nummer van 08/10/2014 door

‘Roygbiv’ van Boards of Canada

Net als vroeger voor de tv

boards of canada – roygbiv

In 2013, ter gelegenheid van de derde plaat van Boards of Canada, sprak journalist Louis Pattison van The Guardian met de broers Michael Sandison en Marcus Eoin:

I’ve read the Jaron Lanier book that you mention, which I thought was fascinating – I think one of the bits that’s stuck with me, and would also seem to be relevant to the way you work, is his concept of design “lock-in”, where keeping up with new technology actually ends up shepherding the creation process along quite restrictive lines.

Sandison: “I absolutely agree with that. Modern technology often gives an illusion of empowerment while in reality it’s increasingly all about removal of liberty, and homogenising the user base.”

Ik heb het boek van Lanier niet gelezen, maar weet aan de hand van deze beschrijving genoeg om iets te begrijpen over de muzikale visie van de twee broers van Boards of Canada. Laniers kritiek op de sturende werking van nieuwe technologieën is zo’n beetje de essentie van Boards of Canada’s werkwijze, in die zin dat de band er alles aan doet daar níet in mee te gaan.

Voor Boards of Canada (vaak afgekort tot BoC) gaat het altijd om het teruggrijpen op het verleden. In eerdere bands speelden de broers nog post-punk, new wave en industrial, maar dat was niet waar hun hart lag. Het waren de late jaren 90 en dancemuziek was inmiddels al hevig opgekomen, tot aan de pijnlijke extremen van eurohouse toe. Michael en Marcus hadden het gevoel dat al het goede van elektronische muziek uit de jaren 70 en 80 vergeten werd en niemand het gat opvulde tussen mooie melodieën en elektronische lagen. Dan moesten zij het maar doen. Hun voorliefde voor jaren 70 soundtracks en andere referenties aan dat decennium vond in deze muziek eindelijk een plek.

Inmiddels staat Boards of Canada synoniem voor samples uit vergeten televisieseries, vervormde audiofragmenten en het omarmen van de ruis die gepaard gaat met de slijtage van verouderd materiaal. De voorliefde voor ouderwetse hardware gaat ver: zonder aarzeling reizen de broers honderden kilometers om een afgetroggeld instrument te bemachtigen – dat éne specifieke, gedateerde geluid – om het vervolgens maar één seconde op een plaat terug te laten komen. Toch draagt het allemaal bij aan het eindresultaat: een plaat van Boards of Canada klinkt als een droom waarin jeugdherinneringen zich vermengen met allerlei spacey verzinsels van lachende kinderstemmetjes, doffe synthesizers en jingle-achtige intermezzo’s. Wanneer ik luister naar Boards of Canada, voel ik een warme en tegelijkertijd trieste nostalgie voor de jaren 70. Klein detail: ik was toen nog niet geboren.

Er is iets intrigerends aan het gegeven dat de twee broers, via muziek, herinneringen ophalen uit hun jeugd. Meer dan dat: de muziek van Boards of Canada lijkt die voorbije tijden te verheerlijken. Toen Michael en Marcus als kleine jongetjes samen tijd doorbrachten voor de televisie, kijkend naar de documentaires uitgezonden door de National Film Board of Canada, hadden ze nog geen idee dat ze hun muzikale identiteit later naar die momenten zouden vernoemen. Ze zijn trouw gebleven aan hun jongere zelf.

Tags: , ,

-->