nummer van 11/02/2015 door

‘Hypernuit’ van Bertrand Belin

Een open einde, in alle ernst

Hypernuit (Clip Officiel) – Bertrand Belin

Buiten Bertrand Belin is er niemand. Tenminste, als het gaat om (goede) Franse muzikanten, aldus Dominique A., een gerespecteerde Franse componist en zanger. Belin werd in 1970 geboren in Bretagne, in een huishouden waar kunst en muziek geen deel uitmaakten van het dagelijkse leven. Het gemis hiervan viel alleen hem op, die als enige van zijn broers en zussen een stille fascinatie koesterde voor taal en poëzie. Om zijn artistieke affiniteit bij te kunnen schaven, moest hij weggaan uit Bretagne en dat deed hij. Hij leerde mensen kennen waarmee hij zijn talent kon delen en ontdekte dat hij inspiratie uit gedichten om wist te zetten in muziek. Vanaf 1989 speelde hij in verschillende bands, schreef hij liedjes voor andere artiesten, maakte hij muziek in Cuba, won hij verschillende min of meer prestigieuze prijzen en bouwde hij alsmaar voort aan zijn eigen muzikale universum. Daaruit kwam in 2010 Hypernuit voort, het album waarmee zijn stijl eindelijk door muziekcritici werd begrepen.

Belin creëert in zijn muziek zowel via de melodieën en klanken als via zijn teksten een wereld met veel ruimte voor eigen interpretatie. De sfeer en stemming van die wereld staat vast; dat is zijn handtekening. Een beetje duister, kalm, abstract. Sprookjes voor volwassenen zou je het kunnen noemen, maar dan zonder opgelegd moraal.

In ‘Hypernuit’ vertelt Belin over een zeker personage, ook wel la bête (het beest) genoemd. Deze figuur lijkt aanvankelijk uit pure wreedheid families kwaad te willen doen, maar blijkt naarmate het nummer vordert zelf de persoon te zijn die het meest van allen redding nodig heeft. Even wordt Belin (voor zijn doen) heel concreet: de verbitterdheid van la bête komt voort uit het feit dat hij ooit zijn eigen huis heeft zien afbranden en nu vanuit een soort misplaatst misgunnen wraak komt nemen op een dichtbijgelegen dorp. Woont de brandstichter in dat dorp en kunnen we het gedrag van het gedupeerde beest voor onszelf en voor hem goedpraten? Daar zegt Belin weer niks over. Aan jou om daar mee om te gaan als je dat wil.

In een interview verklaarde Belin zijn manier van schrijven op de volgende manier: “Voor mij is het geen kwestie van illustreren. Daarom hebben mijn personages geen eigen psychologie, noch een naam, noch een gezicht. Het zijn silhouetten. In al mijn liedjes zijn mensen ‘slechts’ acteurs, in de letterlijke zin van het woord. Het kan zijn dat zij de situaties waarin ze terecht komen niet de baas kunnen zijn en dat deze net zoveel invloed heeft op hen als andersom.” Dit gaat op voor al Belins liedjes en teksten, en zeker ook voor ‘Hypernuit’.

Belin heeft ook de stembanden mee om zijn eigenzinnige verhalen te kunnen dragen. Zijn zware stem geven hem iets van een ernstige verteller à la Bill Callahan, de losse vibrato iets breekbaars dat soms juist droevig of juist weer hoopgevend kan klinken. Zwaarmoedig vind ik het nooit worden, wel heel beladen. Wanneer Belin in het laatste couplet van ‘Hypernuit’ naar een personage verwijst in de ik-persoon, voel ik me als luisteraar dichterbij hem komen en leef ik mee met zijn trieste lot: in het dorp dat door het beest afgebrand zal worden, bevindt hij (de ik-persoon) zich. Hélas, je suis là, hélas, je suis là. Helaas, hij is daar. Hij weet het en verandert er niets aan. Hij is niet de baas van de situatie waarin hij terecht is gekomen. Het beest misschien ook niet. Ik blijf achter met het gevoel dat in dit verhaal alles nog mogelijk is, terwijl dat voor de personages in ‘Hypernuit’ misschien juist niet het geval is. Het lukt me in ieder geval niet het verhaal van me af te schudden en als ik het liedje zing, betrap ik mezelf erop dat ik Belins trillende stem na probeer te doen. Ik kan er niks aan doen, ik ben misschien ook ‘slechts’ een acteur.

Luister hieronder naar ‘Un Déluge’ om een idee te krijgen van hoe luchtigheid in de wereld van Belin klinkt.

Bertrand Belin – Un Déluge (Clip Officiel)

Tags: , , , ,

-->