nummer van 27/03/2015 door

‘Go-Go Swing’ van Chuck Brown & The Soul Searchers

Die andere muziekstijl uit Washington D.C.

Go Go Swing – Chuck Brown & The Soul Searchers.

Eergisteren zag ik de documentaire Salad Days: A Decade Of Punk In Washington, D.C. (1980-90), en ik weet nog steeds niet helemaal wat ik ervan vond. Zoals ik hoopte kwam Ian MacKaye veelvuldig aan het woord om te praten over zijn bands Minor Threat, Embrace en Fugazi, over Dischord Records, over hoe D.C. zowel verantwoordelijk was voor het ontstaan van hardcore als voor het ontstaan van straight edge en emo, over hoe gaaf de Bad Brains waren. Maar wat nu als je nog nooit van de Bad Brains of Minor Threat hebt gehoord, wat als mijn vorige zin een compleet raadsel voor je was? Dan heeft het weinig zin om Salad Days te gaan kijken.

Hyperactief

In anderhalf uur schieten de filmmakers aan de hand van obscure bandnamen door tien jaar lokale muziekgeschiedenis. Teen Idles. Minor threat. Marginal ManScream. Rites Of Spring. Embrace. Fugazi. Soulside. Bij die bandnamen zie je wazige VHS-beelden, naast De Verhalen het enige overgebleven bewijs van een spannend muzikaal tijdperk. Die verhalen worden verteld door inmiddels kaal of grijs geworden punkers. Brian Baker. Ian MacKaye. Natuurlijk Dave Grohl (niet kaal en niet grijs), die tegenwoordig in iedere rockdocumentaire gretig het woord neemt. Maar waar een film als Dogtown And Z-Boys er vijftien jaar geleden in slaagde je compleet in een onbekende subcultuur te zuigen en er een boeiend verhaal over te vertellen, vliegt het hyperactieve Salad Days voor de leek met te grote halen door een te lange periode. Als een stroboscoop; bij elke flits die je meekrijgt word je je bewust van de zwarte seconde die je net hebt gemist.

Voor de liefhebber

En dus lijkt Salad Days meer een film voor de liefhebber, al zal die liefhebber de meeste verhalen al eens gehoord hebben. De Bad Brains speelden begin jaren 80 een opgefokte variant van punkrock en het werd hardcore genoemd; punk voor de harde kern. Minor Threat schreef het nummer ‘Straight Edge’ om aan te geven dat hardcore ook leuk kon zijn zonder te drinken en te roken; een nieuwe subcultuur van punkende geheelonthouders was geboren. In 1985 was men de harde muziek en het geweld bij de concerten alweer beu en begonnen de muzikanten een revolution summer, waarin plaats kwam voor intelligentere muziek.

tumblr_m4acrzmPcr1r41xyqo1_1280-600x705Blanke punkers in zwarte go-go-clubs

Maar tussen al die snel vertelde insidersinformatie werd ineens even stilgestaan bij een andere, minder bekende subcultuur uit Washington D.C.: de go-go. Hier viel wat te leren, punkliefhebber of niet. Ian MacKaye vertelde hoe hij nog vóór de revolution summer in de ban raakte van de lokale funkscene en samen met zijn vrienden naar de zwarte clubs gingen om go-go bands te zien. Plekken die misschien nog gevaarlijker waren dan de punkclubs die ze gewend waren. Tijdens het eerste bezoek stootte een grote man Ian tegen zijn schouder en fluisterde iets als: “Zijn jullie verdwaald of gek geworden?” Maar ze bleven staan en al snel leken de vaste bezoekers van de go-go club collectief respect te krijgen voor de eigenwijze nieuwelingen. De punkers zouden wekelijks terugkeren en langzaam ook funkinvloeden in hun punkmuziek gaan integreren. Minor Threats laatste show zou zelfs een rechtstreeks product worden van deze kruisbestuiving: de band deelde op 23 september 1983 het podium met funkpunkband Big Boys en de go-go’ers van Trouble Funk.

Wat is go-go?

1337260114_chuck-brown-lg

Chuck Brown, 1936-2012

Maar wat is nu typisch go-go en hoe onderscheidt de muziek zich met de funk buiten Washington D.C.? De documentaire zweeg erover en sprong snel door naar VHS-beelden van een punkshow in een voormalig warenhuis. Voor het antwoord moeten we bij Chuck Brown zijn, die door velen wordt gezien als de uitvinder van het genre. De sleutel van de go-go-sound is de beat; een opvallende groove die veel wegheeft van vroege hiphop. Dave Grohl omschrijft het als de go-go pocket beat en vertelt hoe Chuck Brown hem ooit uitvond:

One thing I learned that was that the go-go pocket beat was something that Chuck Brown played between songs so the audience wouldn’t leave. He realized that when you stop playing music, you lose the crowd. So he would play these top 40 songs, and in between those, he’d throw this pocket beat in there. And that became known as the go-go beat. Very cool.

Wikipedia beschrijft de go-go pocket beat als a series of quarter and eighth notes (quarter, eighth, quarter, (space/held briefly), quarter, eighth, quarter). Maar het is misschien makkelijker om even naar dit geluidsfragment te luisteren:

Die groovende beat is aanwezig op ongeveer alle go-go-platen en is zo verslavend dat je snapt waarom Ian MacKaye en zijn groep geheelonthouders avond na avond bleven terugkomen voor hun funkshot. ‘Go-Go Swing’ van Chuck Brown & The Soulsearchers buit de beat uitgebreid uit; ze laten je maar liefst zeventien minuten lang meedeinen op een alsmaar doorlopende drumgroove. “It don’t mean a thing if it don’t got the go-go swing,” knipoogt Chuck Brown naar Duke Ellington, en ergens halverwege de zeventien minuten begin je hem te geloven en wil je alleen maar méér. Tijd dus voor een go-go documentaire. Rustig, groovend en vooral niet hyperactief en stroboscopisch als Salad Days. De wereld buiten Washington heeft er recht op.

I remember the first time I traveled outside of Washington, D.C., I thought everyone had go-go music. And when I realized they didn’t, I couldn’t understand why.
Dave Grohl in de Washington Post

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->