nummer van 17/12/2014 door

‘Let ‘Em In’ van Wings

Blijven hangen op een geluid

Paul McCartney & Wings – Let 'Em In

Er gebeurde iets vreemds toen ik ‘Let ‘Em In’ eergisteren voor het eerste hoorde. Ik keek naar de trailer van de nieuwe film While We’re Young en werd opeens afgeleid van de beelden toen vlak voor het einde het liedje ‘Let ‘Em In’ begon te spelen. Ik herkende de stem van de zanger niet, maar iets aan het geluid, de melodie en de algehele feel van het nummer gaf me een heel sterk vermoeden dat ik wist wie het geschreven had. Ik had het nog nooit gehoord, maar ik herkende een zekere signatuur. Eerlijk is eerlijk: mijn eerste gok was Paul Simon. De bitterzoete melodieën en het verfijnde geluid dat eenvoudig klinkt maar eigenlijk complex is, leidden me in eerste instantie bij Simon. Fout. Verkeerde Paul. Het was Paul McCartney, een nummer uit 1976, afkomstig van Wings At The Speed Of Sound, van Wings. Natuurlijk, Paul McCartney. Die andere die alles wat ik net noemde ook al zo goed kan. Ik wist het wel en ik wist het niet.

Het is moeilijk mijn vinger te leggen op wat het was dat meteen mijn oren deed spitsen. Ik had nog geen tien seconden van het nummer geluisterd, nog maar een paar herhalingen van de pianoakkoorden gehoord, een of twee regels zang, of ik dacht “ik ken dit nummer en deze artiest niet, maar ik weet nu al dat ik alles wat hij maakt gaaf vind, zolang het dit geluid heeft”. Het is een kwestie van geluid, lijkt het. Jerry Wexler, de grote man van Atlantic Records in de jaren 50 en 60, heeft het in de muziekdocumentaire Muscle Shoals (2013) over “the sonority of a record” en “the way the sound impacts on your ear, instantly”, ongrijpbare maar cruciale muzikale eigenschappen. Volgens Wexler had The Rolling Stones het, de platen die opgenomen werden in de FAME Studio in Muscle Shoals hadden het, The Beatles had het. Een bepaald geluid. En ook hier heeft McCartney samen met Wings het, wat mij betreft. Tenminste, ik dacht het eergisteren te horen.

De mineur pianoakkoorden, de twee bas-achtige pianonoten die nerveus heen en weer gaan, het militaire getrommel en gefluit van ‘Let ‘Em In’ klinken eigenlijk bijna ernstig. Toch maakt het liedje meer tederheid en rust los dan angst of drama; de andere instrumenten en McCartney’s zanglijn maken het hoopvol en lichtvoetig. ‘Let ‘Em In’ bevat ook die vriendelijke humor die ik altijd associeer bij McCartney. Zelfs als het gaat om het hengelen naar gastenlijstplekken in de hemel komt McCartney er met zijn goede humeur soepel mee weg. In het liedje richt hij zich tot God en vraagt hem om voor degenen voor wie de tijd gekomen is de deur open te doen. Of Martin Luther King naar binnen mag, a.u.b. En Phil en Don (de Everly Brothers), zijn tante Gin en broer Michael. Het liedje behandelt een nogal triest thema, maar wekt toch nog de indruk dat eerdergenoemden een leuke tijd staat te wachten daarboven, als McCartney tenminste zijn zin krijgt. De valse fade-out die vlak voordat het volume van het nummer helemaal weg is toch nog twee harde eindnoten laat horen, is dan misschien een beetje een flauw geintje. Wel is het leuk om te horen dat er altijd wat te gniffelen valt met McCartney. Misschien maakt dat ook wel onderdeel uit van zijn geluid.

Voor nog meer vrolijkheid rondom het nummer ‘Let ‘Em In’ kun je ook luisteren naar Billy Pauls cover, hieronder. Vermomd in een 70s discojasje vraagt Paul of in plaats van McCartney’s tante Malcolm X en Louis Armstrong binnengelaten kunnen worden in de hemel. Het nummer neigt door de samples van MLK en de vernieuwde gastenlijst meer naar een civil rights-anthem dan een discoknaller, maar het doet ook meteen denken aan die andere ultiem vrolijke Billy Paul-cover van ‘Your Song’. Zou dat Billy Pauls geluid zijn?

Billy Paul – Let Em In

Tags: , , , , , , , , ,

-->