nummer van 09/10/2014 door

‘Takeover’ van Jay-Z

De meeste diss tracks hebben één vast ingrediënt

Je zou het bijna missen door al het nieuws over ebola, ISIS, Rusland en de drie Sinterklaasfilms die deze herfst verschijnen. Maar Mark Kozelek, die dit jaar als Sun Kil Moon het schitterende Benji uitbracht, heeft een diss track opgenomen: ‘War On Drugs: Suck My Cock’ heet die. Het is uiteraard een diss naar The War On Drugs, die toevallig ook dit jaar een geniale plaat uitbracht, Lost In The Dream. Waar het om ging? Heel kort:

  • Kozelek treedt ergens op een buitenfestival op;
  • The War On Drugs ook;
  • op hetzelfde tijdstip;
  • Kozeleks zachte akoestische muziek wordt iets overstemd door het geluid van The War On Drugs;
  • Kozelek pissig;
  • maakt een paar flauwe grappen;
  • The War On Drugs reageert niet echt, behalve een tweet waarin de band vraagt of het klopt dat Kozelek aan het zeiken was;
  • Kozelek is weken later nog steeds pissig;
  • schrijft een liedje over dat The War… his cock mag sucken;
  • dat wordt een beetje nieuws;
  • zelfs NRC schrijft er een uiterst belabberd kutstuk over en plaatst het op de website.

Maar een diss track is pas écht een diss track als het pijn doet. Ik kan me niet voorstellen dat iemand in TWOD echt van zijn stuk is gebracht door ook nog eens redelijk slechte nummer van de al 47-jarige Kozelek.

Get In The Ring

De eerste diss track die ik hoorde, is ‘Get In The Ring’ van Guns N’ Roses. Axl Rose noemt in dat nummer de namen van journalisten waar hij boos op is, omdat ze iets slechts over zijn band hebben geschreven. Rose is op zijn tenen getrapt en die, bewijst de geschiedenis, zijn heel erg lang. Misschien niet helemaal toevallig, maar ook hier mogen de boosdoeners aan een cock komen sucken. Het stukje begint op 2:50.

Guns n Roses – Get In the Ring

How Do You Sleep

Diss songs kennen we voornamelijk van hiphopartiesten. Maar ook in de jaren zeventig bestaan ze al. Neem deze van John Lennon, ‘How Do You Sleep’. Nadat de Beatles uit elkaar gaan, is het een publiek geheim dat het eens zo magische muziekduo Lennon en McCartney elkaar voortdurend voor rotte vis uitmaakt. Achter elkaars rug, maar ook gewoon tegen elkaar via de telefoon. McCartney was de eerste die subtiel zijn boosheid uitte via het liedje ‘Too Many People’. Lennon pakt hem terug in ‘How Do You Sleep’: “Those freaks was right when they said you was dead / The only thing you done was Yesterday.”

How Do You Sleep? (original album) / John Lennon

You Oughta Know

Wat ik ook een leuke vind, is de hitsingle ‘You Oughta Know’ van Alanis Morissette. Niet omdat ik het zo’n mooi liedje vind, verre van, maar vanwege degene die gedisst wordt. Nou vind ik dit trouwens niet een diss track bij uitstek. In een echte moet op zijn minst de verwijzing naar de artiest of persoon duidelijk zijn. Maar goed.

In het nummer geeft Morissette ‘een’ ex-vriendje er flink van langs. Er is lang gespeculeerd over wie nou die vent die was die haar als een zootje achterliet met een flink kruis om te dragen. Grappigste is dat er wel eens gezegd werd dat het Joey uit Friends was. Maar die is het niet. Het is een andere Joey, een oude held uit de tijd dat Bob Saget nog de perfecte schoonzoon slash vangst voor oudere vrouwen was. Uncle Joey uit Full House. Niet Joey maar Joey dus. Ik weet dit nog niet zo lang en ik vind grappig dat Uncle Joey op deze manier weer even onder de aandacht is bij mij.

Een bonus in dit liedje is dat ook hier wordt verwezen naar iets met cock en sucking. Morissette vraagt in het nummer: “Is she perverted like me? / Would she go down on you in a theatre?” Jaja.

Alanis Morissette – You Oughta Know (Video)

Een andere mooie en wat oudere muzikale vete, is die tussen Neil Young en Lynyrd Skynyrd: een Canadees versus hillbillies. Gijs schreef daar al eens uitgebreid over.

Gay-Z

Maar de beste diss tracks worden gemaakt door hiphopartiesten. Daar kunnen we kort over zijn. Er zijn legio voorbeelden. ‘Hit Em Up’ van 2Pac is wel een van de grofste. Hij geeft daar zijn voormalige makker The Notorious B.I.G een veeg uit de pan door te vertellen hoe hij het met B.I.G’s vrouw deed. Ongepast grof.

De mooiste vete die op muziek is gezet, vind ik die tussen Jay-Z en Nas. Het was een lange ruzie die zijn oorsprong ergens begin jaren 90 kent, maar uitbarst in de 2000’s. Wat nou de reden is? Een hoop dingen, maar uiteindelijk willen ze domweg allebei laten zien wie beter en belangrijker is.

Jay-Z (l) en Nas. Inmiddels zijn de mannen weer vrienden

Jay-Z (l) en Nas. Inmiddels zijn de mannen weer vrienden

Het leverde twee fantastische liedjes op, ‘Takeover’ van Jay-Z en ‘Ether’ van Nas. Het vergt veel uitleg over de ruzie, maar Jay-Z verwijt Nas in ‘takeover’ dat hij bijvoorbeeld maar één goede plaat heeft gemaakt in tien jaar (Illmatic, 1994). En dat hij inderdaad een sample uit een Nas-liedje heeft gebruikt: “So yeah I sampled your voice, you was usin’ it wrong / You made it a hot line, I made it a hot song.”

Sowieso leende Jay-Z wel vaker stukken tekst van anderen, van B.I.G. bijvoorbeeld zoals Gijs in dit artikel beschrijft.

Nas op zijn beurt: “When these streets keep calling, heard it when I was sleep / That this Gay-Z and Cockafella Records wanted beef.” En natuurlijk, als uitsmijter: “Dick sucking lips.” Want een goede diss kan niet zonder wat cock sucking.

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

-->