nummer van 15/10/2014 door

‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ van Simon & Garfunkel

De dag dat Paul en Art een overval pleegden

Wednesday Morning 3 A.M.

Woensdagochtend, 3 uur ’s nachts. Je ging in bed liggen, naast je vriendin. Ze werd niet wakker van je en haar ademhaling bleef constant. Je zag haar borst rustig op en neer bewegen onder de dekens, terwijl haar haar leek te zweven op het kussen. Waarschijnlijk droomde ze over iets moois, onschuldigs. Niet zoals dat wat jij net gedaan hebt. Jij hebt net een overval gepleegd. Nee? Dit was niet jouw woensdagnacht? Excuses, dan was het alleen die van Paul Simon en Art Garfunkel.

Simon--Garfunkel-Wednesday-Morning-499004‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ is het titelnummer van Simon en Garfunkels gelijknamige, eerste plaat. Het debuut kwam in 1964 uit, in dezelfde tijd dat de Beatles bezig waren de wereld te veroveren. Alle aandacht ging destijds uit naar de vier Britten, ondanks een zin die op de albumhoes van Wednesday Morning, 3 A.M. aankondigde dat Simon & Garfunkel “exciting new sounds in the folk tradition” brachten. Het album bevatte zelfs de eerste akoestische versie van ‘Sound of Silence’, maar desondanks bleef het in 1964 voor het duo nog, jawel, stil. Toen ‘Sound of Silence’ een klein jaar later te horen was in de film The Graduate, betekende dat de grote doorbraak voor Simon & Garfunkel. Het debuut werd opnieuw uitgebracht en ontving dit keer wel de lof die het verdiende. ‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ bleef echter wederom op de achtergrond, verloren aan het einde van de plaat.

Toegegeven, ‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ maakt geen sterke eerste indruk. Het gitaargetokkel begint een beetje gehaast en versnelt ook nog eens te veel waardoor het uit de maat schiet. De twee lage gitaarnoten die elkaar van hoog naar laag afwisselen, geven het liedje een hoempapa-gevoel, wat zo’n beetje het laatste is wat je van het werk van Simon & Garfunkel hoopt te horen of verwacht. Maar dat allemaal zet luisteraars alleen maar op het verkeerde been, want alles komt in orde zodra de harmonieën beginnen.

I can hear the soft breathing of the girl that I love
As she lies here beside me, asleep with the night

Niks in die twee gekke gitaarnoten van de intro had deze feeërieke melodie kunnen verraden. Simons hoge bereik bepaalt in de eerste zinnen steeds de melodie, terwijl Garfunkel met zijn lage noten een soort schaduwspel maakt. Ergens in het midden van de korte coupletten neemt Garfunkel echter steeds weer de bovenhand, zonder dat je precies hoort wanneer die overgang plaatsvindt. In typische Simon & Garfunkel-traditie, kruisen de stemmen van de twee mannen elkaar iedere keer op verschillende plekken, waardoor de hoofdmelodie die jij als luisteraar meeneuriet eigenlijk een mix is van die van de twee zangers. Een zanglijn die zo ongrijpbaar is, verveelt nooit. Zeker niet wanneer het gezongen wordt in die serene en totaal ongeforceerde stijl. Nu Simon & Garfunkels harmonieën een begrip geworden zijn, is het moeilijk voor te stellen hoe zoiets moois bij de release nog ongemerkt voorbij kon gaan. Het eenvoudige, trieste en vertederende verhaal van ‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ schokte blijkbaar niemand.

Voor 25 miezerige dollars en wat zilverwaar heeft de hoofdpersoon uit ‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ een slijterij beroofd. Bij de eerste zonnestralen zal hij voor zijn daad moeten betalen, of op z’n minst rennen. De vrouw die naast hem ligt, weet niets van deze goedkope tragedie en als zij op woensdagochtend wakker wordt, zal de dader allang vertrokken zijn. Dit was hun laatste nacht samen. “What have I done, why have I done it?” vraagt hij zich nog af, terwijl hij naar de schone slaapster kijkt. Exciting times in folk tradition, zullen we maar zeggen.

Tags: , , , , , ,

-->