nummer van 27/01/2015 door

‘Third Day Of A Seven Day Binge’ van Marilyn Manson

Want blues is natuurlijk pas echte duivelsmuziek

MARILYN MANSON – THIRD DAY OF A SEVEN DAY BINGE (OFFICIAL AUDIO)

Het leek eigenlijk een volstrekt logisch carrièrepad: de grote shockrocker van de jaren 90 die in het decennium erop langzaam maar zeker uitgroeide tot een slecht gelukte en vervaagde karikatuur van zichzelf. Vasthoudend aan zijn afstotelijke uiterlijk − het enige waar mensen af en toe nog wel van opkeken, in tegenstelling tot zijn muziek. En eerlijk gezegd schrokken we ook van de verkleedpartijen en uitgesmeerde make-up allang niet meer.

Dat beeld werd in 2009 nog eens bevestigd, toen ik Manson voor het laatst live zag in de Heineken Music Hall. Ik wilde het graag een goede show vinden, maar ik kon in de recensie die ik erover schreef niet anders dan concluderen dan dat zowel ik als Manson zelf de hoop in zijn muzikale carrière hadden opgegeven. Hij zei het niet met zoveel worden, maar de vermoeide verveling waarmee hij op het podium een looplamp aftrok sprak boekdelen.

Dan maar verder als acteur?

Een artiest als Marilyn Manson is misschien ook helemaal niet gemaakt om een lange en stabiele loopbaan te hebben. Bij stabiliteit is nu eenmaal zijn muziek niet gebaat en zijn zijn fans evenmin. Na zijn laatste plaat Born Villain uit 2012 was het dan ook geen verrassing dat Manson zich meer leek toe te gaan leggen op een carrière als acteur, met (gast-)rollen in series als Californication, Eastbound & Down, Once Upon A Time en afgelopen jaar nog zeer verdienstelijk in Sons Of Anarchy.

Marilyn Manson - The Pale Emperor (2015)

Marilyn Manson – The Pale Emperor (2015)

Maar Marilyn Manson zou zijn reputatie als dwarsligger weinig eer aan doen als hij het daar bij had gelaten. Dat deed hij dan ook niet, getuige zijn nieuwste album dat vorige week uitkwam. Nog een zwakke plaat uitbrengen was misschien een kinderachtig teken van recalcitrantie en goedkoop winstbejag geweest, maar eigenlijk kun je niet anders concluderen dan dat The Pale Emperor simpelweg het beste is dat hij de laatste vijftien jaar uit heeft gebracht. En misschien hebben we dat ook wel een beetje aan Sons Of Anarchy te danken.

Manson als redneck

Want behalve zijn rol als Ron Tully, een belangrijk figuur van de Aryan Brotherhood die binnen de gevangenismuren aan de touwtjes trekt, bracht Sons Of Anarchy ook een muzikale samenwerking voor Marilyn Manson. Kurt Sutter, het brein achter de serie, schreef namelijk de tekst voor een nummer waarbij de muziek van de hand van Shooter Jennings kwam.[1]

Met Marilyn Manson als zanger zou Sutter het nummer graag gebruiken in Sons Of Anarchy. Uiteindelijk kwam dat er niet van, maar schitterde Manson wel als Tully in meerdere afleveringen in het laatste seizoen van de televisieserie. En het nummer? Dat haalde uiteindelijk onder de titel ‘Warship My Wreck’ Mansons nieuwe plaat.

“The redneck in me comes out in my voice”, vertelde Manson in een interview met Kerrang Magazine over de nieuwe plaat. Een invloed die je deels misschien wel uit Sons Of Anarchy zou kunnen afleiden en natuurlijk vooral uit een kompaan als Shooter Jennings. Maar Manson doelde eigenlijk meer op het filmische karakter van de plaat, dat hem daartoe uitnodigde. En dat is een verdienste die niet zozeer aan Sutter of Sons Of Anarchy is toe te schrijven maar aan Tyler Bates, de man die The Pale Emperor niet alleen produceerde maar er ook een aanzienlijk deel van schreef.

Marilyn Manson

Broeierige blues

Bates is vooral bekend van zijn muzikale werk voor films en games. Vorig jaar deed hij nog goede zaken met de soundtrack van Guardians Of The Galaxy, maar als je verder op zijn cv kijkt zie je al snel films die een samenwerking met Marilyn Manson veel logischer maken. Films als Halloween en Dawn Of The Dead sluiten natuurlijk perfect aan bij Mansons oude horror-imago en met het southern sfeertje uit The Devil’s Rejects is de cirkel wat betreft Mansons redneck-opmerking ook weer rond.

De even broeierige als donkere ondertonen uit die film hoor je zonder veel moeite je terug in ‘Third Day Of A Seven Day Binge’, net zoals een beklemmende, rauwe blues-vibe. Maar bovenal is het opvallend rustig en ingetogen voor Mansons doen, en dat geldt eigenlijk voor de hele plaat.  Geen grote gebaren of hysterische geschreeuw, maar een eenvoudige kracht die veel minder opvallend in de basis van elk nummer verzonken ligt. Het zou zomaar het begin van een tweede muzikale leven kunnen zijn.

  1. [1]Inderdaad, de zoon van countrylegende Waylon Jennings.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

-->