nummer van 07/12/2014 door Marc van der Laan

‘Dream All Day’ van The Posies

Liefde op het eerste oor

Toen Marc van der Laan drie jaar geleden voor het eerst een stuk bij ons inleverde, was hij nog ‘redacteur’ bij 3voor12/Utrecht. Inmiddels is hij de hoofdredacteur. Onlangs heeft de club een fotoboek gemaakt en in eigen beheer uitgebracht, over tien jaar popmuziek in Utrecht: [on]zichtbaar in Utrecht. Vorige week zondag werd dat fotoboek gepresenteerd in de Cloud Nine van TivoliVredenburg. Marc is trouwens nog steeds seizoenskaarthouder van FC Utrecht, maar hij vindt dat het spel er de laatste anderhalf jaar wel op achteruit is gegaan. The Posies stellen hem echter nooit teleur.

Elke muziekliefhebber heeft er wel één: een band waar je in jongere jaren helemaal ondersteboven van was en die je bent blijven supporten, ook wanneer ze nu niet meer zo belangrijk zijn als destijds. De voorbeelden van bands waarbij zelfs grote fans op een gegeven moment helemaal afhaken zijn legio (Smashing Pumpkins, anyone?), maar er is altijd die ene band die je niet kunt vergeten. Die band waarvan je elke nieuwe release nog koopt. Die band waar je nog steeds naartoe gaat als ze weer eens in de buurt spelen. Voor mij is die band The Posies. Deels is dat een kwestie van timing. Als je jong bent komen zaken soms harder binnen. Maar de muziek van The Posies (powerpop) heeft ook tijdloze ingrediënten die het makkelijk maakten om voor te vallen: sterke liedjes met kekke refreinen, stevige gitaren en mooie samenzang van Jon Auer en Ken Stringfellow, de beide songschrijvers en frontmannen.

Liefde op het eerste oor

Ik ontdekte de band pas ten tijde van het doorbraakalbum Frosting On The Beater uit 1993, waarover Arja al eerder schreef. De twee albums die ze daarvoor hadden uitgebracht waren onopgemerkt voorbij gegaan. Die schade heb ik snel ingehaald: Failure en Dear23 – dat al bij een major label uitkwam – werden aangeschaft en tijdens de tour die de band deed zag ik ze twee keer. Dat hadden er overigens drie kunnen zijn als het optreden in Tivoli Oudegracht niet was afgelast vanwege de ziekte van de zanger van Teenage Fanclub (nog een band met goede liedjes, stevige gitaren etc.!) dat die avond het hoofdprogramma was. Hoe dan ook, het was liefde op het eerste oor.

Onafhankelijk

Na Frosting On The Beater verscheen het iets punky-er Amazing Disgrace met daarop weer een aantal ijzersterke liedjes (‘Please Return It’, ‘Ontario’, ‘Grant Hart’). Hoewel de albums goede reviews kregen, nummers veel op de (college-)radio werden gedraaid en de video’s op MTV te zien waren, leidde dat niet tot de definitieve doorbraak. Dat ze opkwamen in het grungetijdperk en, hoewel ook afkomstig uit Seattle, heel andere muziek maakten, speelde daarbij zeker een rol. Een illusie armer keerde de band weer terug naar een onafhankelijk label waar in 1998 het cynisch getitelde Succes verscheen. Voor wat als afscheidsalbum bedoeld was, nam de band twaalf niet eerder gebruikte liedjes op.

Productief duo

Dat leek het einde van The Posies te zijn. Voormannen Stringfellow en Auer begonnen aan eigen projecten en speelden soms mee met het heropgerichte Big Star (daar zijn die liedjes, gitaren en koortjes weer). Na een eenmalige akoestische show in 2000 begon het echter te kriebelen. Stringfellow en Auer gingen weer touren, nu als akoestisch duo. Ze speelden onder andere een door teveel tequila sterk benevelde show in EKKO. Vanaf die periode was The Posies een band die ze van stal haalden als ze zin hadden of wanneer er in hun drukke schema’s ruimte was om te touren of op te nemen. Stringfellow maakte een tijdje deel uit van Lagwagon, speelde een aantal jaar bij R.E.M. en heeft inmiddels drie solo-albums en talloze producties op zijn naam staan. Auer produceerde ook andere bands en werkte heel lang aan zijn sombere, maar erg mooie solo-album Songs From The Year of Our Demise. Stringfellow is de laatste jaren trouwens heel veel in Nederland te vinden, maar daarover lees je meer in het stuk van Arja.

Akoestisch

Ruim twintig jaar nadat ik ‘Dream All Day’ voor het eerst hoorde, bestaat de band nog steeds. En zijn ze met terugwerkende kracht misschien wel een stuk invloedrijker dan al die brakke grungebandjes die aan het begin van de jaren negentig als de volgende Nirvana door een major werden gecontracteerd. De Rolling Stone heeft het opnieuw uitgebrachte debuutalbum Failure in ieder geval op nummer 8 van de beste reissues van 2014 staan. Deze maand touren The Posies als akoestisch duo weer door Nederland. Ik ga niet alle shows af, maar op woensdag 10 juli in EKKO ben ik erbij. Nostalgie speelt daarbij een rol, maar meer nog de tijdloze liedjes van twee hele goede songschrijvers, de fabelachtige samenzang, het gitaarspel van Auer en de grappige verhalen tussen de nummers door.

Jon Auer en Ken Stringfellow (The Posies) staan aanstaande woensdag 10 december in EKKO. Een kaartje kost €14.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->