nummer van 11/09/2014 door

‘Stranger On The Town’ van The Damned

Een totaalliedje van een totaalband

The Damned – Stranger On The Town

Lange tijd was The Damned voor mij synoniem aan ‘New Rose’ en ‘Neat, Neat, Neat’. Twee punkklassiekers die iedereen eens zou moeten luisteren, want zulke spannende rock kom je maar zelden tegen. Daarna leerde ik gelukkig ook hun derde plaat kennen, Machine Gun Etiquette (1979), met prachtige nummers als ‘Antipope’. De plaat was al een flinke stap verwijderd van de (legendarische) punk van ‘New Rose’, maar hun nog latere werk is muzikaal wéér een paar stappen verder. Nog steeds spannende rockmuziek, maar de leden hadden zich volgezogen met allerlei muzikale invloeden en dat hoorde je.

Het publiek zal zijn wenkbrauwen gefronst hebben toen The Damned ineens een donkere poppy band was geworden met invloeden van punk tot soul. Ik hoop dat niet al te veel fans de oogkleppen op hebben gehouden. Dat zou zonde zijn. Zelf denk ik dat de band een volstrekt logische ontwikkeling maakte: hoe punk is het om elke keer weer precies te doen waar je zin in hebt en jezelf steeds opnieuw uitdagen de zaken (de muziek in dit geval) weer eens van een nieuwe kant bekijken? Heel punk.

U2

Ik moest gisteren aan The Damned denken toen ineens in mijn iTunes de nieuwe plaat van U2 stond. God, wat moet die nu daar, dacht ik. Het bleek een gekke guerrillamarketingtruc van Bono en zijn boys. Zal mij benieuwen of hij hier niet meer vijanden mee maakt dan nieuwe fans.

Dat is dus Bono.

Dat is dus Bono.

Anyway, op internet las ik dat de band zich had laten beïnvloeden door The Clash en de Ramones (en Bob Dylan). Hier gaan mijn oogkleppen weer op trouwens, want ik hoef de plaat niet te horen om hem waardeloos te vinden. Ik vind namelijk geen één liedje van U2 tof. Ook las ik dat het artiestenicoontje in mijn telefoon – het zingende mannetje als je in Muziek op Artiest klikt – het silhouet van Bono is. Ongevraagd zat ik dus al met U2-liedjes opgescheept, tegelijkertijd kwam ik erachter dat Bono al jaren met zijn silhouet in mijn telefoon stond. Het was een rare dag gisteren, maar dat terzijde.

En toen moest ik denken aan The Damned, tijdgenoten van The Clash en de Ramones (en van Dylan, want wie is er geen tijdgenoot van Dylan?) door wie U2 zich had laten beïnvloeden. Allemaal gave muziek en eigenlijk ook allemaal artiesten die niet bang waren om iets anders te doen. Ja, ook de Ramones, van korte simpele stampers tot prachtige melodieuze popsongs later in hun carrière. Maar geen band maakte naar mijn gevoel zo’n ommezwaai als The Damned.

damned-2Totaalsong

Vergelijk ‘Stranger On The Town’ maar eens met ‘New Rose’. ‘Stranger …’ heeft iets van een geflipte soulstamper, maar is eigenlijk een ‘totaalsong’ van de bovenste plank. Werkelijk alles komt aan bod.

Luister maar eens naar de bas en drums in het begin en het refrein. Lijkt mij duidelijk dat ze de ideeën hiervoor gejat hebben van de Stax-singeltjes in de platenkasten van de bandleden. Na twee keer het couplet en refrein komt er een typisch popmuziekbrug, waarna het nummer weer ineens verandert in hardrock. Knotsgek. Daaropvolgend lijkt de apotheose te komen in een refrein dat uit alle macht wordt gespeeld, maar een orgeltje maakt al snel korte metten met dat refrein en het nummer gaat weer vrolijk verder. We zitten dan nog maar iets over de helft van de dik vijf minuten die het nummer duurt. De band haalt daarna nog alles uit de kast om het liedje interessant te houden: andere toonsoort, nieuwe coupletjes, nog een brug. Geen seconde verveelt het.

Misschien begreep je niks van het bovenstaande. Maakt niet uit, je kunt eigenlijk ook veel beter naar muziek luisteren dan er over lezen. Ik kreeg er in ieder geval goede zin van en die had ik nodig nadat ik uiteindelijk chagrijnig die U2-liedjes had verwijderd. Nu nog vrede vinden met dat Bono-icoontje in mijn telefoon.

-->