nummer van 23/02/2015 door

‘Son Of Sam’ van Dead Boys

Rilling en sensatie

Dead Boys – Son of Sam (1978)

In de zomers van 1976 en 1977 was New York City in de ban van Son Of Sam, een mysterieuze en angstaanjagende seriemoordenaar die het vooral had voorzien op jonge vrouwen en stelletjes. Hij vermoordde zes mensen en verwondde er zeven. De politie kreeg vreemde brieven van de ongrijpbare dader, waarin hij schreef dat de duivel hem via de hond van zijn buren opdracht gaf om te moorden. Brieven die de geestesgesteldheid van de moordenaar pijnlijk duidelijk maken.

Police — Let me haunt you with these words; I’ll be back! I’ll be back! To be interrpreted as — bang, bang, bang, bank, bang — ugh!! Yours in murder Mr. Monster.

Son of SamWanneer de politie op 10 augustus 1977 eindelijk de 24-jarige David Berkowitz voor de misdaden arresteert, begroet hij ze met een droog lachje. “Well, you got me. How come it took you such a long time?”

Waargebeurd verhaal

Amerika heeft altijd een redelijk perverse relatie met haar vele serie- en massamoordenaars gehad. De Zodiac Killer uit San Francisco kreeg zijn eigen film, de moord op The Black Dahlia – een bijnaam voor de in 1947 vermoorde Elizabeth Short – kennen de meesten van ons slechts van de gelijknamige detective uit 2007 en de cultus rondom Charles Manson werd na zijn gevangenneming wellicht nog wel groter. Hoewel de filmindustrie dankbaar gebruikt maakt van moordverhalen uit het nieuws die misschien wel nooit door scenarioschrijvers zouden kunnen zijn opgetekend, wordt het donkere karakter van de gruweldaden altijd benadrukt. En een beetje aangezet: deze film is geïnspireerd op een waargebeurd verhaal. Rilling. Sensatie. Hollywood die het krantenbericht tot leven brengt en opvult met beelden van goeduitziende acteurs en actrices terwijl de feitelijkheden in de krant onze fantasie al stevig hadden geprikkeld.

Popcultuur

De manier waarop New York de moorden van Berkowitz ‘herdenkt’ is opvallend. In een klein stadje is een seriemoordenaar een lokaal trauma waar alleen fluisterend over gesproken wordt. In New York City hoort hij blijkbaar gewoon bij het decor van een typerend decennium. Hij past ook wonderwel in onze herinnering van New York in de jaren 70: dat in de rauwe, harde realiteit van toen een ‘verwarde’ man kon rondlopen die het had gemunt op jonge vrouwen verrast niemand. Maar waar de gruwelijke verhalen in Hollywood vertaald worden naar donkere horrorfilms en detectives, duikt de Son Of Sam in zijn thuisstad juist regelmatig op in de alledaagse popcultuur. Vanaf zijn arrestatie is de moordenaar met zijn maffe, creepy brieven het mikpunt van spot. Hij leek ook plezier in het moorden en het spel met de politie te hebben, iets wat natuurlijk zo tot de verbeelding spreekt, dat grappen maken haast vanzelf gaat.

Seinfeld

Son of Sam duikt overal op. In de serie Seinfeld werd er regelmatig aan gerefereerd. Wanneer George met het busje van Jerry ’s nachts het bos in rijdt en herkend wordt, verwart hij het geroep “Seinfeld’s van! Seinfeld’s van!” met “Son of Sam! Son of Sam!” en plast hij bijna in zijn broek van angst. Of Newman: die schept op dat hij als postbode eens dezelfde postroute als Berkowitz liep (die briefsorteerder was ten tijde van de moorden), en dat hij nog steeds een van zijn postzakken in zijn appartement bewaart. “A collecter’s item.” Wanneer diezelfde Newman in een andere aflevering wordt opgepakt voor een lachwekkend klein misdrijf, begroet hij de politie in Son Of Sam-stijl: “What took you so long?” Het is hier vooral grappig dat juist Newman, toch een beetje het Seinfeldpersonage we love to hate, gefascineerd is geraakt door Berkowitz’ verhaal. Bij elk ander personage uit de cast was het ongeloofwaardig geweest.

Newman gets arrested(along with Kramer & Elaine) Seinfeld

Het New Yorkse Saturday Night Live vierde vorige week haar veertigste verjaardag, waarin er werd teruggeblikt op de beste sketches sinds midden jaren 70. We zagen een Eddie Murphy-sketch terug waarin hij zelf de moordenaar van zijn eigen personage Buckwheat speelt. Het motief? Zijn hond gaf hem de opdracht. Hilarisch natuurlijk. En als we de doden toch niet terug kunnen halen, is lachen om Berkowitz’ verhaal toch wel het minste wat we kunnen doen.

Buckwheat Dead and America Mourns – Saturday Night Live

Ook New Yorkse muzikanten zijn niet bang voor een al dan niet kleine Son Of  Sam-referentie. Op Paul’s Boutique kwamen de Beastie Boys met ‘Looking Down The Barrell Of A Gun’: “You got your finger on the trigger like the Son of Sam.”

Beastie Boys – Looking Down The Barrel Of A Gun

In 1999 schreef Elliott Smith ‘Son Of Sam’, de tweede en laatste single van zijn laatste album Figure 8. Hij trad er gezellig mee op tijdens Late Night With Conan O’Brien in 2000. ‘Son of Sam’ ging echter niet letterlijk over de seriemoordenaar:

“It’s not about the serial killer. I’m not sure exactly what it’s about because it’s just sort of like telling someone a dream you had last night. There are some destructive figures in it, ‘Son of Sam’, Shiva… but Shiva’s also associated with creativity… I’m not sure… it’s just an impressionistic song about destruction and creativity, I guess; if it’s about anything.”

Niet heel dom om je liedje ‘Son of Sam’ te noemen, als je toch al niet zeker weet waar het over gaat en hoe je het publiek moet overtuigen je single te kopen.

Elliott Smith – Son Of Sam

In 1978 werd er echter al iets mee gedaan, toen Berkowitz amper een jaar achter de tralies zat. Het waren de Dead Boys die vrij snel met hun eigen interpretatie van het lugubere verhaal kwamen. Ze vatten de sfeer perfect. Alles klinkt naar New York jaren 70: duistere, onheilspellende klanken, het geblaf van een bezeten hond in de intro. Je waant je in de gure steegjes van Brooklyn, Queens en Manhattan, waar het stinkt naar plas en vuilnis. Plekken waar je de Son of Sam zomaar zou kunnen tegenkomen. Rilling en sensatie, the right way.

Tags: , , , , , , , ,

-->