nummer van 21/11/2014 door

‘You Talk Way Too Much’ van The Strokes

Zet iemand deze band nog wel eens op?

The Strokes- You Talk Way Too Much

Luistert er nog wel eens iemand naar The Strokes? Is This It uit 2001 was het helemaal. Je kon geen feestje, kroeg of verjaardag binnenlopen zonder dat ‘Last Nite’ je welkom heette. Alle belangrijke popjournalisten zagen in het vijftal de profeten van nieuwe tijden waarin gitaarmuziek weer kon. Ik zou trouwens een lul zijn als ik zou ontkennen dat The Strokes bijgedragen heeft aan de groeiende populariteit van gitaarmuziek in het begin van het nieuwe millennium. Dat heeft de band zeker. Maar wie luistert er nu nog naar deze muziek?

Vanaf 2001 brengt de band vijf platen uit. Na de derde plaat, First Impressions Of The Earth (2006) houdt de band het een paar jaar voor gezien. Tegen alle verwachtingen in komt die daarna weer terug met tot nu toe twee nieuwe platen (die ik nooit heb geluisterd trouwens, om eerlijk te blijven).

Van die eerste drie albums, vind ik die tweede altijd het beste eigenlijk (Room On Fire, 2003). Er klinken allerlei nieuwe invloeden en de energie wordt beter gekanaliseerd dan op het debuut. De muziek is gewoon afwisselender, waardoor ik indertijd de plaat vaker opzette dan die eerste. ‘Reptilia’ is het typische hitje, samen met ’12:51′, waarvan ik de melodie nog steeds luid met mijn vrienden neurie als we dronken zijn en arm en arm ergens proberen elkaar overeind te houden.

The_Strokes_in_concert

Ik moest daar deze week aan denken toen mijn iPod op shuffle stond en ‘You Talk Way Too Much’ ineens langskwam. Een leuk nummer met grappige wendingen. In eerste instantie heb ik geen idee van wie het nummer is. Het klinkt zo bekend dat ik het domweg niet in een tijd of geluid kan plaatsen. De drang om gelijk op de iPod te kijken, negeer ik. Eens kijken of ik het zelf kan oplossen.

Typische coupletten

Ik laat het nummer zijn gang gaan. De intro, dat typische Strokes-couplet dat daar op volgt, dan dat refrein dat erg op het couplet lijkt maar door de zang een heel andere draai krijgt, en dan ineens de hoge toontjes van de gitaar. Dan pas schiet me te binnen wat het ook alweer is. Het is niet het moment van het liedje dat het licht doet branden, maar ik heb die hele plaat en muziek volgens mij sinds 2006 ook niet meer gehoord en het kost gewoon even tijd.

Ik ben nooit een grote fan geweest en het is nooit de band geweest die ik op mijn iPod draaide of waar ik de platen eens lekker van ging luisteren en me in verdiepte. Het was meer achtergrondmuziek, tijdens het studeren ofzo.

Als ik ‘You Talk Way Too Much’ daarna nog een keer of vijf, zes luister, verlies ik weer snel mijn interesse. Ik vind het uiteindelijk denk ik te saai en te vrijblijvend allemaal om me aan de band te verbinden. Mijn voornemen om die nieuwe platen te gaan luisteren, gaat de ijskast in. Ik zet The Strokes maar weer af, waarschijnlijk voorgoed deze keer en ik vraag me af: wie luistert er nog naar deze band?

Tags: , , ,

-->