nummer van 01/12/2014 door

‘Little Colored Balloons’ van John Murry

Even de schade inhalen

John Murry "LITTLE COLORED BALLOONS" /The Graceless Age

Zoals de meeste lezers van dit blog ongetwijfeld weten, doen de vaste schrijvers op zondag een stapje opzij voor een gastblogger. Niet alleen omdat we zelf ook wel eens een dagje vrij willen zijn, maar vooral omdat het vaak muziek en verhalen oplevert uit hoeken waar we het zelf niet zo snel zoeken. Niet dat we allemaal op dezelfde muzikale golflengte zitten, maar ondertussen zijn we vaak wel goed op de hoogte van wie wat luistert. Des te mooier dat er ieder weekend weer een gastblogger is die ons vaak allemaal weet te verrassen.

Afgelopen zondag was het de beurt aan Hugo Vogel, een van de drijvende krachten achter Altcountry.nl. Een blog dat ik zelf regelmatig lees, dus eerlijk gezegd had ik een keuze verwacht die me wel enigszins bekend voor zou komen. Gelukkig werd ik door zijn bijdrage alsnog verrast. Niet eenmaal, maar zelfs dubbelop.

Want alhoewel het ten eerste een aangename kennismaking was met Caleb Groh, werd in zijn stuk ook een artiest genoemd die nog veel diepere indruk op me maakte: John Murry. Voor Hugo was Murry’s album The Graceless Age dé plaat van 2012, maar aan mij was dit album compleet voorbijgegaan. Ik haal de schade ondertussen al enkele dagen met groot genoegen in.

John Murry

Het was lang geleden dat ik een plaat voor het eerste hoorde en direct door alle klanken werd gegrepen. Het trage tempo, de donker slepende composities en het uitgebalanceerde instrumentarium, alles vanaf de eerste noten moeiteloos raak. Maar het was vooral de stem van Murry die me de plaat inzoog. De in 1979 in Mississippi geboren artiest heeft iets te vertellen wat je maar moeilijk loslaat. Zijn zang is slechts een vorm, het verhaal dat verteld moet worden is belangrijker.

Het is een hard en eerlijk verhaal, waarin de dood en drugs een prominente rol spelen. Hij verstopt zich niet achter mysterieuze metaforen, maar doet in ‘Little Coloured Ballons’ een ruim tien minuten durend, hardvochtig verslag van zijn eigen, bijna fatale heroïneoverdosis.

Saran Wrap and little colored balloons
A black nickel, a needle and a spoon
You say this is ain’t what I am?
Well, baby, this is what Ido to warn your ghost away
I know you don’t believe in magic
Nobody does, not anymore

Die neiging tot zelfdestructie vindt een oorsprong in zijn tienerjaren. Hij was pas vijftien toen zijn adoptieouders hem naar een afkickkliniek stuurden. Niet dat hij toen al een drugsprobleem had; net als veel leeftijdgenoten bestonden zijn ervaringen met drugs tot dan toe uit een paar jointjes en wat biertjes. Zijn adoptieouders konden zich echter moeilijk verenigen met zijn ambities om rockartiest te worden en besloten dat een tijdje in de kliniek hem weer op het pad van Onze Lieve Heer moest brengen.

John Murry - The Graceless AgeHet had een tegenovergesteld effect. Murry kreeg er te horen dat hij verslaafd was en begon zich uiteindelijk ook maar zo te gedragen. Een wat versimpelde voorstelling van de werkelijkheid, maar de keuze van zijn adoptieouders was wel beslissend voor de rest van zijn leven. Het leidde uiteindelijk tot een opeenstapeling van ellende en ongeluk, en uiteindelijk tot The Graceless Age.

Ondertussen heeft Murry de drank en de drugs afgezworen. Alle ellende moest er nog even uit op zijn eerste soloplaat, al is er daar af en toe ook plek voor de levensreddende liefde van zijn vrouw en dochter. Wellicht dat zijn aankomende plaat A Short History Of Decay daar nog meer van laat horen, al valt dat met die titel te betwijfelen.

Tags: , , , , ,

-->