nummer van 15/03/2015 door Hein van Tuijl

‘In My Eyes’ van Minor Threat

“What the fuck have you done?”

Tot 2010 was Hein van Tuijl actief als bassist en zanger in verschillende bandjes, waaronder het Union Town van NVDD-blogger Johan Vogels. Tegenwoordig legt hij zich met zijn werk voor een onderzoeks- en adviesgroep toe op het integreren van de principes van Cradle to Cradle en circulaire economie bij zo veel mogelijk bedrijven en overheden.

Minor Threat – In My Eyes

Op 27 juni vorig jaar nam ik onderstaande (vakantie)foto van NVDD-blogger Gabriela. Na een dag Washington DC verkend te hebben, reden we met onze huurauto richting Arlington, een voorstadje van de Amerikaanse hoofdstad. Het was een van de weinige stops op onze trip door de zuidoostelijke staten die ik vooraf had bedacht. Voor de meeste mensen zal dit een totaal willekeurige lokatie zijn, ik had wat dat betreft beter het Witte Huis of het Kapitool enkele kilometers verderop als achtergrond kunnen kiezen.

0024Sommige mensen zullen het huis achter de foto wél herkennen als Dischord house. Dit huis in Washington’s suburbia Arlington werd in 1985 vereeuwigd op de hoes van een postuum uitgebrachte singel getiteld Salad Days door de band Minor Threat. Zowel de fotograaf, Glen E. Friedman, als de band genieten dertig jaar na dato nog veel aanzien in de schaduw van de mainstream, getuige ook de stapel boeken over hen die op dit moment naast me op de bank ligt. Voor mij vormen ze een goede aanleiding om een NVDD te schrijven over de relevantie van songteksten en het gebruiken van muziek, voornamelijk als medium.

Minor Threat was een hardcore punk band wiens invloed op de vorming en ontwikkeling van alternatieve muziek in de VS en wereldwijd moeilijk te overschatten is. De band was in essentie het geesteskind van zanger Ian MacKaye, die in zijn tienerjaren zijn energie en frustratie niet kwijt kon als bassist van de punkband Teen Idles. Daarom richtte hij op zijn achttiende de band Minor Threat op, waarin hij zou zingen over wat hem dwarszat, en dat was nogal wat.

Het nummer van de dag heet ‘In My Eyes’ en het verscheen in 1981 als eerste nummer op een EP met dezelfde titel, de tweede EP van de band. Net als de eerste, acht nummers tellende EP van Minor Threat stond ‘In My Eyes’ vol met korte hardcore knallers. Het verkondigen van directe en eenvoudige boodschappen was de missie van de band. Bij ‘In My Eyes’ komt dat nog eens heel sterk tot uiting; na een korte intro die langzaam afsterft, zorgt de gitaar voor een opbouwende spanning die door de drum extra aangezet wordt. Voor het verhaal zelf bespaart MacKaye zich de moeite van enige rijm, poëzie of beeldspraak:

You tell me, you like the taste. You just need an excuse!
You tell me, it calms your nerves. You just think it looks cool!
You tell me, you want to be different. You just change for the same!
You tell me, it’s only natural. You just need the proof!
Did you fucking get it? 

Dan pas volgt de eerste, voor hardcore zo kenmerkende, snelle gitaarriff van het nummer:

It’s in my eyes – and it doesn’t look that way to me! 

Het geheim van het succes van de band is misschien wel dat, hoewel de muziek vaak de tekst enkel lijkt te ondersteunen, de muzikanten wel degelijk weten waar ze mee bezig zijn.

Het is juist de combinatie van muzikaliteit, songwriting en verbale directheid die de band zo goed maakt en de boodschap zo duidelijk overbrengt. Als zestienjarig mannetje dacht ikzelf in ieder geval de gaafste band aller tijden ontdekt te hebben toen ik hun platen voor het eerst hoorde. Elk nummer leek wel voor mij of over mij te zijn geschreven!

Natuurlijk is het zo dat andere bands binnen, maar ook ver buiten, het genre eenzelfde combinatie van muziek met boodschap succesvol uitvoerden. Wat onderscheidde Minor Threat nu van de rest?

Toen ik afgelopen zomer door Arlington reed op zoek naar Dischord house om de foto aan het begin van dit artikel te nemen, begreep ik dit iets beter; Dischord house, de thuisbasis van de band, is gelegen in een (inmiddels?) keurige wijk in een mooie voorstad. Net als ikzelf kwamen de jongens in de band uit een blank middenklasse gezin en benaderden ze vanuit een relatief veilige omgeving de thema’s die dichtbij hen stonden. Geen teksten over overleven op de straten van de stad (zoals tijdgenoten Black Flag) of complexe politieke zaken (zoals tijdgenoten Dead Kennedys). Met eenzelfde urgentie bezong Minor Threat zijn eigen sores; leeftijdgenoten die sigaretten roken om stoer te lijken zijn klote en daar schrijven we dus een lied over.

Minor Threat- In my Eyes & Out Of Step lyrics

Ook zwaardere maatschappelijke thema’s zoals racisme, alcoholmisbruik en discriminatie werden op eenzelfde pretentieloze manier bezongen, in nummers met titels als ‘Guilty Of Being White’  en ‘Bottled Violence’. In plaats van zich te beperken tot een soort algemene probleemschets, blijven de teksten steeds binnen de context van de eigen invloedssfeer. Ik geloof dat dat het fantastische is van Minor Threat; het publiek een spiegel voorhouden om ze te laten zien dat je zelf dingen kunt veranderen in je eigen leven. Juíst het feit dat je het relatief ‘goed hebt’, omdat je bijvoorbeeld uit Arlington komt, geeft je de kans – en misschien wel de morele verplichting – om dit te doen. Wie weet wordt het voor de ander dan ook wat beter.

Zoals MacKaye in ‘In My Eyes’ zingt:

You tell me that I make no difference, at least I’m fucking trying. What the fuck have you done?

Later vond hij wat genuanceerder woorden om dezelfde boodschap in andere muziek verpakt wéér met zijn publiek te delen, bijvoorbeeld met zijn bands Embrace en Fugazi.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->