nummer van 23/09/2014 door

‘I’m A Raven (Shake Children)’ van Hiss Golden Messenger

Een zware werklaars op de veranda

Alsof de band zijn allang verdiende doorbraak stiekem al aan zag komen, zo leek het even begin dit jaar. Achteraf kan ik namelijk niet echt een andere reden bedenken waarom vanuit het niets ineens het in 2010 nogal genegeerde album Bad Debt in januari opnieuw werd uitgebracht. Verwarrend ook, want de kale, lo-fi folknummers contrasteerden flink met het volle geluid van Haw, de plaat waardoor ik vorig jaar kennis maakte met Hiss Golden Messenger. Een stijl die op het pas geleden verschenen Lateness Of Dancers op indrukwekkende wijze geperfectioneerd is. Een sound die die oude tracks, hoe mooi ook, toch enigszins doet verbleken. Misschien dat ze daarom nog even wat aandacht mochten krijgen, voordat Hiss Golden Messenger de wereld kennis zou laten maken met Lateness Of Dancers.

Hoe zit het nu?

Mij bracht het in elk geval in verwarring. Aangezien ik alleen Haw kende, een geweldig schurende en rammelende americana-plaat met een volledige band, dacht ik even dat Hiss Golden Messenger was teruggebracht tot een soloproject. Dat is het soms ook, zo ontdekte ik later. Evenals een duo trouwens en ook de rockende band die ik als eerste leerde kennen. Een bandnaam waarachter verschillende gezichten, vormen en geluiden schuilgaan dus. Tijd voor wat feiten op een rijtje:

• Hiss Golden Messenger wordt in 2007 opgericht in Durham, North Carolina
• De band bestaat voornamelijk uit M.C. Taylor en Scott Hirsch
• In de eerste jaren maakt het duo samen muziek, maar treedt Taylor alleen op
• In 2010 verschijnt Bad Debt, Taylors soloplaat die hij thuis in zijn keuken opnam
• Op het album Poor Moon (2012) pakt de band het weer anders aan en spelen er maar liefst zestien muzikanten mee

Hiss Golden MessengerHiss Golden Messenger is in feite vooral een naam waaronder M.C. Taylor muziek maakt, in welke vorm hij dat op dat moment dan ook maar nodig acht. Of hij nu in z’n eentje wat in een cassetterecorder zingt of met een complete band speelt, zo vertelde hij eens in een interview.

Het tsjirpen van de krekels

Zo kan het ook gebeuren dat zijn nieuwste plaat opent met een nummer dat al tien jaar oud is en in een andere vorm al eens verscheen op de soundtrack van de film Baptists At Our Barbecue, destijds mede ingezongen door Linda Thompson. Ook spelen er op Lateness Of Dancers weer andere muzikanten een belangrijke rol, met bijvoorbeeld Matt McCaughan van Bon Iver op drums en Phil Cook van Megafaun op gitaar en toetsen.

Hoewel Hiss Golden Messenger een overduidelijk eigen en herkenbaar geluid heeft, is er niet direct een genre dat de volledige lading dekt. Eigenlijk is het americana in de breedste zin van het woord, met elementen uit traditionele country maar net zo goed uit soul en folk uit de Appalachen. Aan het einde van het titelnummer waan je je zelfs even in dat gebied, wanneer de laatste tonen in ruim een minuut tijd zachtjes wegsterven in het getsjirp van krekels.

Hiss Golden Messenger [2]Even wakker worden

Het schept een mooi rustpunt waardoor de eerste klap van ‘I’m A Raven (Shake Children)’ des te onverwachter en raker aankomt. Tot aan dit punt baadden de nummers vooral in een gloed die warm is als de ondergaande herfstzon. In dit nummer word je echter ineens wakker geschud uit je dagdromen, alsof er met een zware werklaars naast je schommelstoel op de veranda wordt gestampt.

De vriendelijk getokkelde akkoorden maken plaats voor een zelfverzekerde riff, die in z’n ritmische slide wel wat doet denken aan JJ Cale. Bas en drums schitteren in hun eenvoud en leggen zo een simpelweg onweerstaanbare groove neer. Taylor klinkt net wat feller dan op de rest van de plaat, wellicht ook omdat hij hier stiekem zijn punkverleden weer even tot leven kan laten komen. Een welkom geluid in de opvallend heldere productie in vergelijking met zijn vorige platen. Die overigens allemaal minstens zo de moeite van het luisteren waard zijn als dit nieuwe prachtalbum.

Tags: , , , , , , , ,

-->