nummer van 14/12/2014 door Rocco Ostermann

‘Are You Experienced (live)’ van Jimi Hendrix

Fear and loathing in de Achterhoek

Gastblogger Rocco Ostermann is er maar druk mee. Eerder dit jaar bracht de zanger/gitarist met Shaking Godspeed één van de beste Nederlandse rockplaten van het afgelopen decennium uit, en aanstaande donderdag presenteert zijn band Donnerwetter alweer haar eerste album in de Luxor Live in Arnhem. Tussendoor schrijft hij. Het liefst mooie anekdotes, zoals vandaag op Nummer Van De Dag. Zijn eerste keer Jimi Hendrix ging gepaard met zijn eerste keer waterpijp. Fear and loathing in de Achterhoek.

Jimi Hendrix – Are You Experienced

De redenen waarom ik als tiener gitaar wilde leren spelen zijn legio en tamelijk verschillend, en variëren van pussy magnet tot de kosmos willen splijten, of op je jankplank alle ellende d’r uit willen raggen, vanonder uit je zak met puberkloten. Het lag bij tijd en wijle ook wel een beetje aan welke offerandes ik de tempel, die mijn lichaam is, naar binnen bracht. Maar wat dat alles ook heeft moge betekenen, niets betekende voor mij zoveel, dan dit nummer van Nonkel Jimi. Van de live plaat The Jimi Hendrix Concerts (1982). Deze uitvoering van ‘Are you Experienced?’, die op een dag de atmosfeer van mijn 3-bij-4 kamertje bezwangerde met sekselektriciteit.

Jimi HendrixAls de dag van toen weet ik nog dat ik de naald op ‘t vinyl zette en een moment later dacht dat ik compleet werd weg geblazen, en dat was ook zo. Na anderhalve minuut kroop ik op handen en voeten door m’n kamer. Veel plaats was er niet om te kruipen, maar omdat ik tevens een kwartier daarvoor m’n eerste waterpijp had gerookt, dacht ik dat ik ergens op één of andere maan als een insterstellair insect rondkroop. Ik was óók nog onder de gierende invloed van een ontzettende lachkick en m’n voortanden zaten boven op mijn hoofd en ik kon er geen geluidje meer uitkrijgen. Door Jimi’s sonische oerknal én een tsjilm met Zwarte Afghaan kreeg ik een dubbele oplawaai en de kosmos spleet uiteen. M’n pa riep boos naar boven of er soms een ruimteschip aan ’t landen was, en dat vroeg ik mij eigenlijk zelf inmiddels óók wel af. De grond trilde, m’n neusvleugels klapperwiekten, m’n zintuigen stonden in maximum overdrive, en ik kreeg spontaan nóg meer haar op m’n scrotum. En wat later zong Jimi met die dopey stem van ‘m:

If you can just get your mind together
Then come on across to me
We’ll hold hands and then we’ll watch the sunrise
From the bottom of the sea

But first, are you experienced?
Have you ever been experienced?
Well, I have…

En ik geloofde Jimi Hendrikszoon natuurlijk. Ik zélf lag trouwens óók op the bottom, weliswaar op m’n met ketchup verrijkte, stoffige, doorrookte knapenkamertapijt, maar ik wist exactement wat die goddelijke guitarero bedoelde. Mijn pa werd steeds furieuzer. “Zet godverdomme #$^&*^&*&^ die kutherrie zachter!!!”, fulmineerde hij, staand onderaan de trap. Tsja, wist ik nog maar hoe! Ik was inmiddels naar een ander sterrenstelsel gekatapulteerd, en daar golden beslist andere wetten. Ik kon alle vragen beantwoorden over het leven, het heelal, en de rest, maar de pick up zachter zetten? Groovy goofy nog aan toe! Het doet me nu achteraf wel wat denken aan die sketch van een stonede Hans Teeuwen en zijn vader. ”BOOM… Mooie BOOOOOM… Met TAKKE”. Het was nog een mirakel dat ik mijn verwekker überhaupt kon horen. Da’s tot op de de dag vandaag een raadsel voor me gebleven. Misschien Carlos Castaneda maar eens mailen. Oók bleek dat ik ‘t raam open had staan, dus in de buurt dachten ze eveneens dat er wellicht een aanval met scudraketten aan de gang was. Oei, kwam m’n pa naar boven…?

conc_0001

The Jimi Hendrix Concerts

En toen kwam de solo. Zijn Marshall versterkers stonden op 11. Hij liet de eerste toon nog wat losjes wiegen en de lengte gaf al aan dat ‘ie er gevoel voor had die avond. Voor de ruimte, en de zaal had óók ’n puike akoestiek. Hij plukte ’t uit de lucht, z’n stratocaster bevuurwerkte de stratosfeer, flash, flash, en de gehele zodiak sloeg massaal op de vlucht. Hij feedbackte tussen micro- en macrokosmos, to hell and back again. Hij bedreef de tremololiefde met zijn gitaar en via oosterse duikvluchten accelereerde hij tot een biddende vuurvogel die Icarus onderscheet met lachgas. Hij liet m’n psycho-potmeters uitslaan tot diep in ’t rood. Ik liftte mee op de staart van een komeet en zat compleet opgesloten in de klank, en kon er niet meer uit. Knock out. En toen kwamen de laatste tonen. Na een ruimtereis kwamen de tonen weer brandend richting aarde en als B-52 bommenwerpers vermorzelden ze alles wat er nog was en de gepatenteerde Hendrix napalm verschroeide de rest. Nog een laatste ruk aan de tremolostuurknuppel, één finale doffe knal, knetterend applaus, en waar was ik? Intens van de kaart, net zoals André Kuipers vorig jaar uit z’n capsule werd gehesen, en amper nog zijn ledematen kon bewegen.

Mijn pa is uiteindelijk niet naar boven gekomen, ondanks dat naast bovenstaand relaas, de bovenverdieping van ’t huis geroken moet hebben alsof Bob Marley op de barbecue lag.

Tags: , , , , , ,

-->