nummer van 29/01/2015 door

‘More’ door Kai Winding

Deze is voor de trombonisten

KAI WINDING – "More" (1963)

De pianisten, trompettisten en saxofonisten in de jazz spreken doorgaans tot de meeste verbeelding. Art Tatum, Miles Davis, Ornette Coleman, om er maar eens een paar te noemen. Het zijn rocksterren, vaak inclusief de drank, seks en drugs. Maar uit mijn hoofd een rijtje trombonisten noemen wordt al moeilijker. Dat zijn vaak de mannen op de achtergrond, in dienst van het orkest.

Dat was ook het begin van Kai Windings carrière. De in 1922 in Denemarken geboren muzikant verhuist in de jaren dertig als kind met zijn familie naar New York. Hij speelt trombone en goed ook. Hij breekt door als hij op 27-jarige leeftijd meedoet aan de sessies voor Miles Davis‘ plaat Birth Of Cool (1957). Op vier van de twaalf nummers is de trombonist te horen. Hij deelt de tromboneverplichtingen met een andere bekende speler, J.J. Johnson. Birth Of Cool zou pas jaren later als volledig album worden uitgebracht, maar vlak na de sessies vinden de korte, lome en mooi gecomponeerde liedjes als single hun weg naar het publiek.

Die sessies zijn de opmaat voor Windings verdere carrière. In 1954 vormt hij samen met die met andere trombonist, Johnson, een duo. De twee kennen een productieve periode, tot en met 1960 brengen ze samen zeven albums uit.

kw

Soundtrack

In 1960 lijkt het alsof Winding even genoeg heeft van jazz. In 1962 brengt hij zijn versie van ‘More’ uit. ‘More’ is het themaliedje van de soundtrack van de Italiaanse film Mondo Cane (1962). Het is een instrumentale versie en Winding scoort hiermee de grootste hit uit zijn carrière.

Het is echt een filmliedje, als ik zo vrij mag zijn. Het beweegt, het tempo leent zich voor prachtige shots waarop iets gebeurt, het is vrolijk, zonder dat het al te veel de nadruk legt op die emotie. Ook bijzonder aan het nummer is dat voor het eerst (waarschijnlijk) op een Amerikaanse plaat het Franse elektronische muziekinstrument de ondioline te horen is. Het is een voorloper van de synthesizer, ontworpen door Georges Jenny. Grappig is dat Winding himself in de credits staat als degene die het instrument bespeelde, maar dat klopt niet volgens gitarist Vinnie Bell die ook bij de opname betrokken was. Volgens hem bespeelde de Franse pionier in elektronische muziek Jean-Jacques Perrey het instrument, en niet Winding. Of het klopt?

Country

De jaren daarna blijft hij trouwens van zijn jazzpad afwijken. Halverwege de jaren zestig maakt hij zelfs nog een countryalbum. Maar in de jaren zeventig komt hij weer thuis. Hij brengt niet veel meer uit, maar geeft concerten over de hele wereld: met J.J. Johnson, als lid van de Giants of Jazz, solo. Hij geeft ook muziekles en schrijft instructieboeken voor de trombone. Totdat hij in 1983 sterft aan de gevolgen van een hersentumor.

Hieronder een prachtige liveregistratie van een concert dat Winding in de jaren zeventig in Rotterdam gaf. ‘Lover Man’ heet het nummer. Volstrekt anders dan ‘More’, maar veel meer de muziek van Birth Of Cool, die befaamde luie zondagochtend- of late night-koffiehuisjazz die iedereen zo mooi vindt. En terecht als je dit nummer luistert. En als je zojuist nog geen trombonisten kende, dan ken je er nu tenminste één.

Kai Winding – Lover Man 1971

Tags: , , , , , , , , , ,

-->