nummer van 18/03/2015 door

‘Hey! Little Child’ van Alex Chilton

Een paar imperfecties, graag

Alex Chilton – Hey! Little Child

“A front-runner for the worst album ever made” en “Universally slipshod en boorish…sloppy and lackluster,” schreven Stephen Thomas Erlewine en David Cleary van Allmusic.com in 1979 over Like Flies On Sherbert, het eerste solowerk van Alex Chilton. Dat die reacties zo negatief waren, heeft Chilton misschien deels zelf in de hand geholpen. De premisse voor het album was om het te vullen met covers die het bij hun eerste release al slecht hadden gedaan en eigen werk dat door zijn eerdere bands was afgewezen. Bovendien wilde hij dat doen zonder teveel bemoeienis van professioneel personeel en zelf zoveel mogelijk inspelen, ongeacht of hij een instrument beheerste of niet. Like Flies On Sherbert ging om het omarmen van imperfecties. Die imperfecties zijn bij de pers in ieder geval niet onopgemerkt gebleven.

Chilton maakte zich bij Like Flies On Sherbert misschien ook niet meer te druk om strenge kritieken, want hij was allang geen nieuwkomer meer in de muziekindustrie. In de jaren zestig had hij al naam voor zichzelf gemaakt in The Box Tops en in de jaren zeventig met Big Star. Big Star werd dan geen groot commercieel succes, maar behaalde wel een cultstatus waardoor de band ook nu nog kan rekenen op veel respect van oudere en nieuwere acts. Op Radio City, een van de bekendste Big Star-platen, is al te horen hoe Chilton tegen perfectie aan keek; zijn wankele stem is een beetje zeurderig en onzeker, maar dat lijkt meer een statement te zijn dan een onnauwkeurigheid. Op Like Flies On Sherbert werd die onzekerheid het uitgangspunt.

Vanuit technisch oogpunt klopt er weinig aan Like Flies On Sherbert. Niemand geeft startschotten voor de takes, de geluidsniveau’s zijn verkeerd (of helemaal niet) afgesteld, gitaristen worden drummers en vice versa en als Chilton tijdens opnames vergeet in de microfoon te zingen, wordt dat niet over gedaan. Chilton had naar eigen zeggen al vaak genoeg koortjes perfect over elkaar gezet en dat hoefde nu niet meer. Er overheerst een klassiek rock ’n roll geluid, maar de interpretatie daarvan is zo vrij dat het eigenlijk nutteloos is om het onder die noemer te willen plaatsen. Ja, de eerdergenoemde term sloppy is vaak terecht, maar dat was storend geweest als de muzikanten niet beter hadden gekund en dat is hier niet het geval; Like Flies On Sherbert klinkt als vrijheid, niet a-muzikaliteit.

‘Hey! Little Child’ is temidden van een album vol buitenbeetjes een uitzondering op zich. Daar waar de meeste nummers tegen de rock ’n roll aanleunen, komt ‘Hey, Little Child’ meer in de buurt van de powerpop van Big Star. Het puntige ritme geeft het liedje een jeugdige energie, de gitaarpartijen een zomerse positiviteit die moeilijk te negeren is. Wat op de rest van de plaat als rommelig beschouwd kan worden, klinkt hier meer als onbezorgdheid, een thema dat perfect past bij het jonge meisje waardoor Chilton zich voor zijn tekst liet inspireren. “Oh, you’re a pretty little thing. Someone must’ve been nice to you.” Bij iedere luisterbeurt van ‘Hey! Little Child’ valt iets nieuws te ontdekken, juist dankzij alle onnauwkeurigheden. Klassieke schoonheid kan soms saai zijn, maar echte charme blijft aantrekkelijk.

Tags: , , , , , ,

-->