nummer van 13/02/2015 door

‘Butterflies Instead’ van K’s Choice

Sloom en neuzelig

K's Choice – Butterflies Instead

Belgische krant De Morgen noemde hem potig. En dat is ie ook wel. De intro beukt erin en een moment lang denk ik misleid te worden en naar een nummer te luisteren dat niets met het slome altogeluid dat ik verwacht te horen te maken heeft. Maar dan begint Sarah Bettens te zingen en zodra Sarah Bettens begint te zingen is K’s Choice gearriveerd. Het nummer had met een housebeat, een Koreaans kinderkoor of een intermezzo van twee getalenteerde jazztrompettisten kunnen beginnen: zodra Sarah zingt, klopt het weer. En ja, dat zegt heel veel over mij. Maar ook over K’s Choice: namelijk dat Sarah en Kees één zijn, zoals je Bono ook nooit los van U2 kunt zien of hem à la Van Halen helemaal niet moet willen vervangen door een andere zanger. Hoewel.

K's Choice – Private Revolution

Veel (ex)alto’s zaten op nieuw werk van K’s Choice te wachten, maar als ik eerlijk ben, wacht ik tegenwoordig op heel andere dingen. Zoals op een nieuwe plaat van Lauryn Hill. Of onontdekt materiaal van The Band. K’s Choice hoort bij mijn puberverleden, een tijd van kalverliefdes, wijde, olijfgroene broeken, mixtapes maken en zo hard meezingen met ‘Butterflies Instead’ dat Sarahs stem versmolt met de mijne en ik me enkele minuten een rockster waande. Een Belgische, maar toch.

Screen Shot 2015-02-13 at 11.56.55 AM‘Private Revolution’ kwam vorige week uit als single – voor zover een single tegenwoordig kan ‘uitkomen’ – en moet als voorproefje gelden van K’s Choice’ nieuwe plaat The Phantom Cowboy die 24 april in de winkels ligt. K’s Choice maakt allesbehalve cowboymuziek, maar als je in de Verenigde Staten hebt getoerd, zoals broer en zus Bettens in 2013 deden, dan steekt dat Belgische platteland bij thuiskomst natuurlijk schril af. Sowieso staat Sarah en Gerts favoriete studio in Asheville, North Carolina en dan doemen beelden van spookcowboys al snel op. Of gold westernfilm The Phantom Cowboy (1935) als inspiratiebron? Nee, althans niet direct: Sarah zag in de repetitieruimte een stripboek van Scooby-Doo op de grond liggen met die titel en dacht: cool, nemen we mee, staat genoteerd, tikken we af.

k's choiceOver Lauryn Hill gesproken: haar befaamde, legendarische R&B-album The Miseducation of Lauryn Hill kwam uit in 1998 en dat is ook het jaar dat Cocoon Crash van K’s Choice in de schappen lag. En in mijn cd-laatje. Die beide albums geven een aardig beeld van 1998. Alsook van mijn smaak, die toen langzaam vorm kreeg. Eerder dat jaar was ik naar een concert van de Spice Girls geweest omdat – waarom eigenlijk? Peer pressure? Zo ging dat op je dertiende namelijk wel, al vond ik de liedjes niet per se onaardig. Maar met Lauryn en K’s Choice maakte ik een bewuste keus. Ik koos niet meer voor wat mijn klasgenoten mij opdrongen en luisterde naar wat ik via alternatieve kanalen opgedrongen kreeg. Ik draaide het om: wie van mij geen Tragic Kingdom-cd (No Doubt) cadeau kreeg op zijn of haar verjaardag, was mijn vriend niet. Een logisch maar onontkoombaar gevolg daarvan is dat ik al bijna vier jaar schrijf over liedjes die je gehoord móet hebben. Irritant, maar blijkbaar stond het in de sterren geschreven.

Daarom toch een kleine nuance: ‘Butterflies Instead’ zal niet iedereen bekoren. Het is ontzettend alternatief. Een beetje sloom, neuzelig – je ziet ze voor je, die alto’s met hun blauwgeverfde spikes, Overzeas-broeken en portemonnees zonder inhoud aan een dubieuze ketting. Gitaren die elke pauze tevoorschijn worden getoverd. Sarah Bettens is geen fantastische zangeres, de band geen virtuoos live-monster. Het gaat over heel verdrietige emodingen, zoals vaders en moeders die uit elkaar zijn en knuffelbeesten die ’s nachts tot leven worden gewekt en zeggen dat het allemaal wel goedkomt. Ik bedoel, er zijn lezers die nu van de weeromstuit U2 opzetten en geef ze eens ongelijk.

En tóch. ‘Butterflies Instead’ is zo mooi. Ik weet niet waarom. Ik heb mijn nostalgische zwakheden en kan bepaalde liedjes niet meer objectief beoordelen (hoezo guilty pleasures? Ik héb geen guilty pleasures). Ik weet gewoon zeker dat ik dit liedje altijd mooi zal blijven vinden. De schoonheid van Sarahs aan elkaar geregen woorden, de subtiel verwoorde pijn die uit de tekst klinkt, het refrein dat als een verrassing oplaait en zich weer snel terugtrekt. Het zalvende, het subtiele, het lieflijke zonder met akoestische gitaren, violen en dik aangezette tweede stemmen te dwepen. Het is K’s Choice gegund om weer met rauwer materiaal te komen – ze braken in 1995 door met ‘Not An Addict’The Phantom Cowboy is hun meest heavy plaat tot nu toe – en van mij mogen ze nog wel honderd keer door Amerika toeren, maar ik blijf erbij: 1998 was een allemachtig mooi jaar.

Daddy says “I love you girl, it’s not your fault
Your mom and me don’t get along”
I know he’s lying, I know there’s no such thing as
Inexplicable I hear, forget, this world in bed
And suddenly the sun comes up
That’s when my pets all come alive
They cheer me up and tell me

Everything’s alright
Stuffed animals are always right

Tags: , , , , , , , , ,

-->