nummer van 24/09/2014 door

‘Milord’ van Edith Piaf

Moedig zijn, à la Piaf

Edith Piaf Milord Eng Version

Op 31 mei 1959 staat Piaf voor de tweede keer binnen een half jaar in de Ed Sullivan Show in New York. Ze is 34 jaar oud. Er is iets teders aan de kleine Française, te gast bij een van de populairste Amerikaanse shows uit de jaren 50. Ze lijkt zo fragiel, één tegen de rest. Maar als je ook maar even denkt dat ze het niet alleen kan, heb je weinig begrepen van dit klein stukje mens. Er zit zoveel hart en ziel in haar dat iedereen binnen één tel uit haar hand eet. Zoveel charisma en energie in slechts 1 meter 47 is bijna niet te geloven.

In de uitzending van Ed Sullivan begint begint Piaf in het Engels te vertellen over ene Milord, een Franse verbastering van ‘my lord’, bien sûr. Piaf is, in het verhaal, maar een simpel meisje van de haven (waarschijnlijk een prostituee), niks vergeleken bij iemand als Milord, een rijke Engelsman die zij al vaak voorbij zag komen en van droomde. Hij, in tegendeel, heeft haar waarschijnlijk nooit opgemerkt. Maar nu hij verlaten is door zijn beeldschone gezelschap, maken de klassenverschillen niet zoveel meer uit en kan een arm meisje, een zogenaamde ‘schaduw van de straat’, misschien iemand als Milord wel zijn pijn doen vergeten. Ze waagt een poging.

Piaf is als ‘Milord’ uitkomt al een grote ster van de Franse chanson en inmiddels ook in Amerika zeer geliefd als vaste gast in onder andere Carnegie Hall. Maar ze is tegen deze tijd ook al het slachtoffer geweest van extreme tragedies en grote dieptepunten. De liefde van haar leven, de Franse boxer Marcel Cerdan, is ze in 1949 verloren in een vliegtuigongeluk en zijzelf is na twee auto-ongelukken verslaafd aan onder andere morfine. Piaf, eens ontdekt als straatarme zangeres in Belleville, zou haar leven lang het gevoel hebben dat ongeluk haar nooit lang alleen liet, ook al oversteeg ze zichzelf op zoveel manieren. Haar dieptepunten voedden weliswaar haar muziek, de fysieke gevolgen van alle tragiek vroegen teveel van haar. Op 47-jarige leeftijd overleed ze. Jean Cocteau, een goede vriend, overleed slechts uren na haar, en schreef bij het horen van haar dood het volgende: “Ik heb nooit iemand gekend die minder voorzichtig was met zijn ziel. Ze gebruikte het niet, ze verkwiste het, gooide het goud ervan zo het raam uit.”

In ‘Milord’ staat Piaf als een versie van zichzelf, simpel gezegd een eeuwige underdog, genereus haar vreugde en showmanschap te geven aan het Amerikaanse televisiepubliek en aan haar mooie Milord. Eigenlijk zou het andersom moeten zijn: iemand als Milord heeft altijd alles gehad en zij niets – hij zou háár moeten troosten. Dat zij het doet, en met zoveel bravoure, zegt alles. De enige manier om ergens bovenop te komen is om er zelf weer voor te gaan en zij als kansloos meisje van de straat kan het weten. Fictie en werkelijkheid lopen maar al te vaak door elkaar. Allez, Milord! Doe eens wat moeite, Milord! Nog een beetje, Milord! Inderdaad, zo hoort het, Milord! Een glimlach, een liedje, een dansje, zie je wel dat het allemaal niet zo erg is, Milord! Ze zwaait met haar armen, slaat op haar knieën en kijkt niet naar het publiek, maar rechtstreeks in de ogen van onze Milord. Hij staat er echt, ze heeft werkelijk zijn tranen tot een glimlach omgetoverd, Piaf heeft hem zelfs aan het dansen gekregen met haar aanmoedigingen en hoopgevende woorden. Na de laatste noot glimlacht ze als een zielsgelukkig kind naar het grote Amerikaanse publiek, zoekt ze Sullivan op die als een trotse vader over haar hoofd aait, verdwijnt ze van het scherm en neemt ze alles wat ze in die paar minuten creëerde zo weer met haar mee. Het blaast mij volledig omver.

Tags: , , , ,

-->