nummer van 19/10/2014 door Vincent Cardinaal

‘Coney Island Baby’ van Lou Reed

De bewondering in andermans ogen dromen

Onze gastblogger van vandaag, Vincent Cardinaal (1982), is schrijver en Rotterdammer. Hij is op het gênante af bewonderaar van The Rolling Stones. Daarnaast vindt hij dat Bob Dylan de Nobelprijs voor de literatuur, scheikunde en de lieve vrede verdient. Hij schrijft over muziek voor Noisey/Vice en Nieuwe Revu. Vandaag memoreert hij Lou Reed, die ruim een jaar geleden overleed.

Lou Reed – Coney Island Baby (HQ)

You know, man, when I was a young man in high school
You believe it or not I wanted to play football for the coach

Met de bovenstaande, prachtige, introspectieve woorden trapt Lou Reed zijn song ‘Coney Island Baby’ af. We schrijven midden jaren zeventig en Lewis Allen Reed, dan al een decennium hemelbestormer par excellence, zit in de put. Of beter – hij is bezig eruit te kruipen en wij krijgen een unieke kans het mee te maken. Na het verscheiden van de Velvet Underground zijn de jaren zeventig een grillig beestje voor Reed gebleken. Hij topt artistiek en commercieel met Transformer, zijn door David Bowie geproduceerde popplaat. Met ‘Walk On The Wild Side’ scoort hij een hit die ook overdag op de radio wordt gedraaid. Weet het klootjesvolk veel dat hier een shemale wordt bezongen.

Daarna raakt Lou nog maar eens verslingerd aan heroïne. Uitgedost als een lijkbleke geest met peroxidekapsel bestormt hij de podia. Dit alles is gedocumenteerd op de klassieke live-LP Rock ’n Roll Animal én hij brouwt ook nog zijn meest indrukwekkende grand cru – Berlin, een nog altijd niet kapot te krijgen meesterwerk over ijskoud junkieverdriet.

Kwetsbaar mens

Als Berlin met de grond gelijk wordt gemaakt, flipt Lou pas echt. Zelfs de afgelopen jaren toonde hij zich er nog verbitterd over tegen de pers. Als pure wraak laat hij destijds Metal Machine Music op de mensheid los. Een soort urenlange performance die klinkt alsof er toevallig een bandrecorder in een machinefabriek heeft gestaan. Maar zelfs de meest recalcitrante artiest kan niet leven van rancune. En dus gaat Reed rond 1976 weer daadwerkelijk creëren. Het levert de LP Coney Island Baby op, waarop hij opvallend vaak terugkeert naar zijn jeugd. Hij toont zich voor het eerst in lange tijd een kwetsbaar mens. De hoes spreekt boekdelen – het masker zakt wat, we mogen weer naar binnen van Lou.

Schuwe leerling

Al deze impressies komen samen op de titeltrack. Bijna zeven minuten strekt hij zich uit, niet toevalligerwijs gesitueerd in het hart van de plaat. De tekst is een lange vertelling waarin de protagonist van een schuwe leerling uitgroeit tot een harde discipel van de grote stad. Maar: ook voor deze rauwdouwer blijkt de liefde een reddingsboei. “The glory, oh, the glory of love”, klinkt het bijna gospelgewijs in het slotgedeelte.

Bewondering dromen

Verder kan niemand het alleen af op de wereld. Lou Reed is altijd vatbaar geweest voor het meester-leerlingmodel. Zijn eigen vader was een wat saaie accountant die hem weinig groeipotentieel bood. Op de universiteit ontbolsterde hij onder de schrijver Delmore Schwartz, in New York werd hij een icoon onder de vleugels van Andy Warhol. Op ‘Coney Island Baby’ verpersoonlijkt hij dit in die coach uit de beginwoorden. Hij stelt eigenlijk dat het leven waardeloos is als je niemand hebt om het voor te leven. Als er niemand is die een arm om je heen slaat en zegt: ‘ik heb het gevoeld, dankjewel.’ Zie daar ook een verklaring voor zijn kwaadheid over de slechte pers van Berlin. Lou Reed kon blijkbaar alleen functioneren als hij de bewondering in andermans ogen kon dromen.

Lou en zijn muze Rachel

Lou, Rachel

Lou is nu bijna een jaar dood. Hij stierf op 27 oktober 2013, liggend op de veranda van zijn villa in de Hamptons, ten noorden van New York. Zijn vrouw van het laatste decennium, Laurie Anderson, was er bij. Naar verluidt probeerde Reed voor hij stierf zelfs nog aan tai-chi te doen, zijn laatste verslaving.

In de tijd van Coney Island Baby zal niemand hebben durven geloven dat Lou Reed zo vredig aan zijn einde zou komen. Toch bevat de song een tedere liefdesverklaring aan zijn toenmalige partner – Rachel, een shemale die door Lou met gepaste rebelsheid overal werd geïntroduceerd als ‘my boyfriend’. Zij (of hij) stond destijds als geen ander model voor de grillige, gevoelige macho die Lou Reed was. ‘Coney Island Baby’ – plaat én song – zijn er een schitterende getuigenis van.

I’d like to send this one out for Lou and Rachel
and all the kids and P.S. 192
Coney Island baby
Man, I’d swear, I’d give the whole thing up for you

Tags: , , , , , ,

-->