nummer van 05/01/2015 door

‘Head On The Curve’ door James Williamson feat. Jello Biafra

De overblijfselen van het Raw Power-tijdperk

Iggy Pop. Godfather of punk. Het had niet veel gescheeld, of hij had die titel nooit mogen dragen. Eind 1970 was zijn band The Stooges officieel uit elkaar, zat bassist Dave Alexander aan de drank en was Iggy zelf verslaafd aan heroïne. De twee platen die The Stooges hadden voortgebracht – inmiddels legendarisch – waren nog vrijwel onopgemerkt gebleven. Weinig deed vermoeden dat deze zanger en zijn zootje ongeregeld als grondleggers gezien zouden worden van wat voor genre dan ook. Het woord punk was nog niet meer dan een synoniem voor tuig.

De redding van Bowie

Het is David Bowie die meestal geroemd wordt voor de manier waarop hij Iggy Pops carrière alsnog de juiste kant op wist te duwen. Terecht, vindt Pop zelf ook. Bowie wist hem van de heroïne af te helpen én muzikaal het beste in hem naar boven te halen:

Very few people recognized the quality of the Stooges’ songwriting, it was really meticulous. And to his credit, the only person I’d ever known of in print to notice it, among my peers of professional musicians, was Bowie. He noticed it right off.
– Iggy Pop in de liner notes van de Raw Power-heruitgave uit 1997

Memorabele riffs

Iggy Pop & James Williamson

Iggy Pop & James Williamson

Pop liet zich overhalen om naar London te verhuizen en met Bowie een nieuw album op te nemen. Rauwer dan ooit. Maar hoewel het legendarische Raw Power (1973) vooral wordt herinnerd door deze samenwerking tussen twee grote zangers, was geen van hen verantwoordelijk voor de meest memorabele riffs op het album. Gitarist James Williamson schreef mee aan bijna ieder nummer en leverde een cruciale bijdrage. Toch werd hij nooit zo beroemd als de twee andere songwriters op Raw Power maakte. Het zal komen door het feit dat Pop en Bowie sinds de jaren 70 nog tal van indrukwekkende albums hebben gemaakt, terwijl Williamson na Raw Power nauwelijks meer iets van zich heeft laten horen. In plaats van een prominente plek in de rock-annalen, stond de gitarist jarenlang alleen nog in de spotlights wanneer hij op een suf gitaarcongres mocht uitleggen hoe hij de fantastische openingsriff van het album verzon.

James Williamson on Rock Hall, deconstructing "Search & Destroy"

Gedegradeerd naar de bas

James Williamson was niet alleen van elementair belang in de totstandkoming van de riffs, maar ook in de samenstelling van de juiste groep. Hij haalde Pop en Bowie over om, na een vermoeiende zoektocht naar een fatsoenlijke Engelse ritmesectie, de Stooges-leden Ron en Scott Asheton uit Amerika tóch over te laten vliegen om ze weer bij de band te voegen. Helaas voor Ron was de plek voor leadgitarist al vergeven aan Williamson, waardoor hij werd gedegradeerd naar de bas. Voor verstokte Stooges-fans nog steeds een reden om de eerste platen boven Raw Power te verkiezen. Toch zorgde het album ervoor dat de naam Iggy Pop voorgoed verbonden zou zijn met ruige muziek waarop je het liefst tegen een muur zou rennen. Bedankt, James.

Re-Licked

Williamson en Pop schreven zoveel nummers voor Raw Power, dat er een hoop geschrapt moest worden. Veel van deze extra’s kwamen in de loop der jaren langs in verschillende livesets van Iggy & The Stooges, maar werden nooit fatsoenlijk in een studio opgenomen. Tot voor kort. Na de dood van Ron Asheton werd James Williamson vier jaar geleden gevraagd om weer als leadgitarist met The Stooges te komen touren. Hij had toen dertig jaar geen muziek meer gemaakt. Na vier jaar succesvol touren was de band zo op elkaar ingespeeld, dat Williamson het tijd vond om samen de studio in te duiken. Missie: de restjes van het Raw Power-tijdperk eindelijk eens goed opnemen. Vorig jaar oktober kwam dan eindelijk het album Re-Licked uit, waarop veertien niet eerder officieel uitgebrachte nummers te horen zijn. Eén minpunt: Iggy Pop is er niet bij, maar hij wordt vervangen door een aantal gastzangers en -zangeressen. Rouwig is de zanger er zelf niet om, zo vertelde Williamson ten tijde van de opnamen tegen Rolling Stone Magazine:

He gave me his blessing and wished me success. But it’s a hard pill to swallow when someone is doing all your songs with your band and you’re not on it. I think he’s cool with it so far. We’ll see how things progress… I hope he maintains his positive attitude.

Pop reageerde later:

I don’t have a problem with anything, I don’t oppose anything. This statement about the ‘hard pill’ sounds kind of passive aggressive to me. The guys in the touring group have been phoning and emailing me and my rep before during and after the recordings, wondering how I felt about this. These guys are my friends and we’ve all worked together many years. I am glad someone is paying them; they are working musicians and they need to play. I want to thank all the wonderful singers on this record for covering my songs.

Smerige kroeg

Geen angst. De gastzangers, een indrukwekkend rijtje met onder meer Ariel PinkMark Lanegan en Lisa Kekaula, doen het fantastisch. Maar de echte sterren op Re-Licked zijn James Williamson en zijn versie van The Stooges (Mike Watt, Steve Mackay en natuurlijk Scott Asheton). Het album raast voorbij als een wilde nacht in een smerige kroeg, waarbij geen snaren, drumvellen of pianotoetsen veilig zijn. Vuile protopunk die door de harde productie wat doet denken aan het The Spaghetti Incident?-album van Guns N’ Roses. Al vanaf de intro van ‘Head On The Curve’ krijg je zin om met barkrukken te smijten en blindelings om je heen te rammen; zodra de opruiende zang van oerpunker Jello Biafra invalt ben je niet meer te stoppen. En wie een kraker als ‘Head On The Curve’ nu per se met Iggy Pop wil horen, kan het altijd nog doen met een gare bootleg:

Head On A Curb ~ The Stooges

Tags: , , , , , ,

-->