nummer van 04/12/2014 door

‘Blind Justice’ van Agnostic Front

Kwartiertje elementaire hardcore, altijd mooi

Agnostic Front-"Blind Justice" (w early images)

Ik zou een boek kunnen schrijven naar aanleiding van Victim In Pain (1984) van Agnostic Front. Bijvoorbeeld over hoe ik nooit aan het geluid heb kunnen wennen van de lp, nadat ik mijn gruizige brakke tape had verruild voor de vinylversie van de plaat. Of over de constant aanwezige valse gitaren van Vinnie Stigma. En hoe elk nummer een soort van anthem is door de makkelijk mee te zingen teksten begeleid door uitgeklede stukken drum. Maar daar heb ik nu geen tijd voor. Waar ik het wel graag over wil hebben, is het primitieve karakter van deze plaat.

agnosticfront_victiminpainToen Victim In Pain uitkwam, bestond hardcore al een paar jaar. Black Flag, Bad Brains en Minor Threat hadden allemaal al hun klassiekers in de platenbakken staan. Hardcore in New York kwam iets later los met Agnostic Front als een van de voorlopers.

Kwartiertje hardcore

Victim In Pain is de debuutplaat van de band en duurt 15 minuten en 22 seconden. Wat mij na al die jaren nog steeds het meeste raakt, is dat elke keer als ik de plaat hoor, die klinkt alsof die op dat moment wordt verzonnen. Het dikke kwartier aan pure en simpele hardcore klinkt zo primitief en elementair dat zelfs een dove het verschil hoort tussen dit en de talloze copycats die dit de afgelopen dertig jaar  probeerden na te doen.

Het is dus muziek van het moment. Het klinkt steeds weer alsof het ene liedje alweer vergeten is, zodra het volgende begint. Alsof er niks was en niks meer komt. Dat zie je ook terug in de teksten. In de ene roept zanger Miret op om samen sterk te staan, maakt niet uit wie je bent (‘United And Strong’). In een ander liedje moeten onzekere mensen het ontgelden, want de scene heeft geen behoefte aan weirdo’s (‘Hiding Inside’). Deze verschillende visies die elkaar in rap tempo opvolgen (de nummers duren gemiddeld iets meer dan een minuut), illustreren het nietsontziende karakter van de band. Het gaat om wat je voelt, op dat moment. Alles hiervoor en hierna bestaat dan effe niet.

Agnostic Front in 1986, met tweede van links zanger Roger Miret en tweede van rechts gitarist Vinnie Stigma.

Agnostic Front in 1986, met tweede van links zanger Roger Miret en tweede van rechts gitarist Vinnie Stigma.

Gevaarlijk Manhattan

De muziek laat zich het best omschrijven als korte, ongecontroleerde erupties uit de gore en gevaarlijke straten van de Lower East-side in het Manhattan van de jaren tachtig (daar komt de band vandaan). De drugsspuiten rammelen over de vloer, de zwerver kan niet slapen van de herrie, vechtende junks worden alleen maar aangemoedigd om door te gaan, en de straathonden blaffen en bijten zonder reden in het rond.

De plaat is in al zijn primitieve geweld een fantastische tegenhanger van die andere New York-hardcore klassieker, Age Of Quarrel van Cro-Mags uit 1986. Dezelfde agressie, dezelfde vechtlust. Maar in plaats van korte gewelddadige erupties wordt de agressie op Age Of Quarrel gekanaliseerd in een uitgekiende vechtmachine van 33 minuten en 44 seconden.

Niet uitleggen

Enfin. Dit soort muziek analyseren of proberen uit te leggen, lukt eigenlijk nooit goed. Er is volgens mij meer voor nodig dan een liefde voor harde muziek om dit soort hardcore te snappen. Je moet ergens die verwantschap voelen met mensen die actief in de marges van de samenleving zelf hun eigen scene op poten zetten. Mensen die zich afzetten tegen wat er doorgaans van ze wordt verlangd. Tegenwoordig zijn alternatieve cultuur en tatoeages veel meer geaccepteerd dan in de jaren tachtig, maar deze gasten in deze bands werden toen echt overal met de nek aangekeken. Alleen op de plekken die ze zelf creëerden, waren ze veilig.

En dat hoor je terug in elk moment van de 15 minuten een 22 seconden van Victim In Pain. Een van de mooiste voorbeelden vind ik ‘Blind Justice’, over het zomaar veroordelen van mensen. Bijna alle gave muzikale trucjes die dertig jaar later nog steeds worden uitgehaald door hardcorebands, zitten in het nummer – hoge gitaren, meezingbare teksten, trage stukken. Luister maar eens. Het duurt maar 1 minuut en 26 seconden.

Tags: , , , , ,

-->