nummer van 28/09/2014 door Guido Segers

‘I Knew Prufrock Before He Got Famous’ van Frank Turner

Het leven bij zijn lurven pakken!

Wie kan er nou zeggen dat hij is afgestudeerd op black metal? Nou, gastblogger Guido Segers bijvoorbeeld. Naast aspirerend tekstschrijver is hij ook nog eens popjournalist voor onder meer 3voor12 Eindhoven, The Sleepig Shaman en Inlog.org.

I Knew Prufrock Before He Got Famous by Frank Turner

Liefhebbers van punkrock, zoals ikzelf, raken op den duur een beetje uitgekeken op het genre. Oké, uitgekeken is niet het juiste woord, ze willen muziek die wat rustiger is maar dezelfde credibility heeft. Gelukkig had een aantal punkrockers hetzelfde gevoel en begon acoustic punkrock te maken, zoals men het placht te noemen. Dat kun je dus luisteren en toch punk zijn.

Frank Turner speelde in Million Dead, een hardcoreband die net wat te intellectueel probeerde te zijn voor het hardcore-wereldje. Toen dat uit elkaar klapte pakte Frank zijn gitaar, sprong op een trein en begon op te treden met wat eigen liedjes voor 50 pond en een plek om te slapen. Dat heeft hem geen windeieren gelegd, maar leverde bijvoorbeeld optredens op Wembley en zo’n beetje elk groot festival op. De laatste plaat is ook radiovriendelijk, vrolijk en makkelijk geworden. Het nummer van vandaag is wat anders en komt van het tweede album Love, Ire  & Song. Het laat de twee kanten van Frank Turner horen en durft nog echt wat te zeggen.

frank-turner---press-picture-3---april-2013---credit-brantley-gutierrez

Mag ik u even ongeveer een eeuw terug nemen in het verleden? T.S. Eliot schreef het gedicht ‘The Love Song of J. Alfred Prufrock’. Toentertijd een schokkend gedicht voor het publiek dat de existentiële twijfel en angst van de modernisten weergaf. Het personage J. Alfred Prufrock uit zijn angst in een stream of consciousness, zonder ooit tot actie te komen. Het is de twijfel van de moderne wereld, die allerlei nieuwe problemen brengt, onzekerheden en een onbekend nieuw decorum. Prufrock belandt op de planken met zijn angsten en het stof dwarrelt neer op de boeken…

For I have known them all already, known them all:
Have known the evenings, mornings, afternoons,
I have measured out my life with coffee spoons;
I know the voices dying with a dying fall
Beneath the music from a farther room.
So how should I presume?

Frank Turner houdt van boeken. Dat blijkt wel uit zijn platen. Elk album zit bomvol met subtiele referenties en Eliot was voor zijn eerste albums wel echt een favoriet. Zo schreef hij songs als ‘Sons Of Liberty’, waarin hij verwees naar het gedicht ‘The Hollow Men’, of zijn versie van ‘Journey Of The Magi’. Alsof hij Eliot tegen wilde spreken in daad en woord door zich volop over te geven aan het leven en zijn kunst. Frank speelt overal en bij voorkeur in de kleinere zaaltjes, omdat het gaat om die immersie, het overgeven aan het leven en anderen. “Let’s grab life by the throat and live it to pieces”, zoals hij zelf zo mooi zingt. De eerste vier albums zijn doordrenkt van punk-ethiek en -esthetiek, maar ook de literaire traditie en die van de popmuziek. De twee lijken niet met elkaar samen te gaan, maar in Frank Turner vinden deze twee kanten een succesvolle samenkomst.

frank-turner-love-ire-and-song-1Dus een kleine eeuw later trekt een voormalig Eton-student Prufrock weer uit de kast. Dat doet hij in een veranderde wereld, compleet omgeslagen naar een consumptieparadijs waar de hoge cultuur van Eliot een marginale positie kent. Ook deze tijd kent zijn existentiële wanhoop, die zich uit in het nietsdoen, twijfelen en vingertje wijzen. Frank Turner stapt in de schoenen van Prufrock die aan de bar zit in een kroeg, vermoedelijk ergens in Engeland, en beschrijft de setting. Tegenstellingen volop, het gezelschap bestaat uit archetypen, allemaal bijzonder en vol van mysterie en vitaliteit. Het individu staat centraal en diens kracht om uniek te zijn in de eigen wereld. Het nummer bouwt op, wordt langzaam intenser tot Frank de volgende zinnen uitspuugt:

I am sick and tired of people who are living on the B-list.
They’re waiting to be famous and they’re wondering why they do this.
And I know I’m not the one who is habitually optimistic,
but I’m the one who’s got the microphone here so just remember this:

Ik kan natuurlijk de daaropvolgende tirade u als lezer niet onthouden, hoewel u het zelf natuurlijk na kunt luisteren. Frank Turner stapt uit de schoenen van de weifelende en klagende Prufrock, die we allemaal wel een beetje van binnen hebben. Hij pakt hem bij de kraag van zijn tweed jasje en schudt hem door elkaar terwijl hij in krachtige woorden vertelt hoeveel het leven waard is en wat het die waarde geeft. Het enige wat we moeten doen is leven, ons compleet overgeven aan het leven. Daarom is dit het nummer van de dag, omdat er ongetwijfeld iemand is die vandaag de Prufrock in zich boven voelt komen. Knoop dit dan goed in je oren.

Life is about love, last minutes and lost evenings,
about fire in our bellies and furtive little feelings,
and the aching amplitudes that set our needles all a-flickering,
and help us with remembering that the only thing that’s left to do is live.
After all the loving and the losing, the heroes and the pioneers,
the only thing that’s left to do is get another round in at the bar.

Tags: , , , , , ,

-->