nummer van 12/01/2015 door

‘Caravan’ van Van Morrison

Het vuur van Van the Man

Van Morrison – Caravan (1978 Live)

Wist je dat hij George heet, Van Morrison? George Ivan om precies te zijn. We kennen deze Noord-Ierse singer-songwriter vooral als een chagrijnige live-artiest. Er kan maar zelden een lachje van af – ik zag ‘m vorig jaar in Ziggo Dome, sowieso niet de beste zaal voor een rustig concert dat het vooral moet hebben van intimiteit en gezelligheid. Je gelooft best, van zo’n afstand, dat hij zich concentreert – zijn muziek neemt hij bloedserieus – maar daar heeft waarschijnlijk alleen de eerste rij van kunnen genieten. De rest van de zaal hoorde vooral veel gebrabbel. Het podium leek op een rommelige muziekwinkel. Hij en zijn (nogal volgzame) zevenkoppige band improviseerden er op los – iets té los, als je was gekomen om, bijvoorbeeld, nummers van elkaar te onderscheiden. Goed, misschien overdrijf ik. In ‘The Way Young Lovers Do’ zat pit en dynamiek. Het swingde een paar minuten in die kille, grijze Ziggobak. Maar toch ik zag niets van het vuur dat je hierboven bij ‘Caravan’ ziet.

Vuur!

Het is een verademing om Van Morrison los te zien gaan. Hij zingt met bezieling en ab libt zich een slag in de rondte. Hij mag dan niet vaak glimlachen, dit is Van Morrison als hij plezier heeft. Natuurlijk had hij plezier, dat moet wel als je door The Band wordt uitgenodigd om mee te spelen tijdens The Last Walz (zie ook Joni Mitchell en The Bands ‘The Night They Drove Old Dixie Down’). Het was ook zijn eerste Amerikaanse optreden in twee jaar. Bovendien wist het publiek bij The Last Waltz van tevoren niet welke gasten er waren uitgenodigd. De euforie was groot, zowel op het podium als in de zaal. Kortom: het leven lachte Van Morrison toe. En dat geluk klinkt door in deze live versie van ‘Caravan’, waarvan ik een paar hoogtepunten uitlicht:

  • Van Morrisons harde uithalen klinken perfect, evenals zijn soulvolle ladders. En toch kost het hem aan zijn gezicht te zien allemaal nauwelijks moeite (00:1000:3000:421:20, 1:37, 2:27 en 2:57);
  • Bij het súperstrak gespeelde refrein is werkelijk iedereen on point, met een glansrol voor de blazerssectie (1:57 en 3:05);
  • Iedereen vult elkaar muzikaal perfect aan. Dit is het duidelijkst te merken bij de gitaarriedels die Robbie Robertson improviseert tussen de zanglijnen door. Geen gat blijft onopgevuld (00:462:24,2:472:52, etc.);
  • Levon Helm vertelt in deze druminstructievideo dat hij stiekem altijd zijn kans grijpt om even lekker op de koebel te rammen: “It’s always good for me”. We kunnen hem er vandaag maar liefst twee keer op betrappen (1:29 en 2:35);
  • Van Morrisons zanggrapjes zijn één van de duidelijkste bewijzen van het speelplezier bij deze uitvoering. Van de gek uitgesproken “radio” (2:24) tot de eerder genoemde ad libs (3:38) en het heerlijk rollende “rrreally wrong rrreally wrong” (2:38);
  • Zoals bij veel dingen in het leven komt het absolute hoogtepunt pas op het eind. Van schreeuwt “Turn it up now!” (3:55) en een staccatostuk met een fantastische blazerspartij wordt ingeluid. Van gaat uit zijn dak, blijft roepen om “one more time” (4:07 en nog heel vaak daarna), balt zijn vuisten en schopt driftig in de lucht (4:19). Het zwetende mannetje loopt uiteindelijk totaal afgepeigerd het podium af, na slechts twee nummers te hebben gezongen. Zo kan het dus ook.

Van the Man

Op deze historische avond werd ook een nieuwe bijnaam geboren. Op 4:49 kondigt Robbie Robertson de held van vandaag af als ‘Van the Man’. Een geuzentitel die nog lang zou blijven plakken. Bij ons dan; intimi gebruiken George. Of Ivan.

van morrison

Tags: , , , , , , , ,

-->