nummer van 25/09/2014 door

‘But The Regrets Are Killing Me’ van American Football

Vijftien jaar na dato nog steeds goed

American Football – But the Regrets Are Killing Me

Het begon in 1997. Op aanraden van een toenmalige vriend en gelijkgestemde wat betreft muzikale voorkeuren, kocht ik de eerste single van Joan Of Arc (toen nog Jeanne d’Arc). De zeven inches muziek (twee liedjes) waren een duidelijke en nieuwe stap in mijn muziekbeleving. Tot dan toe luisterde ik naar punk en alternatieve gitaarmuziek in al zijn vormen: van Bad Brains en Sex Pistols tot Fugazi, Dinosaur Jr en Seaweed. Maar met Joan Of Arc sloeg ik in andere weg in.

Muziek kan ook gewoon leuk zijn om naar te luisteren. Het hoeft niet per se in al zijn haarvaten de ongenoegens te verbeelden van pubers en adolescenten. Joan Of Arc was (en is) leuk om naar te luisteren. Het is gevatte en gekke pop, met synth loops, jengelende gitaren en een zanger die het tot zijn handelsmerk maakte om tonen niet te halen.

Eerste kennismaking met de broertjes Kinsella.

Eerste kennismaking met de broertjes Kinsella.

Op de fotos’s stonden (vaak nogal magere) gasten in geruite overhemden met korte mouwen, kaki Dockers, de voeten gestoken in simpele gympies of glimmende zwarte schoenen, en op de neus meestal een wat grote bril, zo’n twintig jaar voordat iedereen met Wayfarer rondliep. Nerdy types dus, kort gezegd. Ik volg de band tot op de dag van vandaag, evenals veel van de nevenprojecten. Meestal hebben ze allemaal wel enigszins dezelfde ingrediënten.

Cap’n Jazz

De band viel trouwens niet vanzelf op. Deze gasten hadden al in een band gezeten die in kleine hardcore-kringen als legendarisch werd bestempeld: Cap’n Jazz. De broertjes Mike en Tim Kinsella gingen toen die band zich ophief, verder in Joan Of Arc, dat vooral Tims band was. Mike speelde (nog steeds) een beetje de tweede of derde viool (in het echt speelt hij gitaar).

Enfin. Nu komen we bij het liedje van vandaag. Broer Mike begon midden jaren negentig al snel zijn eigen band en doopte die American Football. In 1999 en 1999 kwamen een ep en lp uit. Daarna was het over. Totdat dit jaar die ep en lp als een deluxe versie werd uitgebracht door het label Polyvinyl.

Helemaal gemist

Ondanks dat ik eind jaren negentig nogal religieus Joan Of Arc volgde, is American Football me in die tijd volledig ontgaan. Echt helemaal. Jarenlang heb ik gedacht dat het een of ander zoet, weeïg en cliché emobandje was. Totdat ik onlangs ontdekte dat een van de Kinsella-broertjes de honneurs van liedjesschrijver, zanger en gitarist waarnam. En dan, op een nostalgisch zaterdagavondje waarop je met een fles whisky eens je oude singletjes en platen doorspit, denk je er aan om dat American Football maar eens te checken.

10679702_10152693000506285_2064030694391884117_o

American Football met links Mike Kinsella.

Vaak is dat een vreselijk slecht idee trouwens. Al die muziek van vroeger verdraag je alleen nog maar omdat je er goede herinneringen aan bewaart. Zo werkte ik eens een zomer als afwasser en reed ik elke dag met de auto naar mijn werk met in de cassettespeler non-stop, de hele zomer, Nothing Feels Good (1997) van The Promise Ring. Klasseplaat! Weet niet of ik die zo goed zou vinden als ik die nu voor het eerst zou horen (dat valse gejengel van die zanger soms, nondeju), maar het was een mooie en enerverende zomer. Veel muziek is tijdgebonden.

Geen spijt

Enfin, voor de tweede keer. Vijftien jaar na nadat American Footballs album uitkwam, waagde ik me er dus op een zaterdagavond aan. Daar heb ik geen spijt van. Sterker nog. Het kostte een paar luisterbeurten, maar inmiddels ben ik helemaal verkocht.

En dan is er altijd wel een nummer dat eruit springt. ‘But The Regrets Are Killing Me’ is dat hier. Dat is misschien wel het meest moody liedje op de plaat en een schitterend voorbeeld van dromerige indie (of emo zoals veel mensen het noemen) zoals die eind jaren negentig werd gemaakt. En na vijftien jaar blijft het nummer fier overeind staan. De hele plaat eigenlijk.

Tags: , , , , , ,

-->