nummer van 15/12/2014 door

‘Billions Of Eyes’ van Lady Lamb The Beekeeper

Doorlopende stroom aan korte verhalen

Lady Lamb – Billions of Eyes (Official Lyric Video)

Tijdens het luisteren naar ‘Billions Of Eyes’ realiseerde ik me een aantal willekeurige dingen. Dat ik wachtte op een refrein maar er geen refrein kwam. Dat het me heel af en toe deed denken aan Baz Luhrmanns ‘Everybody’s Free (To Wear Sunscreen)’, ook zo’n lap tekst op muziek gezet, wat ‘Billions Of Eyes’ overigens niet helemáál is, zomaar een lap tekst op muziek. Het is muzikaler dan dat, een liedje dat qua melodie en begeleiding consequente sprongen maakt in de tijd, iets dat tegelijkertijd de enige houvast biedt aangezien het ene na het andere korte verhaal zich aandient. Tien coupletten in totaal. Ook: dat die tien coupletten samen iets zeggen, iets betekenen. Over de moderne tijd? Over liefde? Over wat precies is niet makkelijk te zeggen; Lady Lamb The Beekeeper houdt zich aan de metaforen en de kunst van het dichten, eigent zich een bepaalde vrijheid toe die je wakker schudt en doet beseffen dat dit ook een manier is, een hele goede manier zelfs, om een punt te maken. Stort die woordenbrij maar over ons heen, Beekeeper.

Katie Melua snapt er niets van

Heel anders luisterde ik destijds naar zo’n ander quasi-filosofisch epistel over de zin en onzin van het leven waarin toevallig ook getallen voorkomen: ‘Nine Million Bicycles’ van Katie Melua (2005). Daarin gaat het over cijfers en maten die we als gewone mensen maar moeilijk kunnen bevatten. Zoals die negen miljoen fietsen in Beijing uit de titel. Moeilijk voor te stellen, inderdaad. Of de twelve billion (miljard) jaar dat het universum bestaat – that’s a guess, aldus Melua, die vervolgens flink werd bekritiseerd door wetenschapsjournalist Simon Singh in The Guardian: “Katie Melua has no right to call the age of the universe “a guess” or quote it as 12 billion years when we now know it to be 13.7 billion years old.”[1] 13.7 miljard Katie, niet 12 miljard. Nóg ongrijpbaarder. Maar waar het om draait: Katie Melua is het meisje dat zich dommer voordoet om liever en toegankelijker over te komen. Ze snapt er niets van. Wat is de wereld toch eng en onbegrijpelijk. Ze begint er gewoon niet aan en verschuilt zich achter een grootse liefde (alsof dat zo makkelijk is):

There are nine million bicycles in Beijing,
That’s a fact,
It’s a thing we can’t deny,
Like the fact that I will love you
till I die

We are 12 billion light-years from the edge,
That’s a guess,
No one can ever say it’s true,
But I know that I will always be
with you

Interessante beelden

Lady Lamb The Beekeeper, of Aly Spaltro, zoals onze indierocker eigenlijk heet, pakt het een stuk minder clichématig aan in ‘Billions Of Eyes’. Ook zij heeft het over het leven, over de liefde, over omgang met anderen, maar werpt haar verhaaltjes schaamteloos voor de voeten van de luisteraar die er ongetwijfeld het zijne van denkt. Het is alsof we naar een zevenjarig kind luisteren dat continu vragen stelt maar geen antwoorden krijgt, omdat het leven nu eenmaal niet zo eenduidig is. Soms heb ik geen idee waar ze het over heeft, zoals in het eerste couplet:

When gravity’s a palm pushing down on your head
like the devil’s got a paw dug in your shoulder
and the other one is rubbing your back

Terwijl het tweede couplet met bijzonder weinig woorden een hele reeks aan interessante beelden oproept, zoals ze met haar lyric video ook een behoorlijke poging deed:

But the kitchen in this new place has a window
Yeah you can grow basil on the sill
maybe you can call your neighbours by name now

Opzwepende garagepunk

Ondertussen luister je naar opzwepende garagepunk van het beachy soort, dat metronomisch lekker doordendert en het, vermoed ik, behoorlijk goed zal doen op de dansvloer van een hippe indiedisco in een grote stad. Het zal niet makkelijk zijn om de gehele tekst uit volle borst mee te zingen, mocht je daarnaar verlangen, maar erken in ieder geval de originaliteit van enkele van de volgende coupletten, zoals deze, vanaf 1:20:

The clouds look a lot like wool gone through the wash
I check my phone for the time
but I still wear my watch
Yeah
I’m confused about how I’m supposed
to connect to anything now

Herkenbaar

Een couplet later gaat het over weer zo’n klein gevoel, over een voor iedereen herkenbare situatie. Een situatie die ons menselijk maakt, van dezelfde soort. Hoe om te gaan met de hoeveelheid informatie? Hoe om te gaan met tijd? Met apparaten waar we net iets te vaak een antwoord op zoeken en onbekende mensen in metro’s en treinen waar we ons liever voor afsluiten? Aly verwoordt het prachtig:

The kind of high I like
Is when I barely make the train
and the people with a seat
smile big at me
because they know the feeling
and for a millisecond
we share a look like a family does
like we have inside jokes
like we could call each other
by little nicknames

Daar houdt het niet op. Aly’s filosofische zoektocht komt tot een hoogtepunt waarin ze aan de ‘billions of eyes’ denkt op de wereld, die allemaal naar iets anders aan het kijken zijn, tegelijkertijd. Het maakt haar duizelig – dát is pas lief en toegankelijk. De hook in dit liedje, die op een bepaalde manier toch voor de factor ‘herkenbaarheid’ zorgt, is die plotselinge ommezwaai die ze steeds maakt van een lage naar een hoge toon, midden in een zin. Zoals ze eerder deed met “in (your shoulder)” – couplet 1, “sill (maybe you)” – couplet 2, “time (but I still)” – couplet 4, en hieronder tussen “something” en “different (at the same time)”.

I think of all the
billions of eyes
all looking at something
different at the same time
and I feel nauseous
somedays I can only see into my suitcase
It’s got everything I need
plus some superstitious things
I may also need

After (albumrelease in 2015)

Conclusie

Lady Lamb The Beekeeper is ruim vier minuten op dreef, trakteert ons naast de doorlopende tekststroom op heerlijke surrogaatrefreinen (“tah dah dah dah!”) waarop we wél kunnen meezingen, als ze aan het eind toch zwicht voor de herhaling. We zwichten er allemaal voor, het is zo bevredigend om woorden die op elkaar lijken in een korte tijd na elkaar te horen. Na zo’n lange uiteenzetting van willekeurige gedachten zijn we gewoonweg toe aan een simpele conclusie. Een mantra dat het allesoverheersende gevoel samenvat in kernachtige woorden. Lady Lamb The Beekeeper delivers:

It’s June where you sleep July where I land
thought I saw you on the platform in Amsterdam
and I nearly missed my train
and I felt so defeated
til I jumped on to see
all the warm smiles
were for me yeah

I made my train and it made me so happy
I made my train and it made me forget everything
It made me forget
made me forget
made me forget
made me forget everything

it made me forget
made me forget
made me forget
made me forget everything

After, het nieuwe album van Lady Lamb The Beekeeper komt 3 maart 2015 uit op Mom+Pop Music.

  1. [1]Bron.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

-->