nummer van 16/12/2014 door

‘Salty Disciple’ van Centro-matic

Een bescheiden zwanenzang

Centro-matic – Salty Disciple

Hoe vaak hoor je dat een band uit elkaar gaat omdat de betreffende muzikanten eigenlijk wel tevreden zijn met wat ze bereikt hebben? Meestal worden de fans achterlaten met nietszeggende verklaringen over artistieke meningsverschillen, goed overleg, wederzijds respect en andere flauwekul. Maar eigenlijk weet je altijd wel dat er meer aan de hand is. Dingen waarvan de bandleden of platenmaatschappij liever niet hebben dat jij ze weet. Soms wordt er wel gezegd dat het hoogtepunt is bereikt en dat het zo mooi is geweest, maar gek genoeg komt dat altijd nét na een tegenvallende plaat.

Ik geloof er dus eigenlijk nooit wat van, maar Centro-matic vormt intussen een uitzondering op die regel. Misschien omdat het een band is van weinig uitersten. Geen écht grote successen, maar onder een aanzienlijk aandeel americana- en alt. countryfans wel zeer gewaardeerd. Een mooie rij releases waarvan er geen eentje mijlenver uitsteekt boven de rest, maar waar er ook geen enkele tussen zit waar ze zich voor hoeven te schamen. Dat klinkt als saaie middelmaat, maar Centro-matic bewijst dat je dat gebrek aan spektakel soms maar gewoon moet koesteren.

Ik moet bekennen dat ik hun laatste plaat Take Pride In Your Long Odds en bijbehorend afscheid bijna over het hoofd had gezien. Eigenlijk wel een mooie illustratie van het zojuist geschetste karakter. De band staat ook nooit op de meest prominente plek in mijn platenkast, maar als ik het luister verbaas ik me eigenlijk altijd weer over de feilloze platen en hoeveelheid onvoorstelbaar sterke songs. Typisch geval niet echt waarderen wat je hebt, totdat het er niet meer is. De jaarlijst van The Bitter Southerner was er in ieder geval voor nodig om me erop te attenderen dat de band dit jaar nog een plaat had uitgebracht.

Centro-matic

Bandfoto’s, doorgaans een prima manier voor bands om zich een beetje spectaculair te presenteren.

De band speelt komend weekend nog drie laatste shows in thuisstad Denton, Texas. Dan zit er een carrière van twintig jaar op en de band had die eigenlijk niet sympathieker kunnen afsluiten. Nog een laatste uitstekende plaat, voor de echte fans zelfs nog een aparte huiskamertournee en tot slot een handjevol grotere shows. Het is volgens frontman Will Johnson dan ook geen afscheid dat betreurd maar juist gevierd moet worden.

Want ook al is het succes op basis van verkoopaantallen niet zo bijzonder, het feit dat de band al twintig jaar uit dezelfde bandleden bestaat is dat natuurlijk wel degelijk. Johnson kijkt er in zijn afscheidswoord even nuchter als dankbaar op terug:

One thing we’ve fortunately avoided over the years is the presence of any notable drama. A couple of folks have even joked that the absence of drama in Centro-matic might contribute to the fact that our profile isn’t bigger; that a good deal of today’s consumer culture might feed off a little pot-stirring.  Never been for us to say.

Centro-matic is geen band van grote woorden of grootse daden. De liedjes schreeuwen niet om aandacht, maar liggen er voor wie het horen wil. Mocht je het tot nu niet gedaan hebben, laat het einde van de band dan een mooie reden zijn om het op z’n minst eens te proberen. Je nieuwe favoriete band beloof ik je niet, wel een oeuvre vol platen die bewijzen dat stabiliteit en een gebrek aan drama tot verdomd veel moois kunnen leiden. ‘Salty Disciple’ van hun allerlaatste plaat Take Pride In Your Long Odds is wat dat betreft een prima startpunt.

Tags: , , , , , , ,

-->