nummer van 02/12/2014 door

‘Heavy Love’ van Duke Garwood

Niet minder dan perfect

Duke Garwood – Heavy Love

Soms doet muziek denken aan de verfijnde gerechten die zorgvuldig worden samengesteld in de keuken van een driesterrenrestaurant. Geen urenlang pruttelende stoofpot waarin alle ingrediënten samenvloeien tot iets nieuws, maar een overzichtelijk en mooi opgemaakt bord waarin de individuele groenten, stukjes vlees en sauzen zelf al uit elkaar spatten van smaak. Samengevoegd een festival in je mond, maar ook los van elkaar al karakteristiek en krachtig genoeg om te overtuigen. Goed, we hadden het dus over muziek die zo voelt. Een oude concertopname van Frank Zappa bijvoorbeeld, of anders een live concert van zijn zoon Dweezil nu. Je kunt ieder willekeurig bandlid uitkiezen, er tien minuten naar kijken en luisteren en je mond zal openvallen van de virtuositeit die op je zintuigen wordt afgevuurd. En dan, als het echt moet, kun je naar het volgende bandlid en precies hetzelfde beleven. Het is muziek die collectief goed werkt, maar misschien nog wel beter tot zijn recht komt wanneer je het uit elkaar breekt en alle individuele brokken minutieus onderzoekt.

Stem

De muziek van Duke Garwood mag dan slechts tien procent van het aantal instrumenten bij Zappa op het podium bevatten, maar je kunt de verschillende lagen op eenzelfde manier stuk voor stuk beluisteren. De diepe stem valt het eerst op, een stem die precies genoeg lucht bevat om zich zonder al teveel stoten door je gehoorgang te wurmen en de juiste bas heeft om vervolgens keihard door al je ingewanden heen te beuken en met een dreun in je ondermaag neer te ploffen. Een stem met de achteloosheid van Mark Knopfler, maar met de donkere swagger van Mark Lanegan. Met die laatste heeft Garwood een bijzondere klik, en maakte hij vorig jaar het album Black Pudding. Het was voor de Britse Garwood het broodnodige opstapje om eindelijk wat bekender te worden in een scene die perfect bij hem past: donkere, ingetogen en vooral goed geschreven liedjes die werken op je onderbuikgevoel. Lanegan is fan, en met hem ook gelijkgestemden als Seasick Steve, Kurt Vile, Greg Dulli en Josh T. Pearson.

Mark Lanegan & Duke Garwood – Driver

Was Black Pudding een goed opstapje, dan lijkt het in februari 2015 geplande Heavy Love een album te worden waarmee Garwood zich definitief vestigt. Aan de productie zal het niet liggen; het album werd opgenomen in Josh Hommes uitstekende Pink Duck Studio, waarbij Mark Lanegan achter de knoppen zat. Dat verklaart direct het loodzwaar klinkende stemgeluid op de titeltrack die afgelopen week op internet verscheen. Een stemgeluid dat eigenlijk ieder instrument verder overbodig maakt. Een stemgeluid als een perfect gebakken steak van een halve kilo.

Duke Garwood - Heavy LoveGitaar

Maar Duke Garwoods grootste troef is natuurlijk zijn eigen gitaarspel, wat je merkt als je ‘Heavy Love’ nóg een keer beluistert en je het jezelf toestaat mee te zweven op zijn minimalistische maar perfect uitgevoerde tokkelpartij. Vergeet die heerlijke stem even en concentreer je op dat getokkel, het liefst terwijl je blijft kijken naar de videoclip die Garwood maakte met rockfotograaf Steve Gullick. Ook daar heeft Garwoods gitaar tussen de perfect bij de muziek passende nachtelijke neonbeelden een prominente rol. Kijk naar zijn rechterhand (voor de kijker links) en match de bewegingen van zijn vingers met iedere klank die je hoort. Pas dan merk je hoeveel verborgen nootjes er in de gitaarpartij zitten die ‘Heavy Love’ precies de sfeer geven die het nodig heeft. Die hoofdriff had je bij de eerste luisterbeurt al gehoord, maar pas wanneer je de losse gitaarpartij op deze manier aandacht schenkt, geeft hij al zijn andere geheimen prijs. Een feest van kleine klankjes, riedeltjes, pingeltjes en belletjes. Nuance alom. Een gitaarpartij als een complexe saus, die op elke plek in je mond net een andere smaak krijgt.

Drums

Om nu te zeggen dat de drumpartij de groente is, zou flauw zijn en vooral nergens op slaan. Het enige ingrediënt dat ‘Heavy Love’ naast gitaar, zang en een bescheiden gaststem van Jehnny Beth (Savages) nog te bieden heeft lijkt dan eerder op het gerommel in de keuken, nauwelijks aanwezig maar af en toe net goed voor wat extra sfeer. Het verschil tussen doodstil iets weghappen op je studentenkamer en lekker lang tafelen op een gezellige plek. ‘Heavy Love’ draait om de warme zang, om de genuanceerde gitaar, maar de drums lijmen het aan elkaar. Terughoudend zoals het hoort bij een liedje als deze, alleen maar bedoeld om je hoofd zachtjes mee te laten deinen terwijl je door de andere elementen wordt betoverd. Of het nu de omstandigheden in de Pink Duck Studio zijn geweest of de grote midashanden van Mark Lanegan, of toch gewoon het vakmanschap van Duke Garwood zelf: dit voorproefje van het nieuwe album klinkt niet minder dan perfect. Nu al zin in het hoofdgerecht.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

-->