nummer van 18/02/2015 door

‘Be My Baby’ van Vanessa Paradis

Een uitdaging

Vanessa Paradis – Be My Baby

Het succes van Vanessa Paradis uitleggen is een moeilijke: haar huidige succes lag in ieder geval niet altijd in de lijn der verwachtingen. De zangeres/actrice staat inmiddels al ruim twintig jaar in de schijnwerpers en heeft in al die jaren genoeg stof doen opwaaien om de pers eindeloos over haar te laten schrijven, zowel als het gaat om haar werk als artiest als om haar privéleven. Wie nu naar haar kijkt, ziet een vrouw die de fontein van eeuwige jeugd gevonden heeft, Franse popzalen moeiteloos uitverkoopt en filmrollen krijgt aangeboden van Woody Allen and the like. Er lijken weinig dingen te zijn waar ze niet in slaagt, maar dat is ook juist wat haar niet altijd in dank is afgenomen.

Paradis wist al vanaf een hele jonge leeftijd dat ze op een podium wilde staan en het bewijs daarvoor is makkelijk te vinden. Wie echt van voor af aan begint, start met een optreden van Paradis in een Franse televisieshow. Ze is zeven, lief en een beetje brutaal en zingt hier voor het eerst voor een groot publiek. Paradis was hier al het type kind dat de schijnwerpers opzocht in plaats van meed. Haar ouders wisten dat ze vanaf dat moment alleen nog maar wilde zingen en optreden en niet wetend waar ze hun kind op afstuurden, steunden zij haar in haar wens. Ze waren nog handig ook: via via kwam Vanessa in contact met producers die haar carrière in de muziek de juiste zetjes wisten te geven. Ze was jong, maar ambitieus en ook nog eens zeker van haar zaak. Beelden van een elfjarige Vanessa die popliedjes voor kinderen en tieners zingt, laten een meisje zien dat weet wat ze doet, op haar gemak is op het podium en volwassener is dan haar kinderlijke uiterlijk doet vermoeden. Dat is deels ook waar het later ging wringen tussen haar en het Franse publiek.

Vanessa Paradis – Joe Le Taxi

Als de single ‘Joe Le Taxi’ (hierboven) in Frankrijk uitkomt, is Paradis nog maar veertien jaar oud. Het extreem catchy popliedje wordt meteen een enorme hit. Paradis is bijzonder, je ziet het meteen. Jonge meisjes verafgoden haar, jongens worden op slag verliefd. Ze is overal op tv en in bladen te zien en het liedje wordt non-stop op de radio gedraaid. Maar haar enorme aantrekkingskracht overstijgt haar eigen generatie en gaat mensen ook dwarszitten; kan een veertienjarig meisje wel zo dansen in een videoclip? Ze doet het waarschijnlijk niet expres, maar Vanessa beweegt in de clip van ‘Joe Le Taxi’ inderdaad al als een jonge vrouw. Er vindt een tweedeling plaats in Frankrijk: of je houdt van haar, of je haat haar. En vooral als dat laatste het geval is, laat je het merken.

Paradis krijgt in deze periode alles over zich heen: kritiek van ouders van jonge fans, muziekprofessionals die in haar een goudmijn zien en haar willen uitbuiten, de pers die haar belaagt met vragen over haar seksualiteit, en het meest schokkende, volle zalen die haar uitjoelen terwijl ze ‘Joe Le Taxi’ probeert te zingen. Maar het is dubbel, want tegelijkertijd heeft ze ook miljoenen fans, sleept ze in 1990 de prestigieuze prijs voor Beste Zangeres bij de Victoire de La Musique binnen en maakt ze ook nog eens een succesvolle overstap als actrice in de film Noce Blanche. Haar buitengewoon mooie prestatie in die film zal uiteraard pas jaren later door iedereen erkend worden – in 1989 is het alleen maar meer reden tot kritiek. Een muzikaal project met Serge Gainsbourg (die inmiddels al een dubieuze reputatie had wat betreft samenwerkingen met jonge meisjes) lijkt op de zoveelste provocatie van het jonge meisje. Dat Paradis heelhuids uit deze periode is gekomen, mag een wonder heten.

In 1991 verhuist Paradis naar New York. Ze zal deels de kritiek ontvlucht willen hebben, maar zeker ook de mogelijkheid hebben gegrepen die voor handen lag: ‘Joe Le Taxi’ had Paradis’ naam internationaal op de kaart gezet en de ambities van de jonge zangeres waren terecht groter dan alleen het veroveren van haar thuisland. Paradis zat inmiddels aan haar derde plaat en werd in New York gekoppeld aan de hottest producer in town Lenny Kravitz voor een nieuwe sound. Zijn retro 60s geluid van ‘It Ain’t Over ’Til It’s Over’ was in 1991 aangeslagen als een bom en Kravitz zag in Paradis de perfecte muze om die stijl voort te zetten. De violen en de stampende soul-beat van ‘Be My Baby’  zijn genoeg om je uit je stoel te laten stuiteren van enthousiasme. “Is dit géén Supremes-nummer?” vroeg iemand vandaag. Dat had het inderdaad zo kunnen zijn, want als zoveel van die soulklassiekers staat ook dit poppareltje nog steeds als een huis.

Inmiddels lijken de botsingen tussen Paradis en haar landgenoten grotendeels vergeven en vergeten te zijn. Paradis zingt nu ook bijna uitsluitend nog in het Frans. Toch hebben die Engelstalige nummers van begin jaren 90 nog iets bijzonders. Misschien omdat ze het Franse publiek hier even kon vergeten en aan de wereld kon laten zien waar ze allemaal toe in staat was. In ‘Be My Baby’ is dat perfect vastgelegd.

Tags: , , , , ,

-->