nummer van 14/03/2015 door

‘Nothing To Lose’ van Andrew Combs

Akelige perfectie

Andrew Combs – "Nothing to Lose"

Als je bedenkt hoe we vorig jaar redelijk massaal vielen voor de door merg en been snijdende country van Daniel Romano, zou je denken dat het genre daarmee wel wat meer voet aan de grond heeft gekregen in Nederland. En gezien het groeiende aantal evenementen op dat vlak zijn de tekenen ook zeker hoopgevend. Als de muziekwereld echt zo rechtvaardig als deze daardoor lijkt, dan kan het haast niet anders dan dat we dit jaar met z’n allen Andrew Combs gaan omarmen.

Of dat gebeurt valt nog te bezien. Combs is wat minder excentriek en traditioneel, al heeft wat dat laatste betreft de regisseur van de clip voor ‘Nothing To Lose’ zeker zijn best gedaan. Van zijn eerste indruk hoeft Combs het dan ook niet te hebben, zijn tweede album All These Dreams dat pas geleden uitkwam is een veel sterker wapen.

Foto: Melissa Madison Fuller

Foto: Melissa Madison Fuller

Dat de man uit Nashville songs kon schrijven hoorden we al wel op Worried Man, zijn debuutplaat uit 2012. De ouderwetse country-elementen waren daar nog volop aanwezig, wat ook niet zo vreemd is gezien zijn jeugd in Texas. Op All These Dreams heeft Combs echter de tijd en ruimte genomen om dat geluid met behulp van co-writers verder uit te diepen en daarbij te zoeken naar een vorm die hem beter past.

Het gevolg is een plaat met elf nummers die stevig zijn geworteld in zijn countryverleden, maar waar invloeden uit de soul en van singer-songwriters als Townes Van Zandt en Harry Nilsson minstens zo veel ruimte krijgen. Maar het meest bijzondere is nog wel de productie van de plaat, die ervoor zorgt dat Combs nog verder boven de middelmaat uitsteekt.

Als je ‘Nothing To Lose’ voor het eerst luistert kun je die productie misschien nog wegzetten dat als gelikt, vol en misschien zelfs wel overdadig. Maar hoe meer je de verschillende dimensies leert kennen, hoe logischer ze in elkaar passen. Die strijkers bijvoorbeeld, die aan het begin nauwelijks opvallen tussen het fraaie getokkel en de zwierende pedal steel van Spencer Cullum Jr. (een Engelsman, note bene). In het tweede couplet komen ze voorzichtig terug, om gaandeweg stiekem steeds meer bepalende accenten te leggen.

All These Dreams (2015)

All These Dreams (2015)

En dan de elegantie van de achtergrondzangeressen. Eerst ver weg onder het refrein waarvan je je afvraagt of het wel een refrein is, en dan even later weer, wanneer ze ongemerkt de plek in hebben genomen van de staccato piano-akkoorden uit het pre-chorus. Plek voor een flitsende gitaarsolo is er ook niet, veel netter en tegelijkertijd dienstbaarder dan in ‘Nothing To Lose’ hoor je ze eigenlijk zelden.

Als het niet zo prachtig klonk zou al die perfectie bijna vervelend zijn.

Tags: , , , , , , , ,

-->