nummer van 21/12/2014 door Arjan Pieters

‘The Muse’ van Laura Marling


Een frisse wervelwind

Het Brits-Nederlandse Southern Sunrise bracht eerder dit jaar hun ep Feels Like Home uit. Gitarist Arjan Pieters vertelt hoe een liedje van Laura Marling hem ertoe bracht om in het voorjaar van 2012 in Brighton een band op te richten.

Laura Marling – The Muse (listen)

Een van mijn vele opdrachten tijdens mijn studie Songwriting aan het Britse Brighton Institute of Modern Music (BIMM) was het schrijven van een nummer voor een andere artiest. We konden kiezen uit een viertal artiesten en nummers, mijn keuze viel op ‘The Muse’ van Laura Marling. Deze charmante Britse heeft een unieke manier van schrijven en het leek mij een leuke uitdaging om een nummer in haar stijl te schrijven. Enigszins tegen haar zin haalde ik mijn vriendin Shonagh over om te zingen, en tijdens het schrijven en opnemen van het nummer dat we ‘Young Love Blues’ noemden, kwamen we er achter dat we dit veel vaker samen wilden doen, en dat was het begin van onze band Southern Sunrise.



West London folk scene

In ‘The Muse’, evenals in de rest van Laura Marlings repertoire, staat een karakteristieke folksound centraal. Marling werd al op jonge leeftijd in de folkmuziek geïntroduceerd door haar vader, die een opnamestudio had en Laura’s eerste gitaar kocht. Ze verhuisde naar London nadat ze haar middelbare school had afgemaakt, en kwam daar op haar zestiende al snel een select muzikaal circuit terecht. De Londonse beweging was gefascineerd door akoestische instrumenten en traditionele melodieën; een geluid dat door de Engelse pers bestempeld werd als ‘nu-folk’, waar naast Marling zelf ook Mumford & Sons en Noah and the Whale onder geschaard werden. Bij deze laatste band maakte ze zelfs deel uit van de originele bezetting en ze verscheen als achtergrondzangeres op het debuut Peaceful, The World Lays Me Down uit 2008.

Laura Marling



A Creature I Don’t Know

Echter, Marling had de band al verlaten vóór de release van het album vanwege het beëindigen van haar relatie met zanger Charlie Fink. Op 4 februari van datzelfde jaar verscheen haar eigen debuutalbum Alas, I Cannot Swim. Twee jaar later kwam haar tweede album I Speak Because I Can binnen op de vierde plaats in de Engelse albumlijst en bezorgde haar een permanente plaats in de Britse folkscene. Tijdens de tour voor dit album begon ze te werken aan A Creature I Don’t Know. Voorheen had ze altijd nauw samengewerkt met andere artiesten die hun stempels op de albums hadden gedrukt, respectievelijk Charlie Fink, die haar debuut produceerde en Marcus Mumford die voor de kenmerkende drumsound op I Speak Because I Can zorgde. Deze keer wilde Marling echter een album met de sound die zij zelf voor ogen had en daarbij had ze nu het zelfvertrouwen om haar eigen stempel op de plaat te drukken voordat iemand anders dat kon doen. Dit met groot succes, want naast een groot aantal positieve recensies werd de plaat zelfs tot album van het jaar benoemd in de iTunes Rewind 2011.



The Muse

Wat het nummer zelf voor mij zo aantrekkelijk maakt, is vooral de vibe. De vibe, of feel, van een nummer kan het voor mij maken of breken. Ik heb veel liever een slordige performance met een te gekke feel eromheen, dan een nummer dat tot in de puntjes afgewerkt is maar heel afstandelijk en gemaakt overkomt. Bij ‘The Muse’ is dit allesbehalve het geval en zet Marling naast deze, voor mij zo belangrijke ‘vibe’, ook nog een kneiter van een performance neer. De onlogische stops, het rollende snare ritme gespeeld met brushes, en haar van nature, bijna laks klinkende zang maken deze uitvoering helemaal af. Alle instrumenten wisselen elkaar op een speelse manier af en maken dit nummer tot een frisse ‘nu-folk’ wervelwind. Daarnaast is iemand die een banjo-solo(tje) in een nummer verwerkt in mijn ogen sowieso een held!

Tags: , , , , , , , , ,

-->