nummer van 17/01/2015 door

‘Fate At Fourteen’ van One Man Army

Teenage Angst

One Man Army – Fate At Fourteen

In het MBO is het aantal schoolverlaters zonder diploma schrikbarend. In het meest gunstige geval wisselt de student van opleiding en gaat hij of zij uiteindelijk doen waar passie en kunde samenkomen. Het probleem is hierbij dus dat er ooit een verkeerde keuze is gemaakt. Mijn werkgever en ik zijn van mening dat het keuzeproces van jongeren in het voortgezet onderwijs goed ondersteund moet worden. Via diverse projecten willen we ervoor zorgen dat jongeren een goede keuze maken wat betreft hun vervolgopleiding.
In mijn jaren als docent en mentor op een VMBO-school heb ik vele leerlingen zien worstelen met hun studiekeuze. Zij werden hierbij beïnvloed door ouders (“Doe maar wat met economie. Daar is altijd wel werk in te krijgen.”), vrienden en vriendinnen (“Techniek is echt voor nerds!”) en de waan van de dag. Dikwijls kreeg ik later op straat of in de supermarkt te horen dat leerlingen gestopt waren met of geswitcht waren naar een andere opleiding. Niet gek wanneer je je bedenkt dat je als VMBO’er al op 14-jarige leeftijd keuzes moet maken die je toekomst bepalen.

Ode To Billie Joe

Zanger Jack Dalrymple beschreef dit gevoel in het nummer van de dag. In dit nummer erkent hij hoe lastig het is om op jonge leeftijd keuzes voor een verre toekomst te maken, aangezien je op die leeftijd nog met hele andere dingen bezig bent. Zelf dacht hij destijds dat studeren niets voor hem zou zijn en hij stortte zich op de muziek door in allerlei bandjes te gaan spelen. Halverwege de jaren 90 richtte hij One Man Army op en begon hij te spelen in en rond zijn thuisbasis San Francisco. Met One Man Army nam hij een tweetal EP’s op en ontstond er al een kleine buzz rondom de band. Dit wekte de interesse van Green Day’s Billie Joe Armstrong die besloot om een optreden van de band te bezoeken. In zijn enthousiasme richtte Billie Joe die avond zijn eigen platenlabel Adeline Records op en tekende hij One Man Army als eerste band. Het nummer waar je nu naar luistert komt van het debuut Dead End Stories uit 1998.

MRR

Het was ook in 1998 dat ik het huis uit ging om in Amsterdam te gaan studeren. De toenmalige punkwinkel Independent Outlet was mijn kerk die ik wekelijks op vrijdag bezocht voor een nieuw stapeltje vinyl en CD’s. Mijn bijbel was het tijdschrift Maximum Rock’n’Roll (MRR).
Op een grijze vrijdag stapte ik met de net gekochte compilatie Old Scars And Upstarts in mijn Discman en de nieuwste editie van MRR in mijn handen in de trein van Amsterdam naar het Gelderse. Met het kippenvel dat ik kreeg van het nummer van de dag las ik de advertentie van Adeline Records en stuurde datzelfde weekend nog een envelop met dollars naar Billie Joe. Twee maanden later stond de postbode voor mijn huis met een pakketje dat ik eigenlijk niet meer verwacht had. Weken heb ik Dead End Stories gedraaid en toen twee jaar later de opvolger Last Word Spoken verscheen, herhaalde zich de geschiedenis. Ik was officieel fan.

Nederland

Het duurde nog enkele jaren voordat ik ze live mocht aanschouwen. De eerste keer kwamen ze met een briljante verzameling van West Coast bands mee. US Bombs, Agent Orange, Discontent en One Man Army. Volle zalen, zou je denken. In Hoorn stonden ze op een snikhete zondagmiddag voor welgeteld 10 betalende bezoekers te spelen. De last minute show in Hengelo wist nog 40 bezoekers te trekken. Duane Peters van US Bombs liep na vier nummers het podium af en kwam niet meer terug.
251027_226803090681888_5295363_n
Niet lang daarna kwamen ze alleen terug naar Europa met een nieuwe plaat (Rumors And Healines) en een split met Alkaline Trio op zak. Zelf boekte ik de band in Ede waar deze eindelijk die volle bak had die de band verdiende. Maar de fanboy in mij genoot nog het meest van de twee concerten waar ik met mijn toenmalige band als voorprogramma mocht komen opdraven voor mijn helden. In de kleinste zaaltjes van de Benelux (The Pit’s in Kortrijk en de Störtebeker in Arnhem) stond de matigste band met de beste band op podium.

Utters

Niet lang daarna ging de band uiteen. Jack Dalrymple richtte Dead To Me op maar verliet ook na het maken van twee uitstekende platen deze band. Het duurde niet lang voor hij door het semi-legendarische Swingin’ Utters werd ingelijfd. Dit huwelijk houdt nog altijd stand. Begin 2010 gonsde het op het internet van de geruchten dat er een reünie van One Man Army aan zat te komen. In 2012 viel daadwerkelijk de EP She’s An Alarm op mijn deurmat. Toch was dit maar een korte opleving van de band en inmiddels zijn de bandleden met een andere naam en ander geluid doorgegaan als Toyguitar.

Op 3 maart staan zowel de Utters als Toyguitar op de planken van de Ekko in Utrecht. Wil je oprechte adoratie zien? Kom dan kijken! Naar mij. Voor fijne achtergrondmuziek wordt gezorgd.

Tags: , , , , , , , , ,

-->