nummer van 16/11/2014 door Dieter Craeye

‘Zea’ van dEUS

Shoulda Known It From The Start

Dieter Craeye was van 2000 tot 2007 als recensent en coördinator actief voor KindaMuzik. Hij zette het webzine op de kaart in België. Van 2007 tot 2010 programmeerde hij in zijn woonplaats concerten van binnen- en buitenlandse artiesten. Sinds 2010 heeft hij met VOX zijn eigen boekingskantoor en behartigt hij als manager de artistieke belangen van een aantal Belgische artiesten en indiebands.

Het is dit jaar precies twintig jaar geleden dat Worst Case Scenario van dEUS werd uitgebracht. Dat wordt deze maand gevierd met een bijzonder knap fotoboek en Selected Songs 1994 – 2014, een compilatie die een perfecte terugblik zou moeten zijn op de rijkgevulde en grillige carrière van de band.

Hoes 'Worst Case Scenario' (1993)

Hoes ‘Worst Case Scenario’ (1993)

Ik neem je graag mee naar 1993. Noordkaap, Gorki en De Mens breien een nieuwe, succesvolle dimensie aan het zingen in de moerstaal. Soapstone, The Choice, Ashbury Faith (met ene Stef Kamil Carlens als roadie!), Pieter-Jan De Smet en Channel Zero scoren prima singles, maar verder gonst het vooral van bandjes waarvan we ons vandaag nog amper de naam, laat staan een song herinneren. Kortom, de alternatieve Belgische pop- en rockscène ligt op dat ogenblik half kreunend aan het infuus.

Na een finaleplaats in 1992 op HUMO’s Rock Rally en een lijvige cafétour in Spanje trekt dEUS in januari 1993 naar de Gentse Democrazy om er in de oerbezetting – Tom Barman, Stef Kamil Carlens, Rudy Trouvé, Klaas Janzoons, Juul De Borgher – een debuutsingle op te nemen. Op Studio Brussel loopt dan het programma Update van samensteller Eric Smout (nu programmator van … Democrazy) en presentatrice Chantal Pattyn (nu nethoofd Klara). Op één van de cassettes prijkt ‘Zea’ en de single krijgt airplay in de wekelijkse rubriek op woensdag, ‘de demowinkel’.

Wat bij dEUS meteen aanspreekt en opvalt is een tegendraadsheid en koppigheid die we van Belgische bands tot dan toe niet gewoon zijn. Deze eigenschappen typeren ook al debuutsingle ‘Zea’. De song opent met een sample uit ‘The Blimp’ van Captain Beefheart en wat volgt, staat haaks op wat je van een modale pop- of rocksong verwacht. Wanneer er iets staat te gebeuren is bij de vroege dEUS altijd een raadsel, maar wat je als luisteraar wél weet is dat er op zijn minst effectief iéts gebeurt. dEUS was van meet af aan weirde shit met overduidelijke referenties naar de eerder aangehaalde Beefheart. De rare ‘arty farty’ snuiters met die al even bizarre groepsnaam lieten bovendien geen enkel ogenblik onbenut om ook hun adoratie voor Tom Waits, Frank Zappa, Leonard Cohen en vooral Velvet Underground uit te drukken. Zelf had ik in 1993 oog en vooral oor voor bands als R.E.M, Smashing Pumpkins, Buffalo Tom, The Levellers (jawel!), Faith No More én grunge-boegbeelden als Pearl Jam en Stone Temple Pilots – het obligate houthakkershemd incluis.

Ik zou de waarheid dus geweld aandoen door te pretenderen dat ik dEUS in het prille begin het einde van de wereld vond. Gelukkig was er de media om me een handje toe te steken. Radio, vaktijdschriften en kwaliteitskranten gingen met de regelmaat van een Zwitserse klok steeds vaker over de band berichten, de snelle release van Worst Case Scenario en singles ‘Suds & Soda’ en ‘Hotellounge’ deden de rest. dEUS bleek al snel klaar voor de wereld (met minder ambitie kroop je in Antwerpen destijds op geen podium), ik was met vallen en opstaan stilaan klaar voor dEUS.

deus4Al de rest is geschiedenis. dEUS sloop geleidelijk in mijn vezels en DNA en zou mijn leven voor eeuwig en één dag veranderen. Singles, platen, posters, prullaria kregen een eerbare plek in de huiskamer, de band werd gevolgd in binnen- en buitenland en natuurlijk ging ik met succes op zoek naar de volledige discografie van rasartiesten als Tom Waits, Frank Zappa, Velvet Underground en anderen die de weg voor dEUS geplaveid hadden. Maar ook een stoffige Can of Violent Femmes belandden op een druilerige dinsdag met even vanzelfsprekend gemak op de draaitafel.

Wat het voor mezelf extra interessant maakt, is dat dEUS zelfs tot vandaag ook als een soort van rode draad door mijn professionele bezigheden loopt. Zo heb ik als booker en manager de luxe vrijwel dagelijks samen te werken met bijzonder fijne mensen als Rudy Trouvé (gitarist van ‘91 tot ‘95, nu Tape Cuts Tape), Sam Louwyck (nu Falling Man, toen hoofdrol in video van ‘Turnpike’ en Barman’s regiedebuut ‘Anyway The Wind Blows’ en als danser van C. de la B. mee met dEUS op festivaltour in 1997), Craig Ward (gitarist van 1995 – 2004, mede verantwoordelijk voor twee knappe True Bypass-platen en sindsdien terug in Scotland wonend) én Thomas Noppe (nu Angels Die Hard, vroeger Gore Slut en Kiss My Jazz), minder bekend bij het grote publiek, maar wel dé man achter de iconische hoes van Worst Case Scenario. Eén voor één hebben ze elk op hun manier een link met … dEUS.

Eerder mocht ik als freelancer tweemaal op de koffie (wodka-fruitsap was toen nog lang niet zo hip) bij Tom Barman en klonk de stem van Rickie Lee Jones face-to face nog indringender dan ze werd omschreven op ‘Hotellounge’. Universal ging in 2003 op voorspraak van Tom Barman zelf dan weer aan de haal met mijn recensie – ze nuttigden deze als press release/promotionele bio  – van The Body Gave You Everything (2004) van Magnus. Als programmator tenslotte van de intieme, maar heel erg leuke concertavonden in mijn stamcafé kon ik reeds beroep doen op de diensten van Mauro Pawlowski. En wie staat er eind november op het piepkleine podium? Juist ja, ene Stef Kamil Carlens. dEUS en Worst Case Scenario hebben de kaap van de 20 jaar gerond, maar zijn actueler dan ooit. Wie zei er ook alweer nothing really ends?

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->