nummer van 12/02/2015 door

‘Darker Days Ahead’ van Tragedy

Vier in de wereld teleurgestelde mannen

Tragedy – Darker Days Ahead

Het was 1998 en we organiseerden een festival in de Goudvishal in Arnhem. Met een klein clubje hadden we bands uit heel Europa uitgenodigd om te komen spelen. Het liep al aardig met de voorbereidingen: de zaal was geregeld, we hadden mensen die eten verkochten, enkele bands hadden al toegezegd en her en der hoorden we dat mensen zeker naar het festival zouden komen. Op een zaterdagochtend kreeg ik een telefoontje. Of we nog een gave band toe wilden voegen aan de line-up. “Wie dan?”, vroeg ik. “His Hero Is Gone.” Euforisch dekt de lading niet helemaal, maar ik was in alle staten. Die band was namelijk in korte tijd een van mijn favoriete bands geworden met hun genadeloos gemene muziek. Nu had ik de kans om ze te zien en nog wel op een concert dat ik samen met wat vrienden aan het organiseren was. “Natuurlijk!”

De show was geweldig. Als een soort stoomwals verpletterde de band het publiek. Een paar weken later zag ik de band nog een keer, ergens in een oude kelder in Aachen. Een punker voor me headbangde de hele show en zijn rondvliegende dreads lieten striemen achter op mijn ontblote armen. Fantastisch.

De teleurstelling was dan ook groot toen we – weer later – hoorden dat HHIG ermee stopte. De band vertolkte een oergevoel van wanhoop en boosheid dat appelleerde aan de mental state van grote grote groepen punkers. Enige troost was dat ze een nieuwe band hadden met vrijwel dezelfde leden (enkel de bassist was anders). Maar of die band zo goed zou worden? Het was afwachten.

Foto Kurt Williams

Foto Kurt Williams

Dat duurde niet lang. De eerste plaat zat er aan te komen en toen ik hoorde dat een Nederlands label de plaat op een concert in Zwolle zou verkopen, was dat de grootste reden om op een vrijdagavond naar de Overijsselse stad te reizen. De bands waren ook goed, maar die plaat, daar ging het nu even om. De band had inmiddels een naam, Tragedy, en om me heen waren de meningen onverdeeld van mensen die de band in de VS aan het werk hadden gezien: “Fucking goed.” En dat was de plaat ook. Meer melodie, meer liedjes, maar zwaar, onverwoestbaar en vol rauwe emoties van vier in de wereld teleurgestelde mannen.

In het begin liftte de band nog mee op het succes van zijn voorganger, maar al snel werd Tragedy dé band die liefhebbers van harde muziek uit alle hoeken en gaten wist te verenigen. Kraakhollen veranderden in kolkende massa’s mensen die met de vuisten in de lucht de liedjes woord voor woord meezongen. Het geluid was op de ene tour nog harder dan op de vorige, de gitaren piepten elke weer harder. Nietsontziend. Zoals het gevoel dat de band ook uitstraalde in de teksten.

Inmiddels is de band vier platen verder, de laatste is uit 2012. De formule is op elke plaat hetzelfde, waardoor mijn interesse in de latere platen veel minder is. En live krijg je ook altijd wat je verwacht, maar dat is precies waar je op hoopt. Om weer eens uur tot pulp geslagen te worden door de muziek. Dan voel je dat je ademt.

Tags: , , , , , , ,

-->