nummer van 13/11/2014 door

‘Little Glass Pill’ van Bob Mould

De perfecte rockmuziek

Bob Mould – Beauty & Ruin (2014)

Bob Mould speelde maandagavond in Amsterdam. In het relatief kleine en voor drie kwart gevulde zaaltje van de Tolhuistuin, vuurde hij een uur lang liedjes uit zijn rijke oeuvre op het publiek af. Nummers van zijn dit jaar verschenen soloplaat Beauty & Ruin en liedjes van zijn vorige bands Sugar en uiteraard Hüsker Dü.

Als je me die avond had gevraagd wat ik de perfecte rockmuziek vind, zou ik naar het podium wijzen. In een paar steekwoorden: heel erg luide en vervormde popliedjes; melodieus, zonder dat het kinderlijk blij wordt; snelle tempo’s; spannend; urgent. Zoiets.

Invloedrijk

Bob Mould heeft patent op popliedjes die lijken te verdrinken in lawaai en vervorming. Het is nota bene het handelsmerk van zijn eerste en invloedrijke band Hüsker Dü. Samen met zijn bandleden Greg Norton en Grant Hart bouwde hij van 1979 tot 1988 een brug van puntige en snelle hardcore naar de inmiddels klassieke jaren 80-gitaarmuziek. Om Nirvana-bassist Krist Novoselic te quoten, toen hij gevraagd werd naar Nirvana’s muziekstijl: “Oh, niks nieuws, Hüsker Dü deed dit al voordat wij het deden.”

Foto: Tim Difford

Foto: Tim Difford

Waar voor je geld

Hüsker Dü-fans komen flink aan hun trekken op maandagavond. Mould doet niet lullig over een liedje meer of minder van zijn oude bands. Een greep (wat ik me op dit moment herinner): ‘Something I Learned Today’, ‘Chartered Trips’, ‘Divide And Conquer’, ‘Makes No Sense At All’, ‘In A Free Land’ en de Sugar-hit ‘Hoover Dam’. Misschien vergeet ik er nog een, maar de fanboys krijgen in ieder geval waar voor hun geld.

Natuurlijk zijn die oude liedjes ook een grote reden om naar het concert te komen. 35 jaar muziek, dan wil je niet alleen maar de nieuwe plaat te horen. Ook ik ben een Hüsker Dü-fan en kon alleen maar hopen op al die liedjes. Ik was dan ook blij verrast en mijn verwachtingen werden ruimschoots ingelost.

Hoogtepunt

Maar mijn hoogtepunt van de avond is het kersverse ‘Little Glass Pill’. Het vijfde nummer in de set en een nieuw liedje dat op Beauty & Ruin staat. Het is een ongemeen felle versie waar Mould veel van zijn energie in lijkt te gooien – wat het paar liedjes durende inkakmoment daarna zou verklaren.

Het is maar zelden dat je op een nuchtere maandagavond (twee bier), ergens midden in de zaal, ineens zo gepakt wordt door een liedje dat je voor die 4 minuten alles om je heen laat vergeten. Alles wordt zwart, behalve het podium, waarop een 54-jarige man speelt die meer enthousiasme, energie en gevoel tentoonspreidt dan ik doorgaans zie. Prachtig. De perfecte rockmuziek.

Tags: , , , , , , , ,

-->