Peter & the Wolf 1 – Narrated by David Bowie (1978)

Terwijl David Bowie middenin zijn minimalistische Berlijn-trilogie zat (Low, “Heroes” en Lodger), zat hij ook even middenin een bos, in het gezelschap van een jongetje genaamd Peter.

Bowie was nog maar net klaar met de opnames van “Heroes” in Berlijn of hij vloog naar New York om iets totaal anders toen: hij zou de verteller worden van Sergei Prokofievs klassieke kindervertelling Peter en de Wolf. Bowie was eigenlijk niet de eerste persoon waar het label RCA in 1977 aan dacht als verteller, en daar zal Bowies rocksterrenreputatie waarschijnlijk iets mee te maken hebben gehad. Alec Guinness, een Britse acteur die in zijn carrière zowel theater als Hollywood wist te integreren en een elocutie had waar leraren Engels jaloers op zijn, wees het aanbod van RCA echter af. Peter Ustinov, een briljante alleskunner in film en theater en bovendien notoire verhalenverteller bedankte eveneens voor de eer. Bowie daarentegen had een geweldige motivatie om Peters verhaal te vertellen: het was een kerstcadeau voor zijn zevenjarige zoon Duncan. RCA nam het risico en deed daar goed aan; Bowie is misschien meer een wolf dan een Peter, hij is ook een geweldige verteller.

Peter en de Wolf, ofwel Петя и волк, werd in 1936 gecomponeerd door Sergei Prokofiev, naar aanleiding van een project van het Centrale Kindertheater in Moskou bedoeld om kinderen vanaf hun jongste jaren in aanraking te laten komen met muziek. Prokofiev, inmiddels een gevierde componist, was gefascineerd door het project en schreef de gehele compositie binnen vier dagen af. Ieder personage in zijn verhaal kreeg een eigen thema en bijbehorend instrument: de vogel is een fluit, de kat een klarinet, Peter klinkt als de goed- en luchtigheid zelve dankzij de strijkers en de wolf als naderend gevaar door de hoorn. Je hoort het meteen. Wat de componist Angelo Badalementi in 1990 deed voor de personages van Twin Peaks deed Prokofiev 44 jaar eerder voor Peter en zijn entourage.

David en de Plateauzolen

Na wat onderzoek blijkt dat er nog heel wat andere verrassende en exotische stemmen het verhaal van Peter en de Wolf hebben mogen vertellen sinds 1936, bijgestaan door een aantal van de beste internationale orkesten. Sean Connery was in 1965 de man achter het verhaal, een jaar later kwam de zalvende stem van Rich Attenborough, 1973 was van Mia Farrow, in 1996 Ben Kingsley, in 2003 Antonio Banderas en Sophia Loren (in het Spaans). De lijst is nog veel langer en de ene naam nog leuker dan de andere. Want of we het nu willen of niet, het karakter van de verteller schijnt altijd een klein beetje door in het verhaal.

Bowie pakt je als verteller meteen in. Zijn aristocratische stem straalt een soort gezag uit dat perfect past in de klassieke setting van Prokofievs verhaal. “Zit je lekker? Dan zal ik beginnen,” zegt Bowie nadat hij kalm en vriendelijk heeft uitgelegd hoe naar het verhaal geluisterd moet worden aan de hand van de spelende instrumenten. Peters thema klinkt als een zon die doorbreekt op een druilerige dag en Bowie lijkt steeds op te leven als hij over de heldhaftige jongen mag vertellen. Hij is duidelijk aan het acteren, maar ook dat is leuk om te horen. Deel van de charme van deze versie van Peter en de Wolf is natuurlijk ook dat het David Bowie – niet je meest doorsnee rockster, laat staan verteller – is die nu de aandacht van kinderen er bij probeert te houden. En van de ouders van die kinderen: het album van Peter en de Wolf verscheen in 1978 op de 136e plek in de Amerikaanse poplijsten. Heel erg hoog is dat niet, maar dat het überhaupt tot pop gerekend kon worden is dan wel weer geheel aan Bowie te danken.

Tags: , , , , , , , ,

-->