nummer van 09/11/2014 door Edgar Kruize

‘Have A Cigar’ door Foo Fighters

Of Grohl wel bij Nirvana was blijven drummen

Onze gastblogger Edgar Kruize is een muzikale allesvreter en werkt als freelance muziek- en entertainmentjournalist voor uitgaven als Entertainment Business en TV Krant. Daarnaast schreef hij (mee) aan drie Top 2000-boeken, 50 Jaar Edison en Mega Top 50 presenteert 50 Jaar Hitparades.

Have a cigar – Foo Fighters Live

“Hoi Edgar, ben je toevallig al in de buurt?”
De persdame van de platenmaatschappij van Foo Fighters klinkt een beetje paniekerig aan de andere kant van de lijn.
“In de trein, al voorbij Sloterdijk, dus ruim op tijd”, stel ik haar gerust, met in het achterhoofd dat ik pas veertig minuten later een interviewafspraak heb.
“Nou… de journalist die om vier uur ingepland stond komt plots niet en de band heeft geen zin om tot half vijf op jou te wachten…”
“…”
“Ze willen graag extra soundchecken vanwege tv-opnames”, klinkt het gestresst. “Ga je vier uur ook halen?”

Vier en een half jaar eerder had ik niet verwacht dat Foo Fighters überhaupt een lange carrière zou hebben. Dave Grohl en zijn mannen spelen op zondag 27 augustus 1995 hun allereerste Nederlandse optreden op Lowlands. Als voormalig Nirvana-drummer hoeft frontman Grohl weinig te doen om met zijn nieuwe band tot een van de headliners gebombardeerd te worden. De bandleden worden met luid gejuich onthaald, maar vele nieuwsgierigen in Nirvana-shirts haken vroegtijdig af. Dit omdat de Foos vanwege de onervarenheid en het niet altijd even sterke materiaal van het debuutalbum de achterste rijen van de immens grote Alpha-tent gewoonweg niet weten te bereiken. Daarnaast hangt op dat moment de donkere schaduw van de in april 1994 overleden Kurt Cobain ook nog te prominent over de band heen. Hoe boks je als beginnend bandje met een andere muziekstijl tegen zo’n instituut op?

Drumgigant en uitstekend componist

Voor mijn interesse voor Foo Fighters in de kiem gesmoord kan worden, brengt de band in 1997 het fenomenale The Colour And The Shape uit, een album dat toont dat Dave Grohl niet alleen een drumgigant is, maar ook een uitstekend componist. Als die instant klassieker eind 1999 wordt gevolgd door het evenmin beroerde There Is Nothing Left To Lose is het dan nog immer van bezetting wisselende combo al uitgegroeid tot een van mijn meest favoriete bands van dat moment. Over laatstgenoemd album mag ik — als de band in februari 2000 Nederland aandoet voor een optreden in De Melkweg — Foo Fighters voor muziekblad MUSIC minded interviewen. Het is de eerste Nederlandse show in de line-up met Chris Shiflett op gitaar, Nate Mendel op bas, Taylor Hawkins op drums en Grohl als frontman. Laatstgenoemde twee zouden voor me klaar zitten in het American Hotel.

Foo Fighters

Op tijd?

Op basis van de puike liedjes op albums nummer twee en drie, is er één vraag die ik heel graag wil stellen. Want — zo speculeer ik — waarschijnlijk zou Kurt Cobain Grohls hitgevoelige composities niet in ‘zijn’ band de ruimte hebben gegeven. Hooguit zouden ze, zoals het door Grohl geschreven ‘Marigold‘, als b-kantje op singles zijn weggestopt. Een beetje zoals George Harrison binnen The Beatles klein werd gehouden. Van Grohl wil ik dus weten of hij denkt dat hij überhaupt bij Nirvana was blijven drummen, als Cobain nog had geleefd.  Terwijl de taxi met gezwinde spoed en verkeersregels aan zijn laars lappend over de Marnixstraat zoeft, besluit ik dat ik die vraag er gezien de tijdsdruk meteen maar in zal moeten gooien. Als ik nog op tijd ben.

Nog net geen tien over vier. Licht hijgend en ruim twintig minuten te vroeg voor de oorspronkelijke afspraak, betreed ik op een drafje de entresol van de hotellobby. De vertegenwoordigster van de platenmaatschappij kijkt sip.

“Ik kon ze écht niet tegenhouden”, zo zucht ze.
“Ze wilden per se gaan soundchecken. De show wordt opgenomen voor televisie en het moet er goed op staan.”
“Niets aan te doen, zo gaan die dingen”, grimlach ik. Binnensmonds vloek ik. Wat een eikels, zo ga je als professionele band toch niet met mensen om?
“Als je wil mogen we de soundcheck komen bekijken.”
“Geen mogelijkheid tot interview ná de soundcheck?”
“Helaas…”

Brede grijns

Shit. Ik ben meteen helemaal klaar met Grohl en zijn mannen, maar vooruit, dan die soundcheck maar. Moet toch ergens een verhaal over maken. Met gezicht op onweer schuifel ik even later De Melkweg binnen, waar Foo Fighters al op volle kracht staat te repeteren. “Stelletje onbeschofte vlegels”, denk ik nog. Op dat moment spot Dave Grohl mij en de mevrouw van de platenfirma achter in de zaal bij de bar. “Hey man, you’re late”, roept hij olijk, terwijl hij me breed grijnzend aankijkt. Verdorie. Die grijns van oor tot oor wint me in fractie van een seconde voor hem. Ik ben nog steeds een tikje geïrriteerd, maar de charme waarmee Grohl het incident in vier en een half woord afdoet, maakt dat de woede plaats maakt voor een klein glimlachje.

Als Pink Floyd-fan val ik vervolgens met mijn neus in de boter. Puur toeval. Na de uitspraak en de grijns, gooit Grohl zijn gitaar af en hij wisselt met Taylor Hawkins van plek. Met Grohl als drumbeest en Hawkins die hangend aan een microfoonstandaard de rol van frontman op zich neemt, wordt een beukende versie van Pink Floyds ‘Have A Cigar’ ingezet. En daarna nóg eens. Een coverversie die later tot een hoogtepunt van de show ’s avonds (uitgezonden op muziekzender TMF) wordt gerekend. Een studioversie nam de band overigens tweemaal op. De eerste staat op de cd-single ‘Learn To Fly’. De tweede versie verschijnt (met Queen-gitarist Brian May in een gastrol) op de Mission: Impossible II-soundtrack.

Foo Fighters - Sonic Highways

Foo Fighters – Sonic Highways

Geen beste vraag

Foo Fighters is in de line-up die begin 2000 in De Melkweg te zien was, uitgegroeid tot een stadionvuller van formaat en is in de jaren die volgen meer dan regelmatig te zien als imposante headliner op Lowlands en Pinkpop. Hoogstwaarschijnlijk volgend jaar weer, daar ze morgen (10 november) hun nieuwe album Sonic Highways uitbrengen. Kans om ze te interviewen heb ik niet meer gehad en antwoord op mijn destijds meest prangende vraag, heb ik dus nooit gekregen. Als ik heel eerlijk ben, blij toe. Het was achteraf bezien ook geen beste. Mocht ik ooit alsnog in de gelegenheid worden gesteld om een interview te doen, zou ik ‘m waarschijnlijk niet eens meer durven stellen.

Tags: , , , , , ,

-->