nummer van 20/11/2014 door

‘Let Me Sleep’ van The Unicorns

Futiele feitjes

De wereld is zo klein als je wil dat-ie is. Laat ik het voorbeeld van The Unicorns erbij pakken. Ik hoorde van The Unicorns via Arcade Fire. Arcade Fire is een toffe band die goede nummers schrijft, maar ik ben geen kenner, dus dat The Unicorns afgelopen zomer in het voorprogramma van een toffe band stonden wiens muziek ik eigenlijk al weinig luister, deed me hoegenaamd niets. Toch was er iets met The Unicorns, evenals Arcade Fire afkomstig uit Montreal, dat me gelijk aansprak: hun bandnaam, ten eerste, maar ook hun liedjes, waarvan ik er een paar online beluisterde.

De eerste was ‘Let Me Sleep’, een bonustrack op de 2014-reissue van Who Will Cut Our Hair When We’re Gone (2003). Goed liedje. Mooie stem, dacht ik. Fijne productie – een beetje rommelig, maar wel iets waar ik vaker naar zou kunnen luisteren. Ik zocht naar meer, vond het frivole ‘I Was Born A Unicorn’, en begreep de connectie met Arcade Fire waar het indierock en een goed potje swingen betrof. Toen leerde ik dat The Unicorns in 2004 na vier actieve jaren uit elkaar waren gegaan. Kort daarvoor waren ze aan hun eerste grote nationale tour begonnen, en wie stond er in hun voorprogramma? Juist. Tien jaar later zijn de rollen omgedraaid; Arcade Fire wilde The Unicorns als voorprogramma voor hun Reflektor-shows in Brooklyn afgelopen zomer et voilà, de reünie was een feit. Het is stom maar waar: het kunnen dit soort futiele feitjes zijn waardoor ik met meer interesse naar een band ga luisteren. Maar dat is niet de enige reden.

De afgelopen weken luister ik, net als miljoenen anderen, naar een bijzonder populaire podcasts: Serial. Serial is een documentaireserie waarin een waar gebeurd misdrijf tot op de bodem wordt uitgezocht. Door radiomakers. Sarah Koenig is de vertelster; deze journalist en radiomaker en haar kleine productieteam proberen er achter te komen of Adnan Syed, de verdachte in de zaak, daadwerkelijk zijn ex-vriendinnetje Hae Min Lee vermoordde op 13 januari 1999. Zijn vonnis, levenslang, is namelijk grotendeels gebaseerd op het verhaal van één getuige: Jay, zijn vriend die zegt Adnan te hebben geholpen het lichaam van Hae te begraven. Adnan zegt dat hij onschuldig is, maar heeft geen kloppend alibi; hij kan niet bewijzen waar hij was op de middag dat Hae verdween. Ook Jay’s verhaal rammelt aan alle kanten. Adnan is een charmante, populaire jongen; iedereen is er verbaasd over dat juist hij werd veroordeeld. Jay is een stoner, een weirdo, en zweert dat Adnan het heeft gedaan.

Hoe kun je daadwerkelijk iemand kennen? Wat doet tijd met onze herinneringen? Sarah is er al meer dan zeven maanden mee bezig en de twijfels blijven: heeft Adnan het wel of niet gedaan? Ze voert telefoongesprekken met Adnan, die inmiddels al veertien jaar in de gevangenis zit, stort zich op juridische documenten, aantekeningen van rechercheurs en opnames van verschillende ondervragingen en praat met iedereen die ze kan vinden die zich ook maar iets kan herinneren over wat er tussen Adnan en Hae is gebeurd, die bewuste dag. Het is ontzettend goed gemaakt; Sarah en haar team lopen qua onderzoek maar een paar stappen voor op de uitgezonden podcast. Ze heeft geen idee waar het allemaal toe leidt, of ze er uiteindelijk achterkomt wie liegt. Vandaag wordt de negende aflevering online gezet. Ondertussen is Serial, volgens Apple, in recordtempo de 5 miljoen downloads gepasseerd.

Wat dit met The Unicorns te maken heeft? Welnu: charismatisch frontman Nick “Diamonds” Thorburn (32) van The Unicorns, maar ook van zijn meer recente bands Islands, Reefer en Human Highway, schreef voor Serial de soundtrack. En die is geweldig. Het is misschien gek om de vijftien ‘soundscapes’ van Serial een soundtrack te noemen, maar ik heb het idee dat Thorburn én componist Mark Henry Phillips de muziek wel op die manier schreven, met een film in gedachten, of op z’n minst met Sarah Koenig op hun netvlies, getuige na getuige interviewende. Serial luistert als een goed boek: je ziet de mensen wiens stem je enkel hoort, scherp voor je en loopt in gedachten Baltimore door, de stad waar de moord plaatsvond, alsof je er zelf bent opgegroeid. Dat is te danken aan Sarah, haar stem, de manier waarop ze je langs al haar pogingen tot het achterhalen van de waarheid leidt. En dat is te danken aan Nick Thorburn, die met zijn spannende theme ongetwijfeld heeft bijgedragen aan het hoge verslavingsgehalte van de serie. Stom maar waar: het kunnen dit soort futiele feitjes zijn waardoor ik met meer interesse naar een band ga luisteren.

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->