nummer van 29/03/2015 door Pascal Vanenburg

‘True To Myself’ van Eric Benét

Vooral niet doen wat anderen verwachten

Schrijver Pascal Vanenburg kreeg toen hij drie was zijn eerste elpee: ‘Off The Wall’ van Michael Jackson. Een paar jaar later kon hij moonwalken én niet meer zonder muziek. Hij zong in zijn late tienerjaren in diverse R&B-formaties, maar besloot gelukkig dat hij meer gevoel had voor schrijven van proza dan zoete liefdesliedjes.

True To Myself Eric Benét

Ik deed havo aan de rand van de stad, bijna twintig jaar geleden. Na schooltijd, soms tijdens, banjerde ik naar de platenzaak. Een beetje door het vinyl bladeren, hoewel ik toen al geen platenspeler meer bezat. Maar vooral ook je vingers langs de cd-hoesjes laten glijden. Een geoefende muziekbladeraar kon twee rijen cd’s tegelijk omver dominoën om te zien of er nog iets nieuws of interessants tussen zat. En dan met een stapeltje naar de toonbank en met koptelefoon op luisteren of het de moeite waard was. Een groot deel van mijn schamele supermarktsalarisje ging op aan cd’s. De meeste heb en luister ik nog. Soms ging het mis, zoals die keer dat ik twijfelde tussen de debuutalbums van Erykah Badu en Lutricia McNeal en met die laatste naar huis ging. Daar hebben we het niet meer over.

Eén dag, bijna twintig jaar geleden, had ik maar een paar tellen nodig. Ik stapte de drempel over en hoorde de eerste tonen van een voor mij onbekende track. ‘Wie is dit?’ vroeg ik aan de eigenaar van de zaak. ‘Geen idee,’ antwoordde hij. ‘Net binnengekregen. Een of andere Eric Bennet of zo.’ Even later zat ik in de bus naar huis, het album spelend op m’n discman. De track die ik hoorde was ‘True To Myself’, het eerste nummer op het gelijknamige album van Eric Benét (spreek uit: Beneeee en dus niet Bennet). Het album heeft wekenlang op repeat gestaan en tot de dag van vandaag luister ik het met grote regelmaat. De title track gaat over dromen volgen, waarmee hij onder andere doelde op het album dat hij eerder uitbracht met zijn zus en dat flopte, waarna iedereen hem vertelde dat hij een echte baan moest zoeken om voor zijn dochter te zorgen. Maar vooral ook over de mensen die hem uit eigenbelang in een bepaalde richting probeerden te duwen.

Everybody wants a piece of you and me
To be the victim of their greed
Or co-dependency
It’s so very hard to know
Which way to go
A lie can be the gospel truth
If eloquently told

Eric Benét

Benét woonde in Minnesota en kreeg van zijn label in L.A. toestemming thuis de opnames te doen. Na elk opgestuurd nummer kreeg hij hetzelfde commentaar: Mooi, maar kan de volgende meer radio friendly? Die track kwam niet. Toen werd voorgesteld een cover op het album te zetten, koos hij voor ‘If You Want Me To Stay’ van Sly Stone. In plaats van een eigen versie te maken, besloot hij een tribute te doen met een nagenoeg perfecte imitatie van het origineel als gevolg. Maar ook de andere nummers, waaronder singles ‘Femininity’, ‘Spiritual Thang’ en ‘Let’s Stay Together’ zijn zeldzame pareltjes. Benét was alleenstaand vader nadat zijn vrouw omkwam bij een auto-ongeluk. Voor en over haar zingt hij de bloedstollend mooie ballad ‘While You Were Here’.

Maar het mooist blijft voor mij de title track waarin Benét je eraan herinnert dat alles en iedereen je kan vertellen wat je moet doen, maar je nooit geluk zult vinden tot je je eigen passie volgt. Wat dat dan ook is. Inmiddels ben ik geen 17-jarige snotneus meer, maar een alleenstaand vader die probeert zijn eigen passie te volgen: leven van de pen. Een autist die altijd vooral deed wat anderen verwachtten (en daarin hopeloos faalde). Dat werkt niet. En met elk jaar dat voorbij gaat sinds de release snap ik iets meer van mezelf en begrijp ik beter wat hij nu eigenlijk bedoelt wanneer hij zingt:

Some people live their whole life
And they´ll never see
The only way to find true happiness
Is to thine own self be true

I’m true to myself

Tags: , , , , , ,

-->