lees: alle ouders). Steeds meer scholen stappen dus over op een ‘continuerooster’, dat kinderen van half negen tot twee uur van de straat houdt. (Een oplossing die ook in het voordeel werkt van zzp’ers, maar dat moet je niet hardop zeggen, dan lijkt het net alsof zzp’ers alles maar komt aanwaaien.)

Ik zit niet in het onderwijs en ik heb geen kinderen. Recht van spreken heb ik waarschijnlijk niet als ik zeg dat ouders zich niet schuldig hoeven te voelen dat ze hun kind laten overblijven. Die ouders zijn er. Die hebben misschien kinderen die daar helemaal niet zo gebaat bij zijn. Kinderen die, liefst thuis, tijd nodig hebben om bij te komen van de ochtend. Ik snap dat wel. Maar zelf was ik niet zo’n kind.

Ik was, voor zover ik me kan herinneren, een kind dat met plezier overbleef. Die overblijfdagen, op school en bij vriendjes en vriendinnetjes uit de klas die dichterbij school woonden en bij wie ik een boterham mocht eten met beleg dat wij thuis nooit hadden, koester ik. Jaren later deden we met onze middelbare school mee aan Zip Your Lip: 24 uur niets eten en geld ophalen voor kindjes in Afrika. Die opwinding van na schooltijd op school zijn en ineens van alles mogen (behalve eten), voelde ik al tijdens de uren dat ik overbleef in groep zes. Een uur ongestoord Roald Dahl lezen in een zitzak achterin de bibliotheek, joepie! See you later, suckers.

Bij één klasgenootje bleef ik tussen de middag vaker eten. Op de keukentafel lagen altijd vier soorten vleesbeleg en er was prik. Waar ik helemaal niet van hield, maar het wás er. Na het eten speelden we in de tuin, waar we Eigen Huis & Tuin nadeden. We verzonnen namen voor bloemen die Latijns klonken en legden hun groeiproces uit aan de camera, het imaginaire toestel dat we om beurten vasthielden. Op andere dagen speelden we na de lunch in haar roze kamer. We zongen en dansten, want daar hielden we van. Bij muziekles stonden we ook altijd vooraan als er solo’s werden uitgedeeld.

TLCMijn klasgenootje bleek op een dag fan van TLC. Ze had de cd van het R&B-trio gekocht of gekregen en we luisterden er onafgebroken naar tijdens die verloren uurtjes in haar kamer, tussen rekenen en taal in. Ik was Lisa ‘Left Eye’ Lopes, zij wilde per se T-Boz zijn, omdat die het meeste zong. De tienjarige die “I love my man with all honesty, but I know he’s cheatin’ on me” (‘Creep’) door de gangen van het basisschoolgebouw schalde, dat was ik. Al snel kende ik heel CrazySexyCool (1994) uit mijn hoofd, inclusief danspasjes die we van de bijbehorende videoclips op MTV en TMF leerden. TMF bestond nog maar net. Het was een schokkende en prikkelende ervaring, om elke dag naar de Rihanna’s en Miley‘s van toen te kijken en te beseffen dat de wereld écht groot was, want dit had ik nog nooit gezien.

Ik heb altijd een zwak gehad voor ‘Waterfalls’, TLC’s grootste hit. De relaxte beat, het funky loopje in het begin, de lange intro waarop je al je dansmoves kon laten zien voordat T-Boz met haar zware stem van zich liet horen. Op mijn tiende was ik al fan: mijn broeken werden wijder en lager, mijn topjes korter en ik voelde me ineens best verwant met de Afro-Amerikaanse cultuur – ik hield mezelf voor dat dat kwam omdat ik Indische roots had. Nog steeds veer ik op als ik de eerste maten van het nummer hoor. Is het nostalgie? Ja. Toch vind ik het een goed nummer, toen en zelfs nu nog.

Technisch gezien zit het namelijk prima in elkaar. Je kunt er lekker op meezingen zonder dat de melodie gaat vervelen, omdat ie niet té simpel is. De fijne coupletten en lekker in het oor liggende refreintjes worden gezongen door twee capabele zangeressen, die het eigenlijk niet moeten hebben van hun bereik (sorry Tionne ‘T-Boz’ Watkins en Rozonda ‘Chilli’ Thomas). En dit wist ik niet eens: zanger Cee Lo Green zit in het achtergrondkoor. Daarnaast gáát het ook nog ergens over. Over dromen najagen zonder rekening te houden met de consequenties, verpakt in een catchy refrein:

Don’t go chasing waterfalls
Please stick to the rivers and the lakes that you’re used to
I know that you’re gonna have it your way or nothing at all
But I think you’re moving too fast

Het eerste couplet gaat over een moeder die zich zorgen maakt over haar zoon: hij verdient geld (en respect?) met het dealen van drugs. Dat gaat natuurlijk een keer fout. De man in het tweede couplet heeft een “natural obsession for temptation.” Zijn waterval, of valkuil, is dat hij vreemdgaat, met HIV en de dood tot gevolg (“three letters took him to his final resting place”). TLC was, in tegenstelling tot andere popacts, erg bezig met bewustzijn creëren over de ziekte aids. “The video spoke for a whole epidemic,” zei T-Boz er later over. Lisa ‘Left Eye’ Lopes droeg vaak pakken waaraan condooms waren bevestigd, als promotie voor veilige seks.

Over Lopes gesproken: ze was veruit de coolste van de drie. Ze schreef als enige mee aan ‘Waterfalls’. Ik heb weken geoefend op haar rapstukje in het nummer (3:48), maar dat was nog best moeilijk, zelfs met mijn Indische roots. Lisa kwam in 2002 om het leven bij een auto-ongeluk tijdens een vakantie in Honduras – acht maanden na de dood van een andere R&B-ster uit die tijd: Aaliyah. Het was tragisch. De twee overgebleven leden waren gebroken. Ze verloren hun bandgenoot én vriendin. Vervangen werd ze nooit, behalve heel even in 2013, door een Japanse zangeres – omdat de band de rechten van Lisa’s rap niet bezat en alle verzoeken om die rechten over te nemen waren afgewezen. De documentaire over Lisa’s leven en laatste dagen, The Last Days of Lefteye, werd in 2007 uitgezonden door VH1. Het is helemaal niet zo’n goede documentaire, maar ik hield het niet droog.

Eerder dit jaar startte TLC een crowdfundingactie om hun laatste album te kunnen maken. “We wouldn’t dream of making our final album with anyone BUT our fans,” schreven de twee bandleden in een persbericht. De actie moest 150.000 dollar opleveren; ze haalden uiteindelijk 430,255 dollar op. Groot fan Katy Perry doneerde de beste 5000 dollar die ze ooit spendeerde. Het idee van crowdfunding past bij een groep die zo verbonden is met haar fans. Lisa had het zeker gewaardeerd, zegt Chilli in een interview met Man Repeller

“They always tell us what our songs have done for them, but they have no idea what they do for us” (…) “It’s why this project is a very special and important one. I know Lisa is so proud that we are continuing on, doing what we’re doing, still interacting with the fans because that’s what she was all about as well.”

Kom maar op met dat album, zegt deze fan.

TLC

Tags: , , , , , , , , , ,

-->