nummer van 22/02/2015 door Arina Banga

‘Whirlwind Reaper’ van Sahara Hotnights

De perfecte soundtrack als je net op kamers woont

Arina Banga is docent Nederlands en hoofdredacteur van VEGAN Magazine. Behalve van taal houdt ze ook van muziek, bloemetjesjurkjes en mintgroen. Over die laatste twee liefhebberijen schrijft ze eigenlijk nooit (althans, niet in een openbaar medium), maar des te meer over muziek. Vandaag over Sahara Hotnights.

Sahara Hotnights – Whirlwind Reaper

Saai Zweden

We horen het vaker van Zweedse bands: op het platteland van dit Scandinavische land is het zó ontzettend saai, dat muziek maken de enige manier is om je niet stierlijk te vervelen tijdens je tienerjaren. Zo ontstond in 1992 in het noordelijke, slechts tweeduizend inwoners tellende Robertsfors ook de powerpop met punk- en garage-invloeden van Sahara Hotnights. Maria Andersson, Josephine Forsman, Jennie Asplund en Johanna Asplund waren toen ongeveer twaalf jaar, al zou het nog wel zo’n vijf jaar duren voordat eerste ep Suits Anyone Fine uitgebracht werd en nog acht jaar tot het eerste studioalbum C’mon Let’s Pretend in de winkels belandde.

Muzikale opvoeding

Zelf kende ik de band toen overigens nog lang niet. Dat kwam later, in het lokale poppodium waar ik vrijwilliger was (Iduna in Drachten) en waar ik van medewerkers en collega-vrijwilligers van divers pluimage het soort muzikale opvoeding kreeg dat je iedereen van het pre-facebooktijdperk toe had willen wensen. Het moet rond de release van het tweede album Jennie Bomb (2001) zijn geweest, dat het nummer ‘Whirlwind Reaper’ bij de biertjes-na-het-vrijwilligeren werd gedraaid. Ik was verkocht. Die melodie! Dankjewel, Kornelis en Hidde. Dit nummer wijkt met zijn melancholische sfeer overigens af van de rest van de plaat. De andere nummers, zoals ‘No Big Deal’, zijn meer uptempo en catchy, maar minstens zo zo fijn melodieus en minstens zo verslavend.

Op kamers

Het is dan ook niet verrassend dat dit album, en dan met name ‘Whirlwind Reaper’, de soundtrack vormde van de eerste maanden dat ik op kamers woonde (ondertussen was ik naar mijn studiestad verhuisd). Veel vrienden had ik nog niet in het voor mij toen soms barre Groningen, maar ik had in ieder geval ‘Whirlwind Reaper’. Niet meer genoeg geld om naar die ene band Vera te gaan of om een voedzame maaltijd te koken? Ik had in ieder geval ‘Whirlwind Reaper’. Gebroken hart? Ik had in ieder geval ‘Whirlwind Reaper’.

SH-4

Na Jennie Bomb kwam Sahara Hotnights onder meer met Kiss & Tell (2004). Zangeres-gitarist Maria Andersson zegt in een interview: “Jennie Bomb has a slick sound to the rock songs, while Kiss & Tell has a raw sound to the pop songs.” Hoewel de oude punkwortels hierna niet volledig verdwenen, legde de band zich toe op het componeren van ‘gewoon’ goede popliedjes. Voorbeeld bij uitstek: ‘Neon Lights’ afkomstig van What If Leaving Is A Loving Thing? (2007). De laatste in het rijtje zijn Sparks (2009, covers) en Sahara Hotnights (2011). Mooi: op Sparks staat een cover van Pentagrams ‘Be Forewarned’.

Sahara Hotnights-Be Forewarned

Dertig het nieuwe twintig

Momenteel is het helaas stil rond Sahara Hotnights. Waar is de whirlwind gebleven? De frontvrouw werkt aan een solo-album en drummer Josephine Forsman woont in Los Angeles. Als het aan de Maria Andersson van 2002 ligt, komt er geen vervolgplaat meer: “I think that we should honestly quit as a band before we get too old. You shouldn’t be playing rock music when you are over thirty. I don’t want to.” Oei, de bandleden, geboren in 1979 en 1981, waren dus bij de release van de laatste plaat al dertig jaar of ouder! Hopelijk is de uitspraak te wijten aan Maria’s jeugdige onbezonnenheid en is dertig tegenwoordig het nieuwe twintig. Om me heen zie ik alvast genoeg (punk)bandjes met dertigers overtuigende bewijzen leveren dat dat inderdaad zo is.

Tags: , , , , ,

-->