nummer van 02/10/2014 door

‘A Gothic Romance’ van Cradle Of Filth

Potje metal doet goed

Cradle of Filth – A Gothic Romance with lyrics

Ik heb nooit veel naar metal geluisterd. De enige bands die ik echt veel draaide, zijn Iron Maiden, Metallica en Slayer. Ik zou heel lang kunnen uitweiden over het waarom, maar dat is niet interessant. Ik hield domweg niet van de muziek.

Waar ik wel veel naar geluisterd heb, is Dusk… And Her Embrace (1996) van Cradle Of Filth. Ik was dat eigenlijk helemaal vergeten totdat ik laatst een stoffige doos vol oude cd’s openmaakte met daarin ook nog Anthems To The Welkin At Dust (1997) van Emperor. Het melodieuze, het mysterieuze, de erotiek, het duistere. Het sprak me in die tijd een klein beetje aan. De interesse is overigens nooit verder ontwikkeld en deze twee cd’s zijn nog steeds de enige in dit genre die ik bezit.

Veel gedraaid

Maar Dusk … heb ik veel gedraaid. Dat realiseerde ik me toen ik eens allerlei zinnetjes tekst kon prevelen. Toch maar eens draaien dan. De hele plaat kwam me bekend voor, zoals een plek waar je al jaren niet meer geweest bent eigenlijk alweer heel snel vertrouwd kan voelen.

Nog grappiger was hoe snel ik de plaat trouwens alweer beu werd. Sommige orkesteffecten klinken wel erg digitaal en van dat typische geluid van dichtgesmeerde overstuurde gitaren krijg ik nu nog meer dan ooit jeuk. En door de truc met melodie, sfeer, snelheid en langzamere groovy stukken, prik ik nu ook sneller heen als vroeger.

Cradle Of Filth in 1996.

Cradle Of Filth in 1996.

Devil’s whore

Toch draai ik dan af en toe nog eens ‘A Gothic Romance’ met het wereldberoemde stukje “Red roses for the devil’s whore” (5:42). Of dat stukje waarin een lage stem “Portraits of the dead countess zingt” (4:20) en dan die lach. Mooi! Ik heb dat wel honderden keren geluisterd.

In dit nummer werkt eigenlijk alles waar ik een hekel aan heb in dit soort muziek. De tempowisselingen staan meer in dienst van de sfeer van het liedje dan dat ze het uithangbord zijn van de muzikaliteit van de songschrijver. En de opzichtige en te mooie gitaarlijntjes doen ook hun werk in het spannend houden van dit nummer.

Simpel gezegd begint het nummer een dik drie minuten durende langzaam stuk met veel melodie. Dan komt er een gedeelte waarin verschillende snelle stukken elkaar opvolgen: van snel en melodieus tot snel en bot. Eigenlijk eindigt dat na dat stukje “Red roses for …”. Dan loopt het nummer naar zijn eind toe, met op 6:11 een van de spannendere stukken als alles ineens wegvalt behalve de synths, zang en drum.

Eerlijk is eerlijk. Volgens mij is COF een redelijk grote act geworden door de jaren heen, met een groot gevoel voor theater en drama. Ik heb het nooit meer gevolgd en heb daar ook geen interesse in. Maar dit nummer blijft gaaf.

Tags: , , , ,

-->