nummer van 01/02/2015 door Dirk Verhoeven

‘Million Little Thoughts’ van Christopher Denny

Met Denny op de tranentrekker

Van de hut van Muddy Waters in Mississippi reisde gastblogger Dirk Verhoeven via de second line in New Orleans naar een schuur vol bluegrassbejaarden in Paris, Texas. Al jaren voor en na deze Diep Zuidelijke tocht schrijft hij voor online muziekmagazine KindaMuzik over de betere Amerikaanse muziek. Hij draait deze vervolgens bij de door hem geliefde poppodia EKKO en Tivoli/Vredenburg en onder naam van dj’s De Witte Snor op een (tranen)trekker waarmee zij de festivals afgaan.

Vandaag zitten mijn draaipartner en ik weer eens bovenop de trekker. Voor de muziekminnende boeren – het is een Eicher Panther EM 295 uit 1962, verbouwd tot dj-booth of beter: tot tranentrekker. We draaien (rhythm-‘n-)blues, soul en boogie, veelal op zomerfestivals. Het Food Soul Festival beleeft echter zijn indoor editie in de Kromhouthal te Amsterdam-Noord, waardoor de trekker ook in de winter van stal gaat. Focus ligt vandaag – geheel in lijn met de woordgrap van dit foodtruck-eetfestijn – op soulmuziek.

Menig bleekscheet denkt bij soul direct aan Detroit – Motown City. Of erger: aan seventies discomuziek, ook wel zielloze-soul-voor-blanken. Je zou hem of haar direct op het vliegtuig richting Memphis, Tennessee willen zetten. Om eerst langs het Stax Museum te gaan voor een les muziekgeschiedenis. Te leren dat het begon met de blues op de katoenvelden en in de gospelkerk van Sister Rosetta Tharpe. Dat zwarte artiesten later de blanke countrysterren van de Grand Ole Opry in Nashville na probeerden te zingen. Dat in de Stax Studio welke kleur je had er niet langer meer toe deed als je deelde in (liefdes)leed.

Christopher Denny komt uit buurstaat Arkansas en heeft zeker geluisterd naar artiesten als Otis, Booker T, Rufus & Carla Thomas. Mogelijk is hij ook in een buitenwijk van Memphis op een zondag in de Full Gospel Tabernacle van aansteller Reverend Al Green geweest. Lezen we het dankwoord op zijn plaat – Thank you to my wife for getting sober with me – dan is Denny zeker in de nacht voor deze zondag in een juke joint geweest. In zo’n verlopen schuur dronk hij teveel halve liters Budweiser, at vette kip en hoorde een al even vette big mama op het podium “Shake what ya mama gave ya!” uitbrullen.

Gospel, blues, deep soul, country, rock-‘n-roll: het komt op Denny’s album If The Roses Don’t Kill Us (2014) samen zoals dat in de jaren zestig al zo rijkelijk in Memphis gebeurde. Zoals ook hoop, vreugde, pijn en verdriet samenkomen. Denny is een Diep Zuidelijk Man, die gepassioneerd leeft, altijd laveert tussen te weinig geld en te veel drank, die op zijn bek gaat en weer omhoog krabbelt. Dat levert pure, gewortelde muziek op, met rauwe teksten die ergens over gaan.

Luister naar het nummer ‘Million Little Thoughts’ bovenaan dit stuk. Door het orgeltje in het intro waan je je meteen in een gospelkerk. Denny zet aan als een moderne Roy Orbison in een slepend lied over een southern belle waar niet mee te spotten valt. “She wears attitude – Like Elvis wore his hair.” Ah ja, die Memphis-man had ik nog niet genoemd. In een video online mis je de warme muzikale gelaagdheid van het nummer maar krijg je wel een sterk vermoeden van hoe de dame in het nummer zal heten. Tiffany, staat er groot getatoeëerd in de nek van de muzikant.

Willen wij nuchtere Hollandse kerels dat wel van een trekker af horen komen als we in ons weekend gezellig een festivalletje bezoeken? Dat je vriendin wel een miljoen kleine gedachten in zich draagt waar je nooit bij zal komen? Nee, liever bestellen we nog een biertje en een biologisch sateetje dan dat we met onze onkunde geconfronteerd worden. ‘Man a Fool’ noemt Denny dat in een andere songtitel. Wie echter als Denny diep durft te gaan, kan er wel eens uitkomen als een better man. “Some things got to change, some things got to give”, zijn de krachtige woorden waarmee hij zijn goudeerlijke plaat eindigt.

Tags: , , , , , , , , ,

-->