nummer van 04/11/2014 door

‘Burden Of Proof / Reign’ van Lagwagon

Over oude vriendschappen en nieuwe platen

Lagwagon – Burden of Proof / Reign (Official)

Een vriendschap heeft op vijftienjarige leeftijd maar weinig nodig om zich in je leven te verankeren. In het geval van mijn makker Gijs – een andere dan van wie je hier wekelijks stukken leest – en ik waren onze longsleeve shirts genoeg voor een vriendschap die ondertussen al zijn twintigste jaar in gaat. Het was het begin van het nieuwe schooljaar en als in een goedkope romantische film spotte ik Gijs in zijn shirt van Obituary aan de andere kant van de aula en merkte hij vanuit een ooghoek mijn longsleeve van Gorefest op. We renden nog net niet in slow-motion naar elkaar toe, maar veel scheelde het niet.

Beter had mijn vierde jaar op de havo niet kunnen beginnen nadat de eerste drie jaar vrij geruisloos voorbij waren gegaan. Gijs en ik hadden dezelfde muzikale interesses, maar konden elkaar ook nog genoeg nieuws laten horen. We speelden allebei net gitaar dus hadden nog een wereld aan riffs voor ons om te ontdekken en uit te wisselen. Stiekem roken en biertjes drinken waren de missies die we onszelf voor elk weekend stelden en in horrorfilms, concerten en Guns N’ Roses hadden we nog meer dan genoeg gezamenlijk passies.

Krap een jaar later verschoven onze muzikale voorkeuren nogal rigoureus richting punkrock. Lagwagon, Millencolin, No Use For A Name en Good Riddance waren onze nieuwe muzikale helden en vormden een aanzienlijk onderdeel van het oeuvre dat we met onze bandjes coverden. De lijst met nieuwe bands die we ontdekten leek onuitputtelijk en van krantengeld werden tripjes naar concerten door het hele land bij elkaar gespaard. Elke dag stond in het teken van punkrock en ik geloof niet dat ik in mijn leven muziek ooit intensiever heb beleefd dan tussen mijn 16e en 19e.

Dat klinkt alsof ik muziek tegenwoordig wat minder heftig ervaar en dat is ergens ook wel zo. Gek eigenlijk, want mijn muzieksmaak is breder geworden dus er valt nog veel meer te ontdekken. Dat gebeurt natuurlijk ook, maar de gretigheid waarmee ik destijds een nieuwe plaat van Bad Religion beluisterde ervaar ik nu nog hooguit twee keer per jaar. Iets wat wellicht herkenbaar is voor meer mensen van 34, maar waarvan bij Gijs nog geen greintje te bespeuren is.

Lagwagon

Ik heb me in de afgelopen twintig jaar vaak verbaasd over de manier waarop hij zijn geliefde muziekstijl zo bloedfanatiek bleef volgen. Waar de interessante releases binnen het genre voor mij de afgelopen jaren drastisch afnamen, weet hij me bij elk avondje dat we biertjes en sterke verhalen uitwisselen wel weer tien nieuwe platen voor te schotelen. Het enthousiasme waarmee ik ze aanhoor komt alleen zelden in de buurt van het plezier waarmee hij ze opzet. Allemaal geen probleem, want in een goeie vriendschap kun je gewoon tegen elkaar zeggen dat je vindt dat de ander kutmuziek luistert toch? Maar de eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik vaak genoeg ook jaloers ben op die niet aflatende passie.

Het afgelopen weekend was die verwondering van een 16-jarige jochie dat voor het eerst een nieuwe plaat van z’n punkrockhelden hoort echter ineens weer in vol ornaat aanwezig. Ik luisterde Lagwagons nieuwste album Hang, waar ik vooraf eerlijk gezegd weinig naar uitkeek. Het was al negen jaar geleden dat hun vorige plaat Resolve uitkwam en die had geen onuitwisbare indruk achtergelaten. Hetzelfde gold voor een los nummer van het album dat een paar weken terug verscheen.

De opening van de plaat blies elke scepsis moeiteloos weg. Natuurlijk is de akoestische voorbode van ‘Burden Of Proof’ op de voorspelbare explosie van ‘Reign’ een strategie die Lagwagon al eerde hanteerde, voor zover ze ‘m zelf niet uitvonden en er patent op hebben. Maar man, wat klopt het akelig goed en hoe voelbaar is de felle gretigheid die ik zo lang miste. Ook de rest van de plaat schittert door een frisse glans die ik al lang niet meer van de band hoorde en met gemak het niveau van Let’s Talk About Feelings uit 1998 haalt, een plaat die ik samen met Gijs grijs draaide. Ik geloof dat ik ‘m maar eens ga bellen om te vragen of-ie Hang al heeft geluisterd.

Tags: , , , , , , , ,

-->