nummer van 16/09/2014 door

‘Unsatisfied’ van The Replacements

Hoeveel teenage angst kan een mens aan?

Unsatisfied -The Replacements (Adventureland soundtrack)

Hoeveel teenage angst kan een mens aan? Luisterend naar ‘Unsatisfied’ zie ik de lange gangen van de middelbare school waar ik zes jaar met een volgekalkte rugzak doorheenslenterde. Gezichten die ik al tien jaar niet meer voor me heb gezien. De spijbelsessies waarin we met onze skateboards naar de bakker reden voor een frikandelbroodje. Brugklaskamp. Alle meisjes die ik wilde zoenen en die dat verlangen wel of juist niet beantwoordden. Als ze een laaghangende broek droegen was ik verliefd. In de garderobes van het schoolgebouw, achter de discotheek, in de bioscoop tijdens de eindscène van Space Jam.

De eerste keer in de alternatieve discotheek. Drie kwartier fietsen. 14 jaar, niemand vroeg om een identiteitskaart. Muntjes halen bij de bar. Het eerste glas bier dat niet werd gemengd met Seven Up. Een pitje bouwen op Rage Against The Machine. De eerste keer dat ik moest overgeven van de drank. De keer dat mijn moeder me leerde dat dat kwam omdat ik teveel verschillende drankjes door elkaar nam. De keer dat ik erachter kwam dat het ook niet hielp als ik het bij één soort drank hield. De puberale ruzies met mijn ouders. Het goedmaken. Het verwijderd worden uit de klas na het spieken, de grote mond, het treiteren, het tekenen van een anarchieteken op het schoolbord, het weigeren om een vis te fileren bij biologie. Het roken tijdens de middagpauzes. De schoolfeesten. De verschrikkelijke Top 40-muziek. Het stiekem meenemen van flessen Feigling.

De eerste rijles. Daarvoor altijd de tien kilometer op de fiets naar school, met Bram, keihard DJ Kool en Pennywise zingend alsof we gek waren. De ouderwetse schooltas die altijd van de bagagedrager werd getrapt. De Eastpak die er al snel voor in de plaats kwam, de letter E die direct met een zwarte stift werd veranderd in een L. De jongens die me na school een keer bij de poort opwachtten, één van hen had ik uit mijn eerste punkbandje gekickt. De geweldige ontsnapping over het hek aan de andere kant van het terrein. Midden in de nacht naaktzwemmen in het buitenzwembad, na de discotheek. Best koud op de hoge duikplank. De politie die er aan het eind van de zomer lucht van kreeg. Opnieuw de geweldige ontsnapping over het hek aan de andere kant van het terrein.

Het dumpen, het gedumpt worden, de knipperlichtrelatie, het meisje dat rondbazuinde dat ik niet kon zoenen. Het voelde als Jesse Eisenberg in Adventureland (2009) wanneer hij op zijn dieptepunt zit en in een taxi door New York rijdt, ‘Unsatisfied’ van The Replacements op de achtergrond. Een liedje waarvan ik stilletjes wil dat ik het al die jaren al had gekend, dat het er voor me was geweest bij al die momenten. Dat is niet zo, ik leerde het pas jaren later kennen. Nu dient het als een soundtrack bij herinnering, als geschiedvervalsing wanneer ik heel erg mijn best doe de muziek achteraf bij die herinneringen te plaatsen. Soms werkt het, dan zet ik het af. Teveel teenage angst kan een mens niet aan.

Tags: , , , , , , , ,

-->